Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισε το ταξίδι. Οι περισσότεροι θα πουν ότι άρχισε όταν το πλοίο άφησε πίσω του την Αλεξανδρούπολη και μπήκε στο Θρακικό Πέλαγος. Άλλοι, όταν εμφανίστηκε στον ορίζοντα η σκοτεινή μάζα του Σάου, να αναδύεται από τη θάλασσα σαν βουνό που ξέχασε να βυθιστεί. Νομίζω όμως πως τα αληθινά ταξίδια αρχίζουν πάντα λίγο αργότερα, τη στιγμή που κάτι συνηθισμένο μετατρέπεται ξαφνικά σε κάτι που δεν μπορείς εύκολα να εξηγήσεις.

Μια μέρα το ΑΕΠ αποφάσισε να μιλήσει.

«Ακούω συχνά να λένε πως είμαι ο δείκτης της προόδου. Η αλήθεια είναι πιο απλή: είμαι ο δείκτης της οικονομικής δραστηριότητας. Τίποτε περισσότερο.

Οι αριθμοί εντυπωσιάζουν. Εκατομμύρια άνθρωποι ελληνικής καταγωγής ζουν και δημιουργούν εκτός των συνόρων της Ελλάδας. Συχνά αντιμετωπίζουμε αυτό το γεγονός είτε με υπερηφάνεια είτε με νοσταλγία. Σπανιότερα το αντιμετωπίζουμε ως πολιτικό ζήτημα.
Κι όμως, ίσως εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες αναξιοποίητες δυνατότητες του Ελληνισμού.

Στην Παγκόσμια Ημέρα Ναυτικών, λίγες σκέψεις για τη ναυτοσύνη ως στρατηγικό βάθος της Ελλάδας, την πίστη ως πνευματικό της ύψος και τον πατριωτισμό ως ευθύνη — όχι ως σύνθημα.

Κάθε χρόνο, στις 5 Ιουνίου, η ανθρωπότητα αφιερώνει μία ημέρα στο περιβάλλον. Πρόκειται ασφαλώς για μια χρήσιμη υπενθύμιση. Παραμένει όμως αξιοσημείωτο ότι αφιερώνουμε μία συγκεκριμένη ημέρα σε κάτι που αποτελεί την προϋπόθεση όλων των ημερών της ζωής μας. Διότι πριν από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, πριν από κάθε πολιτισμό, πριν από κάθε επίτευγμα ή σχεδιασμό, προϋπήρχε ο κόσμος που μας φιλοξενεί.