Κοιτάζοντας με βλέμμα άδολο μες στο λινό καθρέφτη είδα να αναβλύζουν «μέρες παιδικές» και «τρυφερά/εξαίσια ποιήματα», φέρνοντας «ως εδώ/τη μακρινή νιότη» όπως την έζησα κάπου στη βορειοδυτική απόληξη της μικρής, πανέμορφης πόλης μου.

Τους «ψίθυρους της νύχτας» στην οδό Νευροκοπίου «και τα βήματα/όταν εξύπναγε ο χαλικόδρομος» λίγο πιο πάνω στην οδό Αμπελακίων. Τις δυο πευκόφυτες πλατείες, τα σχολειά Αρρένων και Θηλαίων, τη Διαγώνιο, τον φούρνο του Παπαδόπουλου, την ενορία της βαφτιστήριας εκκλησιάς του Αγίου Παντελεήμονα, τα μέρη όπου «άρχισα να γεννάω εικόνες/να σχεδιάζω τοπία/που όλο και πιο βαθιά με ελευθέρωναν». Άραγε, «να υπάρχει ακόμα η μουριά» στις παρυφές της ανηφορικής Αμπελακίων; Άραγε, ορθώνεται ακόμα, ανηφορίζοντας αριστερά, το κυπαρίσσι που αποτελούσε εξαίρεση, πως «μόνο αυτό/διψά για ουρανό/μόνο αυτό/μάχεται να ξεφύγει»;

Εκεί ακριβώς λοιπόν κι εγώ «υπήρξα/αλλά στο «λίγο»./Ευτυχώς!». «Σε γειτονιά ασβεστωμένη και φιλήσυχη,/ένα σπιτάκι με κληματαριά/και κήπο,/και στην αυλή ένα σκαμνί» κι ένα μαρμάρινο τραπέζι. Ο κήπος με την καρυδιά, τη συκιά και τις φουντουκιές που από κάτω τους καθόμουν (συνήθως μόνος) στο σκαμνί, υπό την καμαρωτή ματιά του όψιμα μπαξεβάνη παππού, καθόσον «νέος, μου άρεσε η σιωπή/και πώς λαχταρούσα/μέσα της να αποσύρομαι»: ήσυχα στον άλλο κήπο τον πολύβουο με τις ώρες να περιπλανιέμαι και να αφαιρούμαι∙ «στον κήπο τον θαμμένο μέσα μου».

Και η αυλή – «το αγαπημένο μου παράθυρο», διαρκώς ορθάνοιχτη στα πέρα, μέσα στη σκάφη της γιαγιάς, απρόσκοπτα μου χάριζε τη θέα στον απέραντο τότε κάμπο, στων κριαριών τους ανταγωνισμούς και των αμνών τα βελάσματα, στο κάψιμο των καλαμιών, στη γκιόλα και τ’ αλσύλλιο προς Νταμπλατζά, όλα τους περιφρουρούμενα απ’ τα στιβαρά του Φαλακρού όρη. Τούτα κι άλλα πολλά άμποτε, μα εντός μου πάντοτε.

Όμως, πριν απ’ το πλήρωμα του χρόνου, πού να τη φανταζόμουν των Νομών Δράμας και Ηλείας κοινή οδοιπορία. Ότι στα χώματα της αυτοσυνειδησίας μου, ήταν που πρωτοδιάβασα την ποίησή σου Χρίστο Λάσκαρη. Αν και εξ Ηλείας ορμώμενος… Ποιητή μου, τολμώ να πω πως σίγουρα είσαι ωραίος ως δραμινός!

γ.κ.τ./25 Σεπτεμβρίου 2022

~

* Σημείωμα εντυπώσεων με αφορμή τη συλλεκτική έκδοση του βιβλίου Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, Εκδόσεις Τύρφη, 2022

** https://www.efsyn.gr/nisides/364934_nomon-dramas-kai-ileias-synodoiporia-simeioma-entyposeon