ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΣΤΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ Β. ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ «ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – 04 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016

 

Πατέρες και αδερφοί, Χριστός Ανέστη!

 

Προ μερικών ημερών ομολογήσαμε ότι «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού οι μισούντες Αυτόν!»

 

Σήμερα, εδώ μέσα, τούτη την ευλογημένη στιγμή ομονοίας, όλα συνηγορούν στο ότι ανάβει η θρυαλλίδα της αναστάσεως του Γένους και αποστομώνονται οι δυνάστες αυτού.

 

Σήμερα, εδώ μέσα, η αίθουσα πλημμυρίζει από τους άρρητους ψιθυρισμούς των προγόνων μας οι οποίοι μας επιμαρτυρούν ότι σήμανε η ώρα να ανασάνει το ρωμαίικο ελεύθερο.

 

Σήμερα, εδώ μέσα, τούτη την ιερή στιγμή αδελφοσύνης εκπληρώνεται η υπόσχεση του Κυρίου μας: «Ου γαρ είσι δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών…»

 

Με την ελπίδα, λοιπόν, αποθεμένη στην υπόσχεση του Κυρίου μας και με εχέγγυο το ιστορικό προηγούμενο, για την ικανότητα του Έλληνα να ομονοεί υπό ενός κοινού και ιερού σκοπού, εκπέμπουμε το μήνυμα της αληθινής και έμπρακτης συνεννόησης και ενιαίας πολίτευσης μας.

 

Της κοινής, δηλαδή, πορείας η οποία έχει ως προορισμό της την εν Χριστώ ηθική αποκατάσταση μας ως πρόσωπα και ως συλλογικότητα όπως συνειδητά συσπειρωνόμαστε γύρω από τα προαιώνια ιδανικά μας, την ελληνικότητα και τον ορθόδοξο χριστιανισμό.

 

Σήμερα θέτονται οι βάσεις της κοινωνικής αγωνιστικότητας έτσι όπως αυτές σχηματοποιούνται πολιτικά, με απώτερο σκοπό την παλινόρθωση του τόπου τούτου στο όντως, ως ανακαινιστικό επακόλουθο της αδιάλειπτης  πνευματικής μας τακτοποίησης. Από αυτήν τη συνειδητή ακολουθία δύναται να οριοθετηθεί και να προταθεί ένα πλαίσιο πρωτοβουλιών δυναμικό στις εκδηλώσεις του, αλλά συντεταγμένο στις τελικές του επιδιώξεις.

 

Η εμπέδωση της ελληνικότητας, νοείται ως προϋπόθεση, για τη συνοχή της συλλογικότητας, για τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της πρωτοβουλίας, λειτουργώντας αφενός ως φάρος για τις κρίσιμες αποφάσεις τις οποίες θα κληθούμε να λάβουμε αφετέρου ως προαπαιτούμενο κατά τις τυχόν συνεργασίες και το αγκάλιασμα παρεμφερών προσπαθειών από τις οποίες θα μορφοποιηθεί η ευρύτερη ελληνορθόδοξη κοινωνικοπολιτική πρόταση, για τη διαχείριση της κρίσης, την αποκατάσταση της εθνικής αξιοπρέπειας και την επανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας.

 

Παράλληλα με την επί των αρχών εδραίωση της συνεργασίας, εξαιρετικής σημασίας αποτελεί η διαμόρφωση της επιχειρηματολογίας μας  κεντρικό ζήτημα της οποίας θα μπορούσε να είναι η πρόταση μας για το μέλλον της πατρίδας, υπό την εθνική και όχι ελλαδική έννοια. Για μιαν όντως Ελλάδα, αντάξια της ιστορίας της, των παραδόσεών της, των πραγματικών συμφερόντων των πολιτών της. Μια πρόταση δομημένη στα ακλόνητα θεμέλια της ελληνορθόδοξης ηθικής και της θεονομίας.

 

Επίσης, καλούμαστε να αναλάβουμε πολυδιάστατη δράση θεωρητικής, αλλά κυρίως πρακτικής φύσεως. Να αποσαφηνίσουμε τη διαφορετικότητα εννοιών όπως φιλοπατρία και πατριδοκαπηλία. Να τιθασεύσουμε τυχόν υπονομευτικές προσωπικές φιλοδοξίες. Να θωρακίσουμε το εγχείρημα απέναντι σε πολεμικές από όπου κι αν αυτές προέρχονται. Να ενασκούμε διαρκώς και αδιαλείπτως την ηθική ακεραιότητα έναντι του φαρισαϊσμού. Να γίνουμε αγκαλιά για όλους τους Έλληνες, αλλά όχι μέγγενη. Να αποφύγουμε τις αμφιταλαντεύσεις δίχως όμως να εγκλωβιζόμαστε σε δογματικές αγκυλώσεις. Να αναγνωριστούμε, μέσω της πολιτείας μας, ως η κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία η οποία δεν βαδίζει βάσει κάποιας παρωχημένης ιδεολογίας -στην οποία εύκολα υπεισέρχεται η πλάνη- αλλά ως αγωνιστικοί κομιστές των μοναδικών σωστικών ιδανικών, αυτών της ελληνικότητας, της ρωμηοσύνης.

 

Ίσως η μεγαλύτερή μας ευθύνη είναι η δημιουργία μιας νέας κοινωνικής αντίληψης η οποία, όμως, μας έχει προικοδοτηθεί από πολύ παλιά, μέσω των προαιώνιων ιδανικών μας.

 

Σήμερα ο καθένας μας και η καθεμιά μας αποτελούν γνήσιους εκφραστές των υπόψη ιδανικών και συνεχιστές της αξιακής παρακαταθήκης την οποία εμπιστεύτηκε στο Γένος ο ίδιος ο Θεός Λόγος προκειμένου να τη διαφυλάξουμε, αλλά κυρίως να την αξιοποιήσουμε ως «πρώτη ύλη» κατά της οικουμενικής διαστροφής και της επιστροφής μας στην όντως, εν Χριστώ ζωή.

 

Η συγκυρία είναι κρίσιμη, δυσβάσταχτη, βαριά. Η ιδιοσυστασία μας υφίσταται μια ανελέητη αλλοίωση, η Πατρίδα μας ξεπουλιέται έναντι πινακίου φακής. Μας επιβάλλεται μια άνευ προηγουμένου απροσωπία. Γινόμαστε στην Πατρίδα μας απάτριδες και στις εστίες μας ανέστιοι.

 

Ο χρόνος, εξαντλούμενος πιεστικά, μετράει αντίστροφα όχι με δευτερόλεπτα, αλλά με πράξεις ευθύνης. Ας μην επιτρέψουμε να χαθούν επιπλέον στιγμές ευθύνης, δεν μας περισσεύουν. Η ζωή δεν γνωρίζει, ούτε ανέχεται κενά. Όπου και όταν αυτά προκύπτουν παραχωρεί το δικαίωμα μπαλώματος στον πρώτο τυχόντα. Όπου ολιγωρεί η υπευθυνότητα σπεύδει η ανευθυνότητα. Όπου χάνεται η ελπίδα ανθεί η απελπισία. Όταν υποχωρεί η αγάπη αναδύεται το μίσος. Όπου διστάζει η αλήθεια αποθρασύνεται το ψέμα.

 

Έχοντας, λοιπόν, αυτά κατά νου και με την ελπίδα μας, όπως προείπα, αποθεμένη στον Κύριο και Θεό μας ας σπεύσουμε με το μονωτικό υλικό της πίστεως και της ελληνικότητας ανά χείρας, καθώς μες στις καρδιές μας, να γεμίσουμε κάθε κοινωνικό, πολιτικό, προσωπικό, οικογενειακό, εθνικό κενό με υπευθυνότητα, ειλικρίνεια, θάρρος και αγάπη.

 

Ας αρθούμε στο ύψος των εθνικών περιστάσεων. Είμαστε έλληνες, χριστιανοί ορθόδοξοι και δεν προδίδουμε την εμπιστοσύνη Του, δεν ξεπουλάμε τις θυσίες των προγόνων μας. Η ιστορία μας βρίθει παραδειγμάτων από τα οποία διδασκόμαστε, με τρόπο στεντόρειο και πρακτικό, ότι δεν αποτελεί ίδιον της Φυλής μας η προδοσία.

 

Έτσι και τώρα, στην εποχή της καταπάτησης των αξιών, ενεργοποιώντας πλήρως, προσφιλώς και εμπράκτως την ομολογιακή και φιλότιμη ιδιοσυγκρασία μας, τόσο με την περιεκτική μας μετάνοια όσο και με την δυναμική μας συσπείρωση γύρω από την κοινωνικοπολιτική δράση η οποία, συν Θεώ, σήμερα γεννιέται εδραιωμένη επάνω στα ζωοποιά και ανακαινιστικά ελληνορθόδοξα ιδανικά μας, δε θα προδώσουμε την πνευματική δόξα της ρίζας μας ούτε το καύχημα της Φυλής μας.

 

Αγαπητοί μου, σήμερα χαιρετίζουμε τον πρόλογο του εγχειρήματος, αλλά δίχως χρονοτριβή και διαδικασίες διαιώνισης οφείλουμε άμεσα να περάσουμε στο κυρίως θέμα, στη συγκροτημένη και διαυγή επιχειρηματολογία εφόσον βεβαίως ποθούμε ο επίλογος να είναι αντάξιος του ελπιδοφόρου ξεκινήματος.

 

Σας ευχαριστώ και εύχομαι καλή παρά τω Θεώ επιτυχία.

 

 

Γεώργιος Κ. Τασούδης