Χερόβολο, από το χείρ και βάλλω, είναι «μία δραξ θεριζομένου σίτου»*. Ή «το ποσόν των στάχυων, όσους δύναται να λάβη δια της χειρός ο θεριστής και να δρέψη»**. Τα υπόψη χερόβολα αποτελούνται από στοχασμούς, όσους μπόρεσαν ο νους, η καρδιά, η ολότητά μου να λάβουν και να δρέψουν. Ώριμα θερίσματα έτοιμα προς λίχνισμα. * Τα Λευκαδίτικα – Χριστόφορος Λάζαρης ** Σύλλαβος – Ιωάννου Σταματέλου

03.03.2019·

Όπως γίνεται κατανοητό, το «ουδετορόθρησκο» πριν κατοχυρωθεί Συνταγματικά, προπαγανδίζεται, επιβάλλεται, εργαλειοποιείται, συστηματοποιείται, εμπεδώνεται στα καθημερινά.

Από την άλλη, με αφορμή και ως προέκταση του γεγονότος, αξίζει να τεθούν ερωτήματα του τύπου: ποιους και γιατί διχάζει ο Σταυρός, εκείνος που υψώνει Σταυρό, προκειμένου να τον διατηρήσει υψωμένο, οφείλει ή όχι ο ίδιος να έχει προηγουμένως αρθεί στο ύψος του Σταυρού, που ο συναισθηματισμός και που η βιωματική μαρτυρία, πως και γιατί βρεθήκαμε διαφεντευόμενοι από τη βλασφημία και τους εκφραστές της κ.α.;

Οι αποκρίσεις, πρωτίστως μυστικές, προσωπικές, συνειδησιακές και κατόπιν διαδικτυακές.

07.03.2019

Το βασικό πρόβλημα των μηδενιστών και των αρνητών του επέκεινα, ήταν η αίολη (αλλά και έωλη) επιχειρηματολογία τούτης της άρνησής, η οποία βασιζόταν στην πίστη της απιστίας τους.
Βάσει του άρθρου, νέα επιστημονικά δεδομένα επιχειρούν να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς τους με απτές πλέον αποδείξεις, εργαστηριακές.
Ο γόμινος αντίλογος επί των ευρημάτων, πεδίον δόξης λαμπρό για τους ιερείς, θεολόγους, επιστήμονες, αλλά και φωτισμένους ανθρώπους της χριστιανοσύνης.
Δε χορταίνω να το επαναλαμβάνω: ζούμε σε μιαν εποχή συναρπαστική.

09.03.2019

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Αποχαιρετούμε τη σημερινή ημέρα έχοντας ως παρακαταθήκη τρία περιστατικά από το μαρτύριο των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, τη μνήμη των οποίων σήμερα εορτάσαμε.

Πρώτον, τη φωτισμένη απάντηση ενός εκ των μαρτύρων, του Κάνδιδου, στον έπαρχο Αγρικόλα, ο οποίος στην αρχή με επαίνους προσπαθεί να τους πείσει να αρνηθούν την πίστη τους: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ’ ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι’ αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;».

Δεύτερον, την υπομονή τους στο φρικτό μαρτύριο.

Και τρίτον, την ενθάρρυνση της συμπάσχουσας μάνας ενός εκ των μαρτύρων, του μικρότερου ηλικιακά:
«Παιδί μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μην φοβηθείς τις βασάνους. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτε δεν θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν θα απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση, ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις εις Αυτόν και για μένα που σε γέννησα».

Κάπως έτσι εισερχόμαστε στη θεία αιωνιότητα: ενασκώντας την ανά πάσα ώρα και στιγμή, εισάγοντάς την στο τώρα.

Να έχουμε τη βοήθειά τους.

13.03.2019

ΠΕΡΙ ΟΥΣΙΑΣ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ

«Είχα ζήσει στην αφάνειά μου κι ήμουν ολότελα αμύητος στην τέχνη των λόγων, που όλη τους η χάρη βρίσκεται στην απαγγελία τους κι είναι μεγάλη χαρά των πολλών να προσδιορίζουν την ακουστική ηδονή τους κι ας μην υπάρχη πολλές φορές στο βάθος τίποτα που ν’ αξίζει»

(Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής – Μυσταγωγία)

Με αφορμή το πλήθος των κηρυγμάτων που πρόκειται να εκφωνηθούν κατά την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, σε Θείες Λειτουργίες, Προαγιασμένες, Κατανυκτικούς Εσπερινούς κ.λπ. θεωρώ επωφελέστερο, αντί των βαθυστόχαστων και γεμάτα στόμφο μηνυμάτων που απλά γαργαλούν την ακουστική ηδονή των ακροατών και έχουν ως τελικό προορισμό τη συγκέντρωση τους σε καλαίσθητο τόμο, να αναλυθεί το περιεχόμενο των εικονιζόμενων βιβλίων καθόσον βλέπω ότι, λίαν συντόμως -αν όχι ήδη- το χριστεπώνυμο πλήρωμα (οι παρόντες εξαιρούνται) δε θα χρήζει απλά κατήχησης, αλλά επανευαγγελισμού.

15.03.2019

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΟΠύ – ΠΑΣΤέ

Ο νεοελληνικός πολιτισμός, σε συντριπτικό ποσοστό και με στιγμιαίες εξαιρέσεις, είναι (επαν-)εισαγόμενος, μιμητικός και μεταπρατικός.
Πολιτισμός αντιτύπων του πάλαι ποτέ όντως εαυτού του.
Δικαίως οδηγείται εκεί όπου φαίνεται ότι οδηγείται: στην αυτοαπαξίωση του και την ανυποληψία.
Πάντως, το (ρομποτικό) αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και άξιο συγχαρητηρίων.

16.03.2019

Καλώς συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν. Αφενός, αναδύουν στην επιφάνεια τον καμουφλαρισμένο σκληρό δογματισμό, τον καρυκευμένο με αντικειμενισμό ισοπεδωτισμό, τον αντιχριστιανικό χαρακτήρα των μηδενιστών.
Αφετέρου, καταμαρτυρούν το αλλοτριωμένο φρόνημα των εκκλησιαστικών.
Όσον αφορά στη μαρτυρία των αγιοταφιτών, στην Ελλάδα των μαρτύρων τύπου Novartis και στην οικουμενική προσφιλή τακτική της κατασκευασμένης είδησης, επιτρέψτε μου να τη θέσω υπό αμφισβήτηση.
Άλλωστε, αν μη τι άλλο, και τα Ελληνικά hoaxes χρειάζονται τα hoaxes τους. Όχι, όμως, τα αντίστοιχα επίγεια, αλλά τα άλλα, τα επουράνια που γίνονται αντιληπτά με τις πραγματικές αισθήσεις: τις αισθήσεις της πίστεως.
Για εμάς τους χριστιανούς τα θαύματα δεν καθορίζουν, αλλά ενισχύουν την πίστη μας. Εμείς πιστεύουμε λόγω του μυστηρίου της Σάρκωσης, του γεγονότος της Αναστάσεως, αλλά και της Μεταμόρφωσης: τόσο του Χριστού όσο και των εκατομμυρίων απλών πιστών ανθρώπων, που πρακτικά και καθημερινά κοινωνούν Τριαδικό Θεό.
Καλή Μ. Τεσσαρακοστή, καλή μετάνοια και καλή φώτιση σε όλους!
Παρά τω Θεώ, δε μασάμε…

17.03.2019

ΤΑ ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΗΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ

Προσωνύμιο δίδεται σε κάποιον άνθρωπο ως χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του.
Ως μονολεκτική συμπύκνωση του βίου του.
Η Παράδοσή μας κάνει χρήση των προσωνυμίων με προσεκτικό και καίριο τρόπο.
Έτσι έχουμε τους ομολογητές, τους θεολόγους, τους εγκλείστους κ.α. με το καθένα από αυτά να περιποιεί τιμή αιωνίως στους κατόχους τους και προτροπή μιμήσεως για τους λοιπούς αγωνιστές και αγωνιζομένους.
Το προσωνύμιο «Άνθρωπος του Θεού», συνώνυμο μοναδικότητας και κοπιώδους αφοσίωσης, δόθηκε στον Αλέξιο, για την απόλυτη προσήλωσή του στο θέλημα του Θεού.
» Άνθρωπος του Θεού»: Προσωνύμιο συγκλονιστικό και αποκαλυπτικό, άγει στη συνειδητοποίση του πως αν δεν ομοιωθούμε του Θεού στον παρόντα αιώνα δεν πρόκειται να του ομοιωθούμε ούτε στον μέλλοντα.
Του Αλεξίου, λοιπόν, του Ανθρώπου του Θεού τη μνήμη σήμερα εορτάζουμε και τη βοήθεια του ελπίζω και εύχομαι διαρκώς να αιτούμαστε και να έλκουμε.

22.03.2019

«Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις»

[Δάντης Αλιγκέρι]

«Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού»

[Κάρολος Μαρξ]

Χρησιμοποιώντας αριστερή συνθηματολογία και σοσιαλιστικά/κομμουνιστικά ιδεώδη ως λαϊκό καταπραϋντικό, ο Αντρέας Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ) έθεσε τις βάσεις της μεταπολιτευτικής κατάντιας της Ελλάδας.

Χρησιμοποιώντας αριστερή συνθηματολογία και σοσιαλιστικές/κομμουνιστικές ιδεοληψίες ως λαϊκό καταπραϋντικό, ο Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ) ολοκληρώνει τη μεταπολιτευτική κατάντια της Ελλάδας.

Σημ.: Η «Δεξιά» διόλου παρέκκλινε από την προαναφερόμενη προδιαγεγραμμένη πορεία.

Ηθικά διδάγματα

Η πολιτική πράξη, λοιπόν, διδάσκει:

1. Η αριστερά και ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός είναι οι καλές προθέσεις στο δρόμο προς τη νεοφιλελεύθερη κόλαση.
2. Η αριστερά και ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός είναι το όπιο του λαού, στα χέρια του νεοφιλελευθερισμού.

23.03.2019

ΧΡΗΜΑ, ΗΔΟΝΗ & ΔΟΞΑ

«Όποιος δεν περιφρονεί την ανθρώπινη δόξα, τις αισθητές ηδονές και την φιλαργυρίαν, η οποία τις αυξάνει και χάριν των οποίων γεννιέται, αυτός δεν δύναται να περικόψει τις αφορμές του θυμού. Και όποιος δεν αίρει τις αφορμές του θυμού δεν δύναται να φθάσει στην τελείαν αγάπη»

[Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής – 28ο κεφάλαιο περί αγάπης]

Η κυρίαρχη, αν όχι μοναδική, αιτία του ανθρώπινου δράματος αφορά στην άρνηση του Θεού.
Από εκεί και πέρα, κάθε ανθρώπινη πράξη, όπως και τούτης της είδησης, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά μόνο επιμέρους σκηνή του υπόψη μεγάλου δράματος.
Ο θείος Μάξιμος λέει ότι η φιλαργυρία αυξάνει το κυνήγι της ανθρώπινης δόξας και των ηδονών.Επίσης λέει ότι, για την εξασφάλιση ανθρώπινης δόξας και ηδονών ο άνθρωπος επιδιώκει την κατάκτηση πλούτου. Με κάθε τρόπο, θα συμπλήρωνα: θεμιτό και κυρίως αθέμιτο.
Η αδυναμία απόκτησης πλούτου, άρα δόξας και ηδονών, ή όταν η δόξα και οι ηδονές δεν αποφέρουν τον προσδοκώμενο πλούτο τότε δημιουργείται ο θυμός. Και ο θυμός είναι μια ψυχική κατάσταση προβληματική, η οποία στερεί την αντικειμενική οπτική ενώ απαγορεύει να αντικρίσουμε με συμπάθεια, τον κάθε άλλον.
Ο άνθρωπος που διαφεντεύεται από τη φιλαργυρία, την κενοδοξία, τον ηδονισμό και το θυμό βρίσκει «ανάπαυση» μόνο στη φαύλη ανάγκη απόκτησης και επιβολής δύναμης.
Έτσι προέκυψαν οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι, έτσι γεννιούνται τα νοσηρά φαινόμενα όπως το εξεταζόμενο (οι διάλογοι των φερόμενων ως μελών του κυκλώματος ταπεινά φρονώ ότι επιβεβαιώνουν τα προγραφόμενα).

Αποτελεί ανήθικη απλοϊκότητα η κριτική για το περιστατικό, να εξαντλείται σε επίπεδο απαξιωτικών χαρακτηρισμών και υπονοούμενων.
Λυπάμαι, αλλά προσωπικά στο γεγονός, δε βλέπω ούτε @λήτες ούτε πουτ@νες.
Βλέπω ανθρώπους, δραματικά ταλαίπωρους, αποξενωμένους πλήρως από την πηγή που νοηματοδοτεί τη ζωή, αναγκεμένους για τα βασικά ή τα ανώτερα, να εναλλάσσονται «συγκυριακά» στο ρόλο του εκμεταλλευτή και του εκμεταλλευομένου, του αδίκου και του αδικημένου του θύτη και του θύματος.
Βλέπω τη θεσμική μας πενία και την κοινωνική μας κατάντια.
Βλέπω βαριές πολιτικές, εκκλησιαστικές, γονεϊκές, κοινωνικές και συνανθρώπινες ευθύνες.
Βλέπω το μέλλον μας ακόμη πιο άγριο.

25.03.2019

ΤΑ ΔΥΟ ΧΑΙΡΕ!

Σήμερα, ελληνισμός και χριστιανοσύνη, το ρωμέικο σύσσωμο, εορτάζουμε τα δύο Χαίρε!

Το πρώτο αναγγέλει την έναρξη υλοποίησης του σχεδίου του Θεού, για τη σωτηρία του ανθρώπου. Ο Μονογενής Του Υιός σαρκώνεται εκ Πνεύνατος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου, προκειμένου να καταλύσει το ζυγό της αμαρτίας και του θανάτου.

«Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία , ὁ Κύριος μετὰ σοῦ»

Το δεύτερο αφορά στον μνημειώδη απελευθερωτικό αγώνα του Γένους ενάντια στον τουρκικό ζυγό. Η παλιγγενεσία του Έθνους ξεκίνησε.

«Χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!»

Χρόνια πολλά Έλληνες!
Η Παναγιά μαζί μας!

(Η ανάρτηση είναι εμπνευσμένη από ομιλία στον Ι.Ν. Αναλήψεως Κυρίου Θουρίου)

 11.04.2019

Με αφορμή τη σύλληψη του Τζούλιαν Πολ Ασάνζ των Wikileaks

Είναι πρωτοφανής:

– Η ραγδαία εξάπλωση δοτών, φασίζουσων και διεφθαρμένων κυβερνήσεων.

– Η απροκάλυπτη σύναψη σχέσεων διαπλοκής μεταξύ κυβερνήσεων, ΜΜΕ και οικονομικών παραγόντων, για την επίσης ασυγκάλυπτη επιβολή ακραία αντιδημοκρατικών – αντιλαϊκών πολιτικών.

– Η κατάντια του δυτικού «πολιτισμού».

Σημ.1: Δυστυχώς, η περίπτωσή μας δεν εξαιρείται των προαναφερομένων.

Σημ. 2: Δεν μπορώ να γνωρίζω με ακρίβεια, αλλά υποψιάζομαι που αποσκοπεί όλος αυτός ο παραλογισμός.

Σημ. 3: Το ασφαλέστερο κατασταλτικό αντίδοτο για τον ηρωισμό είναι η προδοσία.

12.05.2019

Αν σας γράφω αυτές τις γραμμές
οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι
οι προ παππούδες μου
Κοσμάς Ευθυμιάδης με τη γυναίκα του Μεταμόρφη από τα Κοτύωρα (Ορντού) του Πόντου
και
Αναστάσιος Τασούδης με τη γυναίκα του Μαρία και το γιο τους Γεώργιο (τον παππού μου) από την Κεσσάνη της Αν. Θράκης,
πριν από περίπου 100 χρόνια,
κατόρθωσαν τελικά να φτάσουν στη Δράμα.

Όμως,
353.000 πόντιοι – ρωμηοί,
λόγω της ωμής και μεθοδευμένης βαρβαρότητας των Νεότουρκων,
δεν τα κατάφεραν.

1919-2019

100 χρόνια
από τη Γενοκτονία
των Ελλήνων του Πόντου.

Τιμώ
Δεν ξεχνώ
Δεν υπόκειμαι σε λοβοτομή

 24.05.2019

Στις φετινές εκλογές -αυτοδιοικητικές, ευρωπαϊκές, οσονούπω εθνικές- να ρίξεις την ψήφο σου στην κάλπη κι όχι στον κάδο απορριμμάτων.

Ρίχνοντας την ψήφο στην κάλπη με αίσθημα ευθύνης και κριτήρια αυστηρώς ποιοτικά, μπορείς να οδηγήσεις τα πολιτικά σκουπίδια στο φυσικό τους χώρο, ήτοι στον κάδο απορριμμάτων και κατόπιν στη χωματερή.

Η ψήφος στην κάλπη, τα πολιτικά σκουπίδια στον κάδο!

Καλή μας ψήφο!

06.06.2019

ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΓΚΑΓΚΑΒΟΥΖΗΔΕΣ

Λέγεται ότι οι Γκαγκαβούζηδες ήταν Έλληνες Ρωμηοί της Ρωμαϊκής/Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εγκατεστημένοι στην περιοχή της Καππαδοκίας.
Με την κατάληψη των καππαδοκικών εδαφών από τους οθωμανούς, πιέστηκαν για αλλαγή της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης τους ή της Ελληνικής γλώσσας τους, επιλέγοντας το δεύτερο.
Όταν η κατάσταση είχε φτάσει πια στ’ απροχώρητο, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και να μετακινηθούν μαζικά, σε ελεύθερα βυζαντινά εδάφη, δυτικά της Μαύρης Θάλασσας.
Έλληνες και Βούλγαροι ιστορικοί διατύπωσαν μια νέα άποψη, η οποία φαίνεται και ορθότερη, πως μπορεί να πρόκειται για αυτόχθονο θρακικό πληθυσμό.
Η πρώτη διαπίστωση από την έρευνα αυτή είναι πως στην περιοχή της Δοβρουτσάς (δυτικά παράλια Ευξείνου Πόντου) κατοικούσε μέχρι το 3ο-4ο αιώνα το θρακικό φύλο των Κατταούζων και των Κροβούζων. Το θρακικό φύλο των Κατταούζων έχει κάτι κοινό με τους Γκαγκαούζους ή Γκαγκαούζηδες. Από μία πρώτη ματιά στο όνομα τους υπάρχει ένα κοινό στοιχείο: Το δεύτερο συνθετικό τους ονόματος -Ουζοι που προσδιορίζει λαό ή φύλο. Το πρώτο μέρος του ονόματος Καττα ή Γκαγκα είναι λογικό να έχει αλλάξει στην πορεία του χρόνου. Αυτή η παρατήρηση από μόνη της ανατρέπει την θεωρία περί τουρκικού φύλου, διότι ο ισχυρισμός περί του τουρκικού φύλου των Ούζων του Μεσαίωνα δεν ευσταθεί όταν ο όρος έχει ήδη εμφανιστεί από τα προχριστιανικά χρόνια όταν στα Βαλκάνια κυριαρχούσαν τα θρακικά φύλα.
Με την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς και επειδή ζούσαν ανάμεσα σε συμπαγείς πληθυσμούς Οθωμανών Τούρκων για να επιβιώσουν και για να μπορούν να συναλλάσσονται άλλαξαν την γλώσσα τους και τουρκοφώνισαν. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η γλώσσα των Γκαγκαούζηδων είναι παρόμοια με των Οθωμανών της Βαλκανικής και όχι με αυτήν των Οσμανλήδων της Μικράς Ασίας.
Λόγω της συμμετοχής τους στους ρωσοτουρκικούς πολέμους στην πλευρά των Ρώσσων, προκειμένου να αποφύγουν τα αντίποινα από τους Οθωμανούς, αλλά και με τη γέννηση του βουλγαρικού εθνικισμού, στα μισά του 1800, αναγκάστηκαν να μετακινηθούν, είτε βορειότερα στη Βεσσαραβία (σημερινή Μολδαβία, όπου κατόπιν δημιουργήθηκε η αυτόνομη Γκαγκαβουζία) είτε στην ανατολική Θράκη (στην επαρχεία Χάφσας – Αδριανουπόλεως).
Με την έξαρση του τουρκικού εθνικισμού, με το κίνημα των νεοτούρκων, αλλά και με τα γεγονότα που ακολούθησαν της Μικρασιατικής Καταστροφής, οι Έλληνες, τουρκόφωνοι, Χριστιανοί Ορθόδοξοι Γκαγκαβούζηδες, μετακινήθηκαν εκ νέου, τη φορά τούτη στη δυτική Θράκη.
Έτσι, από πρόσφυγες Γκαγκαβούζηδες της ανατολικής Θράκης (περ. Αζατλί, Καρά Χαλήλ, Ασλάν κ.α.), δημιουργήθηκε πλησίον της δυτικής όχθης του Έβρου ποταμού, το χωριό Θούριο Ορεστιάδας.

Η Εκκλησία του χωριού μας είναι αφιερωμένη στην Ανάληψη του Σωτήρος Χριστού και ανήκει στη Μητρόπολη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου.
Σήμερα, λοιπόν, εορτάζει η Εκκλησία μας, πανηγυρίζει το χωριό μας.
Στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων, τελέστηκε εχθές πανηγυρικός εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου κ.κ. Δαμασκηνού, ενώ σήμερα το πρωί Θεία Λειτουργία.
Απόψε, περίπου στις 21:00, στην πλατεία του χωριού, μετά το θρησκευτικό, θα πραγματοποιηθεί και ο λαϊκός εορτασμός της ημέρας, με τη συμμετοχή παραδοσιακών συλλόγων, παραδοσιακών οργάνων κ.α.
Είστε όλοι καλεσμένοι να συν+χαρούμε και να συν+εορτάσουμε.
Χρόνια πολλά και ευλογημένα!

Στη φωτογραφία: Γκαγκαβούζηδες από το χωριό Θούριο, ενδεδυμένοι την παραδοσιακή φορεσιά, αυτοαπαθανατίζονται περήφανα (νεοελληνιστί «βγάζουν σέλφη»), με φόντο την εκκλησία της Αναλήψεως του Χριστού.

18.06.2019

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Επανάσταση. Ακόμη μια έννοια παρεξηγημένη. Ξεχειλωμένη απ’ τη λανθάνουσα χρήση, την ασύνετη πολυχρησία, τις παρερμηνείες.
Πολλοί μας καλούν σε επανάσταση αγνοώντας ή παραβλέποντας το γεγονός ότι τα όσα υφιστάμεθα -σε τοπικό μα και οικουμενικό επίπεδο- αποτελούν απόρροια της επανάστασης του ανθρώπου. Της αποσκίρτησής του από τη λογική, τη δικαιοσύνη, την συν-ανθρωπιά, την Αλήθεια.
Μια ακόμη επανάσταση, ιδιαιτέρως με τέτοια «ποιοτικά» χαρακτηριστικά, είναι που θα μας αποτελματώσει, εξαγριώνοντας και εξαχρειώνοντάς μας.
Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι επανάσταση, αλλά αντεπανάσταση.
Καταστολή της ισχύουσας επανάστασης με όπλα τα κοινά -δλδ πανανθρώπινα- νοήματα και αξίες της ελληνικότητας και επιστροφή στη λογική, στο φως, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην Αλήθεια.

28.06.2019

#11ο_Πανελλήνιο_Πανθρακικό_Αντάμωμα

Για το αν θα προαχθεί η Παράδοσή μας, θα αποτιμηθεί την επαύριον.
Σίγουρα, όμως, διαφυλάσσονται οι παραδόσεις μας.
Και ο συνεορτασμός, στην εποχή της χυδαιότητας, με κάτι όμορφο, είναι κι αυτό μια ανάσχεση.
Καλώς ν’ ανταμώσουμε στ’ Αντάμωμα!
Τα λέμε Σουφλί.

05.07.2019

Α’ Κοινωνική Επιστολή*

Βασικό μέλημα του ανθρώπου είναι η εξασφάλιση του άρτου του επιούσιου, του επίγειου. Σ’ αυτή του την προσπάθεια αποδεικνύεται διατεθειμένος να εκχωρήσει την ελευθερία του (το μεγαλύτερο βαρίδι του «ελεύθερου» βίου του), αλλά και να υποταχθεί σε οποιαδήποτε εξουσία θα του τον παρέχει.
Ο σημερινός άνθρωπος ενδιαφέρεται, αυξητικά και αποκλειστικά, για τον επίγειο άρτο, αδιαφορώντας για τον αντίστοιχο επουράνιο, που είναι η μαγιά του επίγειου και πηγή νοήματος. Υποκαθιστά την αποκάλυψη της Αλήθειας με εφήμερα θεάματα: θελκτικά για τα μάτια, ηδονικά για την ακοή, ανώφελα για το όλον αυτού. Υποτάσσεται ολοκληρωτικά στις εξουσίες βουλητικά και βουλιμικά -δίχως προαίρεση, χωρίς διάκριση**- αρκεί να του επιτρέπεται απρόσκοπτα η πρόσβαση στον άρτο και στο θέαμα. Αρκείται απλά στο να την περνάει∙ να την περνάει καλά, δηλαδή, όσο το δυνατόν ανώδυνα και ανεύθυνα.
Κι αυτήν του την ανάγκη οι εξουσίες την ξέρουν. Κι αυτή του την επιθυμία οι εξουσιαστές τη σέβονται. Του δίνουν τον επίγειο άρτο κι αυτός τον καλοδέχεται αγνοώντας το γεγονός ότι δίχως τον επουράνιο άρτο είναι άρτος νεκρός. Στέκουν με θαυμασμό μπροστά στα εφήμερα θεάματα αδιαφορώντας για τον κίβδηλο, κενό και παρωχημένο χαρακτήρα τους.
Ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να υποτάσσεται σε εξουσίες, εκχωρώντας την ελευθερία του, ευελπιστώντας στον άρτο τον επίγειο και στην καλοπέραση. Το ποιοτικό και το ποσοτικό (του άρτου και του θεάματος, αλλά και της εξουσίας) επαφίεται αποκλειστικά στην προαίρεση των εκλεκτών εξουσιαστών.
Στο εξής πλαίσιο οι κάλπες στις επικείμενες εθνικές εκλογές δεν πρόκειται να επιφυλάξουν καμία έκπληξη. Τα κριτήρια παραμένουν τα ίδια: άρτος επίγειος, θεάματα εφήμερα. Όχι άρτος επουράνιος, όχι αποκαλύψεις ανακαινιστικές, όχι ελληνικότητα, όχι κάματος, όχι σκοτούρες. Στην τελική, ποιες εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις προσφέρει η κομματική μας παλέτα; Ποιες απ’ αυτές μπορούν να πείσουν (διαλεκτικά και πρακτικά) για το όντως και ποιες να το (εξ)υπηρετήσουν;
Παρ’ όλ’ αυτά ο αγώνας και η αγωνία, για την ανάδειξη κοινωνικών συσχετισμών που ν’ αρμόζουν στην ιδιοσυστασία μας, οφείλει και παραμένει αδιάλειπτος.

05.07.2019

* Σχόλιο σύντομο και απλό με αφορμή τις επικείμενες εθνικές εκλογές, βασισμένο σε σκέψεις του D. H. Lawrence από τον πρόλογό του στον «Μέγα Ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέβσκη.
** Αναλυτικότερα το περί θελήσεως ζήτημα στην «Προς Μαρίνον επιστολή» του αγ. Μαξίμου του Ομολογητού.

Ο καθηγητής Τσάρλς Ταίηλορ είναι ένας διανοούμενος τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα.
Η ματιά του στα γεγονότα, τοπικού ή οικουμενικού ενδιαφέροντος, είναι εντυπωσιακά οξυδερκής και διεισδυτική.
Εξίσου εντυπωσιακό, όμως, είναι το γεγονός ότι στα σημαντικότερα κείμενα της δυτικής διανόησης, απαντώνται προβληματισμοί (που μάλιστα πολλές φορές παρουσιάζονται και ως πρωτοποριακά επιτεύγματα της σκέψης) οι οποίοι απασχόλησαν και προσεγγίστηκαν με ανυπέρβλητη διαύγεια 1.000, 1.500 ή σχεδόν 2.000 χρόνια πριν, από τους Πατέρες της Ορθοδοξίας, αλλά και απ’ τη βυζαντινή στρατηγική σκέψη.
Παρ’ όλ’ αυτά, οφείλω να παραδεχτώ ότι η δυτική διανόηση κατάφερε να εισάγει και να καθιερώσει τη (δική της) χριστιανική πρόταση του βίου, στο κέντρο του δημοσίου χώρου – του κοινωνικοπολιτικού διαλόγου, κάτι το οποίο στη χώρα μας φαντάζει αδιανόητο και από καιρό δαιμονοποιημένο.

 26.07.2019

Ολοκληρώθηκε σήμερα ο γεμάτος εμπειρίες κύκλος στην 30 Μ/Κ Ταξιαρχία.
Η υπόψη Ταξιαρχία προήλθε από την ανασυγκρότηση του ιστορικού 30 Συντάγματος ΠΖ και η περηφάνια μου είναι μεγάλη που αποτέλεσα μέλος του Σχηματισμού της Μικρασιατικής Εκστρατείας, της εποποιΐας του 1940, της σύγχρονης ασφάλειας και αποτροπής, των ηρώων και των προσωπικοτήτων όπως του Σχη (ΠΖ) Ιωάννη Θεοδωράκη ο οποίος φονέυθηκε μαχόμενος τις δυνάμεις του άξονα, αλλά και του Γεωργίου Γρίβα – Διγενή, ιδρυτού και αρχηγού της ΕΟΚΑ, ο οποίος ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως Ανθυπολοχαγός στους αγώνες του 30 ΣΠ στη Μικρά Ασία.
Με το φρόνημα υψηλό και το μυαλό ταπεινό, συνεχίζουμε!

22.10.2019

Ολοκλήρωσα σε μια πρώτη ανάγνωση το αφιέρωμα των «Νέων» στον Οδυσσέα Ελύτη, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Εξαιρετικά γόνιμοι οι προβληματισμοί που θέτουν οι συντελεστές του πονήματος.
Συγκλίνουσα δε, σε πολλά σημεία, η κριτική που ασκείται στο έργο και την κοσμοαντίληψη του Ελύτη (ελληνοκεντρισμός, μεταφυσική του φωτός και της διαφάνειας κ.α.).
(Σύντομο παρένθετο σχόλιο επί της προηγούμενης παραγράφου: Λόγω της μακρόχρονης ιδεολογικής επίδρασης της γενιάς του ’70, αλλά και της μεταπολιτευτικής μετριότητας στην ελληνική πραγματικότητα, ήταν αναμενόμενο ότι αυτό που άλλοτε αποτελούσε ποθούμενο και αντικείμενο περηφάνιας, πλέον να αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ψόγος.)
Απόλαυσα, με τις όποιες σημειακές διαφοροποιήσεις μου, τα κείμενα των Γιαννίση, Ηλιοπούλου, Τοπάλη, Χατζηπροκοπίου ακόμη και του Αμανατίδη (αν και διαφωνώ άρδην).
Τέλος, μ’ ενδιαφέρον θα υποδεχόμουν αντίστοιχη πρωτοβουλία με ενδεικτικούς συμμετέχοντες τους Γιατρομανωλάκη, Ανδριόπουλο, Χαραλαμπίδη, π. Νικόλαο Λουδοβίκο, Γιανναρά, Κοσμόπουλο κ.α.

23.10.2019

Αυτό που με συγκλονίζει στον πίνακα «Μέχρις εσχάτων» του Αλεξανδράκη, είναι το τρύπιο άρβυλο του νεκρού στρατιώτη.

25.10.2019

Η τέχνη, ιδιαιτέρως όταν είναι ριζωμένη στη συνανθρωπιά, μπορεί να συμβάλλει στην αλλαγή του κόσμου.
Γι’ αυτό το λόγο ο άνθρωπος της τέχνης, όταν δεν αποποείται των ευθυνών του, μπορεί να λειτουργήσει ως «μικρός» ανακαινιστής του κόσμου.
Ιστορικό παράδειγμα, η Βούλα Παπαϊωάννου, που με τις φωτογραφίες της ανέδειξε την τραγική κατάσταση στην οποία περιήλθε η Ελλάδα από την απάνθρωπη γερμανο-ιταλοφασιστική Κατοχή (και βουλγαρική στη Β. Ελλάδα), κινητοποιώντας τον Ερυθρό Σταυρό, για την άμεση αποστολή τροφίμων.