Σε μια πρόσφατη προπόνηση, λίγο πριν ολοκληρώσω τη διαδρομή μου, ένιωσα τον νου να κουράζεται περισσότερο από το σώμα. Τα πόδια συνέχιζαν σχεδόν μηχανικά να υπακούουν στον ρυθμό που είχαν βρει. Ο λογισμός όμως αναζητούσε ήδη μια δικαιολογία για να σταματήσει. Άλλοτε περιπλανιόταν σε εκκρεμότητες της καθημερινότητας, άλλοτε σε πρόσωπα αγαπημένα, άλλοτε σε σκέψεις που εμφανίζονται χωρίς να τις έχεις καλέσει.

Το τρέξιμο, όπως και το διάβασμα, είναι μια μοναχική υπόθεση. Δεν εξηγείται εύκολα σε όσους δεν το κάνουν και δεν δικαιολογείται σε όσους το θεωρούν περιττό. Κι όμως, όσοι τρέχουμε ξέρουμε πως υπάρχουν διαδρομές που χαράσσονται όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στη σκέψη.