Κύριε της παρακλήσεως, Δέσποτα της φιλανθρωπίας,

φανερώσου στη ζωή μας, ώστε κι εμείς να φανερωθούμε μαζί Σου και να λάμψουμε στη δόξα Σου (πρβλ. Κολ. 3, 4).

Φανέρωσέ μας το ανεκτίμητο αγαθό της Βασιλείας Σου, όπως πραγματώνεται στην Εκκλησία, της οποίας είσαι Κεφαλή, και τη δικαιοσύνη Σου, που δεν είναι απλώς προϊόν ζυγίσματος, αλλά έκρηξη παναγαθότητας· και όλα τα άλλα θα μας προστεθούν (πρβλ. Ματθ. 6, 33).

Φανέρωσέ μας την οδό την οποία κληθήκαμε να πορευτούμε, ώστε να Σε ευαρεστούμε με κάθε μας πνοή, έως την έσχατη εκπνοή (πρβλ. Ψαλμ. 142, 8).

Φανέρωσέ μας το φως του προσώπου Σου, που τα πάντα επισκοπεί, προς φωτισμό του νου μας και χαλύβδωση του θελήματός μας, ώστε ακλόνητα και με χαρά να πράττουμε το θέλημά Σου (πρβλ. Ψαλμ. 142, 9).

Φανέρωσέ μας, μέσα από τον τύπο, την ουσία της Παραδόσεως, ώστε λογικά να μένουμε σταθεροί και αμετακίνητοι στα όσα αυτή διδάσκει (πρβλ. Β΄ Θεσ. 2, 15).

Δέσποτα, «ο ευλογήσας τους πέντε άρτους και πεντακισχιλίους χορτάσας» (ευχή αρτοκλασίας), ευλόγησε και τους γλυκείς τούτους πλακούντας, όχι ως απείκασμα ιδιοτέλειας, αλλά ως φανέρωση ευγνωμοσύνης για το πλήθος των ευεργεσιών Σου.

Με τις πρεσβείες της Παναγίας Σου Μητρός και του αγίου νεομάρτυρος Φανουρίου.

Αμήν!

Τόλμημα προσευχητικό εξώθησης της λαϊκής ευσέβειας —που στη χόβολή της διατηρεί άσβεστη τη σπίθα της αγνής πίστης—, προκειμένου η διαρκής λαχτάρα της για επέκεινα νόημα να εκτινάσσεται, διαρρηγνύοντας το φράγμα του όποιου μικροσυμφέροντος, στα θεόρατα ύψη της εκκλησιαστικής ευδοκίμησης· να αναβαθμίζεται από προσωπικό στρατήγημα σε λειτούργημα σχέσης, κατά το τριαδικό πρότυπο· να μεταμορφώνεται από πελατειακό σύστημα σε κοινωνία αγάπης· να μεταβάλλεται από εθιμικό τυφλοσούρτη σε λογικό λατρευτικό έθος· να αποκαθίσταται, τέλος, στις όντως διαστάσεις της: από ατομοκεντρική ή ανθρωποκεντρική σε χριστοκεντρική.

Και το ευγενές και ζωτικό συνήθειο της κίνησης του καθόλου ανθρώπου προς την Εκκλησία να μη σπαταλιέται σε ρουσφετολογικές μικροπρέπειες, αλλά να καταξιώνεται ευχαριστιακά.

Η προσφορά φανουρόπιτας, όσο λειτουργείται απαλλαγμένη από τα προαναφερόμενα βαρίδια, τόσο καθίσταται χειροπιαστή μαρτυρία πως το «βασίλειον ιεράτευμα» (Α΄ Πέτρ. 2, 9) βούλεται και δύναται να ιερουργεί χαρισματικά, δημιουργικά και αδιάλειπτα τη ζώσα Παράδοση· ως αναπόσπαστο μέρος της, εμπνεόμενο από αυτήν και, γιατί όχι, παράλληλα με τη διαφύλαξή της, εμπλουτίζοντάς την, κηρύσσοντας Χριστό, τον αληθινό Θεό, σε κάθε της εκδήλωση (πρβλ. Συνοδικό Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου).

Κινδυνεύει η πίστη από τις λαϊκές εκδηλώσεις ευσέβειας; Όσο αυτές καταυγάζονται εκκλησιαστικά, ταπεινά φρονώ πως όχι. «Τον Χριστιανισμό δεν τον καταστρέφει ούτε η μπουρζουαζία, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο στρατός» —ούτε η λαϊκή ευσέβεια, τολμώ να συμπληρώσω—, αλλά, κατά τον αληθή λόγο του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, «η χαλασμένη διανόηση, που βασίζεται σε μια σταθερή εμπιστοσύνη στη σπουδαιότητα που έχουμε ως άνθρωποι» (Ημερολόγια 1973-1983, Ακρίτας, 2018).

(ΙΘ’ Κοινωνική Επιστολή)