Ο κος Δημήτρης Κιτσίκης μας μιλάει για

Γεωπολιτικά Ζητήματα

 

Γεώργιος Τασούδης: κε Κιτσίκη ταπεινά φρονώ ότι, κατέχετε τα θέματα που άπτονται της Τουρκίας, τόσο από θεωρητικής όσο και από εμπειρικής άποψης, όσο ελάχιστοι άνθρωποι στην πατρίδα μας. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε η σημερινή Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί ένα ψηφιδωτό λαοτήτων και δοξασιών -ενδεικτικά αναφέρονται οι Κούρδοι, οι Αλεβήδες, οι κρυπτοχριστιανοί- ενώ οι Τούρκοι, ως γνήσιοι απόγονοι της νομαδικής φυλής του Αρπ Ασλάν, φημολογείται ότι αποτελούν μειοψηφία. Τελικά, ποιος είναι ο συνεκτικός ιστός, ποιο όραμα, ποιο συμφέρον, ποια ανάγκη ή φοβία κρατά ενωμένη τούτη την πανσπερμία;

Δημήτρης Κιτσίκης: Ο ελληνισμός υπό όλες τις μορφές του.

 

ΓΤ: Έχουν περάσει τουλάχιστον δύο δεκαετίες από όταν επιχειρηματολογήσατε για το ενδεχόμενο διαμελισμού της Τουρκίας. Πιστεύετε ακόμα στο υπόψη ενδεχόμενο και πως βλέπετε πλέον να εξυπηρετείτε; Θα τεθεί ως ανάγκη αυτοδιάθεσης των προαναφερόμενων λαοτήτων ή θα επιβληθεί με δυναμικό τρόπο από την διεθνή σκοπιμότητα;

ΔΚ: Απολύτως. Ο διαμελισμός έχει ήδη αρχίσει και θα ολοκληρωθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

 

ΓΤ: Ο αμερικανικός παράγοντας εξακολουθεί να δύναται να πραγματοποιήσει την υπόψη γεωγραφική ανακατανομή ή πιστεύετε ότι η Ρωσία, σύμφωνα και με τους πατέρες της Ορθοδοξίας, για τους δικούς της λόγους, θα είναι αυτή που θα επηρεάσει το μέλλον της περιοχής;

ΔΚ: Και οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

 

ΓΤ: Μια από τις πρωτοποριακές σας απόψεις αφορά και στην ανάγκη δημιουργίας συνομοσπονδίας μεταξύ της Ελλάδος και των Αλεβήδων, ως παρεπόμενο φαντάζομαι του επικείμενου πιθανού διαμελισμού της Τουρκίας. Υπό ποιους όρους μπορεί να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο τόλμημα;

ΔΚ: Η ελληνοτουρκική συνομοσπονδία αρχίζει από την Κύπρο και ολοκληρώνεται με νομοτελειακή ακρίβεια, χωρίς φυσικά να ορισθή ημερομηνία. Ήδη όμως, από το 1978, όταν άρχισα την προσπάθεια αυτή, η πρόοδος είναι εντυπωσιακή.

 

ΓΤ: Γνωρίζοντας και την αγάπη σας για την Ανατολική Ελληνική Αυτοκρατορία, την Ρωμανία/Βυζάντιο και σε συνάρτηση με τα προαναφερόμενα πιστεύετε ότι, η εν λόγω συνύπαρξη θα αποτελέσει ουσιαστικά και την αναβίωση της αυτοκρατορίας;

ΔΚ: Βεβαίως.

 

ΓΤ: Κλείνοντας θα σας παρακαλούσα να μας παρουσιάσετε εν συντομία την πρωτοποριακή σας θεωρία περί ενδιάμεσης περιοχής και στο τι μας αφορά ως Έλληνες;

ΔΚ: Η Ενδιάμεση Περιοχή αποτελεί Γεωπολιτικό μοντέλο, αναγνωρισμένο από την επιστημονική κοινότητα από την δεκαετία του 1970, ειδικότερα από την Καναδική Ακαδημία (Royal Society of Canada). Κατά τό μοντέλο αυτό, η Ευρασία δεν αποτελείται μόνον από δύο πολιτισμικές περιοχές, δηλαδή τήν Δύση (ή Δυτική Ευρώπη) και την Ανατολή (ή Άπω Ανατολή), αλλά και από μία τρίτη που ονομάζεται Ενδιάμεση Περιοχή. Ο απόδημος ελληνισμός θεωρεί βασική την αποδοχή της εννοίας αυτής για την παρουσία του ελληνισμού στην παγκόσμια σκηνή. Χαρτογραφικό ένθετο συμπεριλαμβάνει μεταξύ των μεγάλων γεωπολιτικών σχημάτων των Μακίντερ, Χαουσχόφερ, Χάντινγκτον και την Ενδιάμεση Περιοχή. Αναλυτικότερα: Οι χώρες μεταξύ Αδριατικής θαλάσσης και Ινδού ποταμού σχηματίζουν την Ενδιάμεση Περιοχή και γεφυρώνουν τους πολιτισμούς της Δύσεως και της Ανατολής. Αυτός ο αχανής πολιτισμικός χώρος εκτείνεται από το ανατολικό ήμισυ της Ευρώπης στο δυτικό ήμισυ της Ασίας. Από άποψη πολιτισμού, σημαίνει ότι οι όροι «Ευρώπη» και «Ασία» είναι απλώς γεωγραφικές περιοχές και όχι πολιτισμικές. Σε σχέση με τον πληθυσμό, οι επικρατέστερες θρησκείες στην Ενδιάμεση Περιοχή είναι ο ορθόδοξος χριστιανισμός και το σουνιτικό Ισλάμ, με δευτερεύουσες το σιιτικό ισλάμ, τον αλεβισμό και τον ιουδαϊσμό. Αντιθέτως, ο ρωμαιοκαθολικισμός και ο προτεσταντισμός κυριαρχούν στην Δύση, όπως ο βουδισμός και ο ινδουισμός κυριαρχούν στην Ανατολή.

Στην Ενδιάμεση Περιοχή υπήρχε για 2500 χρόνια μία οικουμενική αυτοκρατορία, το κέντρο της οποίας ευρίσκετο γύρω από τα Στενά και το Αιγαίο. Στην ουσία ήταν πάντα η ίδια αυτοκρατορία, της οποίας οι ηγέτες προσπαθούν να ενώσουν το σύνολό της. Η περσική αυτοκρατορία του Δαρείου πέρασε στα χέρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έπειτα στους εθνικούς Ρωμαίους, στους χριστιανούς Ρωμαίους και τέλος στους αλεβήδες-μπεκτασίδες Οθωμανούς μέχρι το 1923-24. Αυτή ή κεντρική αυτοκρατορία επιέζετο συνεχώς από περιφερειακές αυτοκρατορίες, όπως η αραβική, η ισλαμική, η περσική και η ρωσική μέχρι το 1917, που στόχο είχαν να αρπάξουν την διαδοχή της οικουμενικής αυτοκρατορίας.

Η δυναμική της Ενδιάμεσης Περιοχής μεταξύ των αυτοκρατοριών του Κέντρου και της Περιφέρειας, αποτελεί την εσωτερική σύγκρουση. Καθένας από τους κυρίους λαούς του χώρου αυτού αγωνιζόταν να εξασφαλίσει τον έλεγχο του κέντρου, του οποίου η Βυζαντινή Αυτοκρατορία-Κωνσταντινούπολη παρέμενε για σχεδόν 2000 χρόνια το υποχρεωτικό σημείο αναφοράς. Οι Άραβες στον Η’ αιώνα και οι Ρώσοι στον Κ΄ αιώνα έφθασαν στα πρόθυρα της επιτυχίας, αλλά δεν κατόρθωσαν τελικώς να καταλάβουν την πρωτεύουσα της οικουμενικής αυτοκρατορίας. Η δυτική επέμβαση, από το ΙΗ΄ αιώνα, αποτελεί την εξωτερική σύγκρουση που επεδίωκε ουχί την διαδοχή αλλά την σταδιακή εξασθένιση της οικουμενικής αυτοκρατορίας, και με την πάροδο του χρόνου, τον διαμελισμό της και την υποταγή της μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της δυτικοποιήσεως.

Τελικώς, «η Ευρασιατική ήπειρος, της οποίας η Ευρώπη δεν είναι παρά μία από τις πολλές χερσονήσους, διαιρείται, λόγω χιλιετούς ιστορίας, σε τρεις μεγάλες πολιτισμικές περιοχές : α) την Δύση, ή Δυτική Ευρώπη, που περιλαμβάνει επιπλέον σήμερα, την Βόρειο και Νότιο Αμερική, την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία· β) την Ανατολή, ή Άπω Ανατολή, που περιλαμβάνει τρεις χερσονήσους : Ινδία, Νοτιοανατολική Ασία (με την Ινδονησία), Κίνα (με την Κορέα και την Ιαπωνία)· γ) την Ενδιάμεση Περιοχή που ευρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσεως».