ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
Τα ποιήματά μου γράφτηκαν «για την αγάπη του Ανθρώπου και τη δόξα του Θεού».
«Η ετερότητα σφραγίζει την ανθρώπινη φύση (…) είναι η χαρά του να μη σου αρκεί ο εαυτός σου∙ η χαρά του πεπερασμένου που ανοίγεται στον άλλο (…) όχι μόνο επειδή τον σώζει από τη μοναξιά (…), αλλά επειδή τον εμπλουτίζει και κάνει τα αντίθετα να συμπίπτουν».
Συνέχεια
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
Το «Αντίδωρο», όπως κάθε ποιητική σύνθεσή μου, αντικατοπτρίζει ή/και συμπυκνώνει έναν ασίγαστο διάλογο -τη φορά ετούτη- με πρόσωπα της διακονίας και γεγονότα της θυσίας, χάριν των οποίων χαίρουμε την προνομία «ν’ αναπνέουμε και να στοχαζόμαστε λέφτερα».
Συνέχεια
Σε μια πρόσφατη προπόνηση, λίγο πριν ολοκληρώσω τη διαδρομή μου, ένιωσα τον νου να κουράζεται περισσότερο από το σώμα. Τα πόδια συνέχιζαν σχεδόν μηχανικά να υπακούουν στον ρυθμό που είχαν βρει. Ο λογισμός όμως αναζητούσε ήδη μια δικαιολογία για να σταματήσει. Άλλοτε περιπλανιόταν σε εκκρεμότητες της καθημερινότητας, άλλοτε σε πρόσωπα αγαπημένα, άλλοτε σε σκέψεις που εμφανίζονται χωρίς να τις έχεις καλέσει.
Συνέχεια
Στην άκρη του χωριού, εκεί όπου ο δρόμος αφήνει πίσω του τα τελευταία σπίτια και χάνεται μέσα στα χωράφια, στέκεται μια γέρικη καρυδιά. Βλέπει γενιές ανθρώπων να περνούν από κάτω της· παιδιά να παίζουν στη σκιά της, γεωργούς να ξαποσταίνουν στον κορμό της, ταξιδιώτες να αναζητούν λίγη δροσιά στις καυτές ημέρες του καλοκαιριού.
Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο ελληνισμός δεν στερήθηκε απλώς μια περιοχή σπουδαίας γεωστρατηγικής σημασίας, ούτε ένα ειδυλλιακό τοπίο για τους εσπερινούς του περιπάτους. Το πάρσιμο της Πόλης στέρησε από τον ελληνισμό τον τόπο όπου:
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τον κόσμο χωρίς να υψώνουν τη φωνή τους.
Κι όμως, με έναν παράδοξο τρόπο, αφήνουν πίσω τους ίχνος πιο σταθερό από εκείνους που φώναξαν περισσότερο.
Το τρέξιμο, όπως και το διάβασμα, είναι μια μοναχική υπόθεση. Δεν εξηγείται εύκολα σε όσους δεν το κάνουν και δεν δικαιολογείται σε όσους το θεωρούν περιττό. Κι όμως, όσοι τρέχουμε ξέρουμε πως υπάρχουν διαδρομές που χαράσσονται όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στη σκέψη.
Συνέχεια
Ο χριστιανικός πολιτισμός είναι ο πολιτισμός του κενού τάφου. Γεννιέται εκεί όπου όλα φαίνονται χαμένα, κι όμως όλα αρχίζουν. Δεν θεμελιώνεται στη φθορά ούτε στη συμφιλίωση με τον θάνατο, αλλά στη ριζική του διάψευση από τον Χριστό. Δεν είναι πολιτισμός που κοιτά προς τα κάτω, στη γη που ανοίγει, αλλά προς το άδειο μνημείο, όχι ως σημείο απουσίας, αλλά ως μαρτυρία Αναστάσεως, που έγινε πηγή ζωής.
Συνέχεια
Σαν σήμερα, η μνήμη στρέφεται σιωπηλά αλλά επίμονα σε έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς παρών στην εποχή του, αλλά την ανέγνωσε, την προειδοποίησε και, σε μεγάλο βαθμό, την προανήγγειλε. Η κοίμηση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν αποτελεί απλώς μια ημερολογιακή υπενθύμιση απουσίας· αποτελεί αφορμή εγρήγορσης, επιστροφής σε έναν λόγο που δεν εξαντλήθηκε, αλλά παραμένει ενεργός, σχεδόν απαιτητικός.
Συνέχεια
«Νουν ηγεμόνα ποιού», συμβούλευε ο Σόλων ο Αθηναίος. Κάνε το νου σου κυρίαρχο πάνω σε όλα. Η σοφία αυτή παραμένει διαχρονική: ο νους μπορεί να γίνει πηγή τάξης και διάκρισης, αλλά και αιτία σύγχυσης και πλάνης.
Συνέχεια
Ο Άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε έλεγε ότι:
«…αυτός ο κόσμος, αυτοί οι κόσμοι, αυτό το σύμπαν, αυτά τα αναρίθμητα σύμπαντα είναι ο μεγαλοπρεπής ναός του Θεού και οι άνθρωποι το εικονοστάσι του […] Το ανθρώπινο γένος επί γης δεν είναι τίποτα άλλο από το πλουσιότερο εικονοστάσι του Θεού».
Υπάρχουν περίοδοι που ο τόπος ακούει ξανά το νερό. Τα ρέματα γεμίζουν, τα ποτάμια βαραίνουν, τα χωράφια κρατούν υγρασία σαν να ανακτούν μια παλαιά τους συνήθεια. Το χιόνι στέκει λίγο στα πεδινά, περισσότερο στα υψώματα, και η γη δοκιμάζει να ισορροπήσει ανάμεσα στην απορρόφηση και στην υπερχείλιση.
Συνέχεια
Γεώργιος Κ. Τασούδης 