Χερόβολο, από το χείρ και βάλλω, είναι «μία δραξ θεριζομένου σίτου»*. Ή «το ποσόν των στάχυων, όσους δύναται να λάβη δια της χειρός ο θεριστής και να δρέψη»**. Τα υπόψη χερόβολα αποτελούνται από στοχασμούς, όσους μπόρεσαν ο νους, η καρδιά, η ολότητά μου να λάβουν και να δρέψουν. Ώριμα θερίσματα έτοιμα προς λίχνισμα. * Τα Λευκαδίτικα – Χριστόφορος Λάζαρης ** Σύλλαβος – Ιωάννου Σταματέλου

28.04.2016

Μόνο τότε θα δημιουργηθεί ελπιδοφόρα συνθήκη αλλαγής και στροφής προς τη ρότα που μας πρέπει. Μόνο όταν ο γιατρός βγει στους δρόμους για τους αγρότες, ο αυτοκινητιστής για το δίκιο των φαρμακοποιών και όλοι μαζί για το συλλογικό συμφέρον. Θα μπορέσουμε να ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο μόνο όταν τα κίνητρα για ανατροπή και αλλαγή πηγάσουν από ό ν τ ω ς κοινωνίες σε έρωτα κι όχι από άπληστες ατομικότητες ή συντεχνίες.

29.04.2016

Ο πατέρας Γεώργιος Γρηγοριάτης έλεγε ότι «ο άρρωστος άνθρωπος κάνει άρρωστες κοινωνίες και οι άρρωστες κοινωνίες αρρωσταίνουν χειρότερα τους ανθρώπους». Πόσο καίριος λόγος… Πράγματι, εάν δεν βγούμε από αυτή την αυτοκαταστροφική φαυλότητα, σύντομα θα βρεθούμε αντιμέτωποι αν όχι τόσο με τον βιολογικό, σίγουρα με τον ιστορικό μας αφανισμό.

Αναφανδόν, φέρουμε ευθύνη για την κρίση, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε προβληματικοί. Σε καμία περίπτωση. Ως «πάστα», ως ποιότητα, είμαστε λαός μοναδικός, με αξιοσύνη, δημιουργικότητα και πνεύμα ανησυχίας -ακόμη και υπό τις τρέχουσες νοσηρές συνθήκες- που δυστυχώς, όμως, μέχρι και τώρα δεν κατορθώσαμε να συστήσουμε θεσμούς κατάλληλους που να αγκαλιάζουν ενθαρρυντικά τούτη μας την αξιοσύνη και τη διάθεση για εξέλιξη.

Απο το κειμενο «ας ποθησουμε την εν Χριστω αισιοδοξια»

01.05.2016

Για ποια Ευρώπη μιλάμε, για ποιους εταίρους;  Ο δυτικός ευρωπαϊκός «πολιτισμός» δημιουργήθηκε από απολίτιστα, βαρβαρικά βόρεια φύλα, τα οποία πιεζόμενα από τις ορδές των Ούνων, παρεισέφρησαν στην τότε πολιτισμένη οικουμένη της εξελληνισμένης και εκχριστιανισμένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καταλύοντας με τσεκούρι και φωτιά το δυτικό της τμήμα.  Προκειμένου το νέο μόρφωμα να συγκαταριθμηθεί στον πολιτισμένο κόσμο και να αποτελέσει αντίπαλο δέος της Ανατολής, δημιούργησε μια νέα θρησκευτική και πολιτισμική συνοχή με βάση τον χριστιανισμό και τον ελληνισμό αμφότερα όμως οικτρά και σκόπιμα διαστρεβλωμένα. Έτσι ο δυτικός/φράγκικος χριστιανισμός εξελίχθηκε στην κακοδοξία του filioque, του αλαθήτου, του πρωτείου, του νομικισμού κ.α. ενώ ο ελληνισμός, της εκκλησίας του Δήμου και του κοινοτισμού, αντικαταστάθηκε από τον ανθρωποφάγο ατομοκεντρισμό.  Από αυτές λοιπόν τις διαστρεβλώσεις προέκυψε ο δυτικός πολιτισμός των τίτλων τιμής, της κληρονομικής εξουσίας, της φυσικής υπεροχής έναντι των άλλων, του ρατσισμού κ.α. Αυτή είναι η Ευρώπη από την οποία προσδοκούμε εταιρική συμπεριφορά και αλληλεγγύη και η οποία, λόγω νοοτροπίας δύο κριτήρια γνωρίζει∙ την υποταγή και την αφομοίωση.  Εμείς, θέτοντας ως δόγμα μας το άλλος να μας ταΐζει και να μας προστατεύει, επιλέξαμε να ικανοποιήσουμε και τα δύο κριτήρια.

28.05.2016

Αυτο που περισσοτερο με τρομαζει στην κριση η οποια μας μαστιζει, δεν ειναι η οικονομικη της διασταση. Δεν την αρνουμαι, αλλα αισθανομαι οτι σκοπιμα γιγαντωνεται καθως μονο μεσω αυτης ειναι δυνατον να ενεργοποιηθουν το κατασταλτικο συναισθημα του φοβου και το ενστικτο της αυτοσυντηρησης. Με αυτα σε εξαρση ο ανθρωπος δεν λειτουργει λογικα, γινεται παραλογα ανεκτικος. Ετσι λοιπον, μεσω του αποπροσανατολισμου, μας επιβαλλονται νεα ηθη, νεες συνηθειες με οχημα τη διαστροφη της λογικης. Ετσι εμπεδωνεται ενα νεο διαστροφικο υποβαθρο πανω στο οποιο δομουνται οι παρουσες, αλλα κυριως οι μελλοντικες κοινωνιες. Ετσι οι γενιες θα γαλουχουνται με την παραδοχη οτι πρεπει η συνταξη να ειναι των 300 ευρω και ο μισθος των 500. Οτι πρεπει να δουλευουν 4ωρα, ανευ ασφαλισης και αγνωστο μεχρι ποια ηλικια. Θα θεωρουν δεδομενη την υποθηκευση της χωρας τους και οτι θα εργαζονται κολλιγες σε αυτην. Δεν θα γνωριζουν την καταγωγη τους καθως η ιστορια θα εχει στρογγυλοποιηθει, τα ιστορικα προτυπα θα εχουν καταχωνιαστει, οι παρελασεις θα εχουν απαγορευτει κ.α. Θα ειναι στην πατριδα τους απατριδες. Θα ξερουν οτι η ομοφυλοφιλια ειναι επιλογη και οχι διαστροφη της ανθρωπινης φυσιολογιας. Θα θεωρουν δεδομενη τη δυνατοτητα σεξουαλικης συνευρεσης με ζωα, με ανηλικους ακομη και με τους γονεις τους, τους οποιους θα μπορουν να παντρευονται. Δεν θα εχουν κανεναν ηθικο φραγμο γιατι η ηθικη του ευαγγελιου θα εξοβελιστει πληρως ως επιλογη κοινωνικης και πνευματικης πραγματωσης. Και σταματαω γιατι ο καταλογος της διαστροφης δεν εχει τελος.  Ολα αυτα δεν αποτελουν αποκυημα της φαντασιας. Εξελισσονται γυρω μας και εντος μας. Οψιμα ορισαμε διασωστες μας τους εμπνευστες και θιασωτες της υποψη διεθνους ανωμαλιας.  Κι εμεις για λιγη τροφη και προστασια δινουμε γη και υδωρ.

29.05.2016

Ολοκληρώθηκε η διήμερη επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου Πουτιν. Δεν έχω να προσθεσω κατι ειδησεογραφικο, πολιτικο η διπλωματικο. Με τη νοοτροπια μας που πασχει προβληματιζομαι. Η επισκεψη, λοιπον, αποτελεσε αφορμη για να ξεδιπλωθει η πουτινολαγνεια μας, η οποια δεν αποτελει τιποτε διαφορετικο απο τον καμουφλαρισμενο ποθο καποιος αλλος να μας ταιζει και να μας χειραγωγει. Διερωτηθηκαμε αραγε απο τι υλικα ειναι φτιαγμενος ο Πουτιν; Δηλαδη, ποιο εθνικο ρωσικο φαντασιακο τον δημιουργησε και ποια ιστορικη αναγκη εξυπηρετει; Ανατρεξαμε στη ιστορια να δουμε ποια σταση τηρεισαι η Ρωσια σε αναλογες κρισιμες στιγμες του ελληνισμου; Αποσαφηνισαμε ποιες ειναι οι δικες μας πραγματικες ιδιαιτεροτητες και αναγκες και τι ειδους ηγετης μας πρεπει; Τα ερωτηματα ειναι ρητορικα, η απαντηση θλιβει. Ασφαλως και οχι. Απλα σπευδουμε να εκδηλωσουμε τη νοοτροπια που μας βολευει: αυτη της ακριτης προσκολλησης. Εαν δεν ειναι η Αμερικη θα ειναι η Γερμανωπη, εαν δεν ειναι η Γερμανωπη ας ειναι η Ρωσια. Η ελληνικοτητα απουσα!

30.05.2016

Εκ των πραγματων οταν ενας σχιζοειδης χαρακτηρας η ομαδα αναλαβουν την εξουσια η «πολιτικη» την οποια θα παραγουν θα ειναι σχιζοφρενικη. Ελληνα, διαβασε και θαυμασε: Ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του «χαιρετίζει τον επίμονο αγώνα του γαλλικού λαού ενάντια στην κατάργηση των εργασιακών του κατακτήσεων» προσθέτοντας ότι «πρόκειται για έναν αγώνα που αφορά τους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης, καθώς η συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελούν κεντρική επιλογή της ευρωπαϊκής χρηματοοικονομικής ελίτ». «Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού στα δικαιώματα των εργαζομένων πρέπει να βρει απέναντί της το ενιαίο μέτωπο των ευρωπαίων εργαζομένων και των ευρωπαϊκών λαών. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας ισοδυναμεί με υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων» καταλήγει η ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Επιτελους, ας δοθει ενα τελος σε αυτη την εθνικα επικινδυνη τρελα και κοροιδια. Τη σχιζοφρενεια του καθενα πρεπει να την αναλαβει ειδικος ιατρος, την πολιτικη σχιζοφρενεια ο λαος που εμπαιζεται, τον εμπαιζομενο λαο οι οσοι ζωντανοι εχουν απομεινει σε τουτο τον μαρτυρικο τοπο.

09.06.2016

Καπως ετσι αντιλαμβανομαι την ελληνικη ταξη των πραγματων, τη ρωμαιικη. Μετα το θρησκευτικο εορτασμο, με τον Εσπερινο, τη Λιτανεια της Ιερας Εικονας, τη Θεια Λειτουργια να ακολουθει ο λαικος πανηγυρισμος της εορτης, με τις χορδες, τα τυμπανα και τους χορους.  Το θειο και το ανθρωπινο. Μια στο «Κυριε ελεησον» και μια στο «ντουμ τα νταουλια» να μας θεανθρωπιζει και να μας διαιωνιζει. Ετσι το παραλαβαμε απο τους παππουδες μας, ετσι θελουμε να το διαφυλαξουμε και να το παραδωσουμε, συν Θεω, στα παιδια μας.

13.06.2016

Της αλήθειας της αρκεί ένα μικρό, ένα αιφνίδιο έρεισμα προκειμένου να πιαστεί απ’ αυτό ώστε να αναδειχτεί και να λάμψει.

Κάτι τέτοιο ισχύει και για πτυχές της ιστορικής μας συνέχειας, η αλήθεια για τις οποίες αν και τεχνηέντως αποσιωπούνται και πολεμούνται από την κρατική διαχείριση, τους εγκάθετους σε αυτήν διανοούμενους και τον αμαθή ή ημιμαθή όχλο, παρ’ όλ’ αυτά λάμπει χάριν των προσπαθειών κάποιων λίγων ακάματων και φιλαληθών ιστορικών και ερευνητών, εντός και εκτός συνόρων.

Από κάτι τέτοιους, λοιπόν, λεβέντες της αληθείας, όπως ο Παπαρρηγόπουλος, ο Ράνσιμαν, ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο π. Γεώργιος Μεταλληνός κ.α. μάθαμε μετ’ επιχειρημάτων ότι η πρωτεύουσα του Ελληνισμού δεν είναι η Αθήνα, αλλά η Κωνσταντινούπολη, ότι είμαστε ο μοναδικός λαός του οποίου η πρωτεύουσα εξακολουθεί και βρίσκεται υπό κατοχή και ότι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν εδαφικά και νοοτροπικά ελληνική.

Επίσης, πληθαίνουν αιφνιδιαστικά οι έξωθεν μαρτυρίες οι οποίες, ομολογουμένως με  περίσσιο θάρρος, έρχονται να επιβεβαιώσουν τα προαναφερόμενα. Πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί αυτό του Τούρκου συγγραφέα Αχμέτ Ουμίτ, ο οποίος σε βιβλίο του βάζει δύο τούρκους να ομολογήσουν ότι τα εδάφη εκείνα είναι ελληνικά και ότι κάποτε οι Έλληνες θα έρθουν να τα ζητήσουν πίσω και του επίσης Τούρκου καθηγητή ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Πόλης, Ερμπέι Μπαρτακτσίογλου, ο οποίος στις 29 Μαΐου σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ανέφερε το εξής: «Σήμερα είναι η επέτειος της εισβολής στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενός μεγαλοπρεπούς πολιτισμού, από μια φυλή βαρβάρων και φανατικών».

Δόξα τω Θεώ που την ντόπια αδιαφορία για την αλήθεια έρχεται να εξωραΐσει η αλλότρια παρρησία για αυτήν.

15.06.2016

Ψυχανεμίζομαι πως οδεύουμε προς την οριστική και αμετάκλητη χρεοκοπία των γνωστών πολιτικοκοινωνικών συστημάτων καθώς και των κομματικών φορέων οι οποίοι είναι συσπειρωμένοι γύρω τους.

Ο σοσιαλισμός, ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, ο νεοφιλελευθερισμός, ο ιστορικός υλισμός κ.λπ. όλα ανεξαιρέτως τα περιώνυμα συστήματα υποσχέθηκαν, το καθένα με  τον τρόπο του, αξιοπρέπεια και ευημερία, αλλά η ιστορική εμπειρία έρχεται να τα διαψεύσει αποδεικνύοντας περίτρανα την παταγώδη αποτυχία τους να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους. Βέβαια αυτό το συμπέρασμα αφορά τη λαϊκή σκοπιά.

Εάν το ζήτημα θεαθεί με τη ματιά των ληστρικών σκοπιμοτήτων, οι οποίες λυμαίνονται διαχρονικά την οικουμένη, τότε σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε  για απόλυτη επιτυχία, υπό την εξής έννοια. Τα προαναφερόμενα συστήματα και ιδεολογίες από κοινού με τους κομματικούς τους εκφραστές αφού πρωτίστως, διαρκώς και κατ’ εξακολούθηση δίχασαν, πόλωσαν και τρομοκράτησαν τους λαούς, σχεδόν νομοτελειακά κατέληγαν και καταλήγουν να τους αφαιμάσσουν, πάντα προς όφελος των διεθνών σκοτεινών διευθεντηρίων, από τα οποία ουσιαστικά επιστρατεύονται για να δράσουν, βάσει των ιστορικών αναγκών και της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας τους.

Επί παραδείγματι, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα πλέον αντιδραστικά και αντιλαϊκά μέτρα κλήθηκαν να τα εφαρμόσουν λυκόσχημες κυβερνήσεις ενδεδυμένες, όμως, τη φιλολαϊκή προβιά του σοσιαλισμού και της αριστεράς. Πλέον, όμως, έχουν γνώσιν οι φύλακες…

Τα πολιτικά, λοιπόν, συστήματα και τα ταυτισμένα με αυτά κόμματα οδεύουν προς το θάνατο τους. Αυτό διόλου δεν πρέπει να μας φοβίζει. Η ανάσταση προϋποθέτει το θάνατο.

Έχοντας αυτά κατά νου, εκφράζω μια βαθιά πεποίθηση ότι, λίαν συντόμως και συν Θεώ, θα ξεκινήσει η ηθική -κι όχι μόνο- ανάπλαση του τόπου μας, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα την οικουμενική ανάγκη για αλλαγή, με τη δημιουργία ενός καινούργιου πολιτικοκοινωνικού συστήματος το οποίο θα αντλεί αξίες και ιδανικά από την ηθική της ελληνικότητας και της θεονομίας ενώ θα εξυπηρετείται από πρόσωπα, τα οποία εγκολπούμενα τα υπόψη ιδανικά, θα συστήσουν μια νέα Εθνική Συλλογικότητα.

17.06.2016

Περί ηθικής και νομιμότητας ο λόγος. Η ηθική, καθότι αποτελεί μία από τις περιεκτικότερες αρετές, δύναται να αποδώσει δικαιοσύνη, να ασκήσει νομιμότητα κ.ο.κ. μιας και όλα αυτά τα περιλαμβάνει, αποτελούν δηλαδή παράγωγά της.

Η ηθική είναι η ρίζα, μέσω της οποίας όλα της τα παράγωγα ζωοποιούνται αποκτώντας υπόσταση. Από την άλλη, εφόσον ο νόμος αντλεί ουσία από την ηθική δύναται να παράγει νομιμότητα. Σαν, όμως αποκοπεί από αυτήν μπορεί να νομοθετεί μεν, αλλά με τρόπο φαινομενικό δε. Γεννάει τύπο και όχι ουσία, αποδίδει νομιμοφάνεια και όχι νομιμοφροσύνη.

Αυτό μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα μέσω κάποιων παραδειγμάτων από την καθημερινότητα μας και πιο συγκεκριμένα από τη μελέτη κάποιων πολιτικών αποφάσεων και συμπεριφορών. Η κυβέρνηση, λοιπόν, του ελληνοφοβικού και άθεου ΣΥΡΙΖΑ αλα μπρατσέτα με τους κυβερνητικούς της εταίρους, τους πατριδοκάπηλους και ψευτοχριστιανούς ΑΝΕΛ, ασκώντας τη νομοθετική τους εξουσία, αποφάσισαν να κάνουν νόμο του Κράτους την διαστροφή της ανθρώπινης φυσιολογίας ή την υποβάθμιση του μαθήματος των θρησκευτικών ή τη διδασκαλία της παιδεραστίας, της ανωμαλίας και της αστρολογίας μέσω των σχολικών εγχειριδίων.

Επίσης, κρίνουν σκόπιμο να προπαγανδίζουν κατά των παρελάσεων, της προσευχής στα σχολεία, των συμβόλων του Έθνους κ.λπ. Μπορεί να έχουν κάθε νόμιμο δικαίωμα να λειτουργούν όπως λειτουργούν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχουν την ηθική νομιμοποίηση να βιάζουν την ιστορική και πνευματική συνέχεια ενός λαού ο οποίος την εδραίωσε επάνω στα ελληνορθόδοξα ιδανικά, χύνοντας μάλιστα τόνους αίματος για να το καταφέρει.

Το χαρακτηριστικότερο, όμως, παράδειγμα ότι το νόμιμο δεν είναι απαραιτήτως και ηθικό αποτελεί το πρόσφατο δημοψήφισμα. Ο λαός κλήθηκε να αποφασίσει για το εάν συμφωνεί ή όχι στην εφαρμογή της περίφημης πρότασης Γιουνκέρ, αποφασίζοντας με συντριπτική πλειοψηφία ότι ΟΧΙ, δεν συμφωνεί στην εφαρμογή της. Έτσι ήρθε η κυβέρνηση και νομιμοποιώντας το ΟΧΙ πράγματι δεν εφάρμοσε την υπόψη πρόταση, αλλά μία πολύ χειρότερη. Εάν αυτό δεν αποτελεί το αποκορύφωμα της ανηθικότητας τότε τι.

Και εφόσον εξακολουθούμε να ανεχόμαστε τέτοιου είδους παιχνίδια ανηθικότητας τότε πολύ φοβάμαι ότι είτε έχουμε εξοικειωθεί με αυτήν είτε τη μετέχουμε.

18.06.2016

120. Προφανώς και δεν αναφέρομαι στους γνωστούς κατασκευαστές επίπλων, αν και το νούμερο τους αφόρα και αυτούς. Ο υπόψη αριθμός σχετίζεται με την Ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος μας και συγκεκριμένα με το άρθρο 120 το οποίο στην παράγραφο 4 αναφέρει: “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία”. Και ερωτώ: Όλα όσα συμβαίνουν στη μνημονιακή Ελλάδα (ή προηγήθηκαν αυτής) αποτελούν ή όχι απειλεί κατά της Χώρας σε ηθικό, νομικό, ιστορικό και βιολογικό επίπεδο; Μας ασκείται ή όχι κάθε είδους ψυχολογική βία και τρομοκρατία στο πλαίσιο της συντελούμενης εθνοκτονίας μας; Μήπως ήρθε η ώρα, λειτουργώντας ως κυρίαρχος Λαός, να εφαρμόσουμε τα όσα ρητά υπαγορεύει το άρθρο 120 του Συντάγματος μας; Ταπεινά φρονώ πως ναι, ήρθε η ώρα… Εναρμονιζόμενοι, λοιπόν, με τα όσα προτάσσει το Σύνταγμα (και πριν το καταντήσουν ολοκληρωτικά κουρελού) παρακαλώ όπως αναζητήσουμε και συναπαρτίσουμε μια νέα Εθνική Συλλογικότητα μέσω της οποίας, συν Θεώ, να αναλάβουμε κοινωνικοπολιτική δράση με γνώμονα τα προαιώνια ιδανικά μας, υπερασπιζόμενοι την Ελληνικότητα και την Ορθόδοξη πίστη μας. Έχοντας κατά νου ότι η Εκκλησία συναπαρτίζεται από τον Κλήρο και τον Λαό, ας απαιτήσουμε από τους Ιερείς της ενορίας μας και από τους Μητροπολίτες, όπως με τόση ζέση έσπευσαν να συστήσουν συσσίτια για τη βιολογική στήριξη των αναξιοπαθούντων με τον αντίστοιχο ζήλο και με τη σύμπραξη εθελοντών ενοριτών, να δημιουργήσουν “φανερά σχολειά” τα οποία θα αναλάβουν τη στήριξη της ιδιοσυστασίας μας με τη διδασκαλία της ιστορίας, της γλώσσας, του ήθους και της θρησκείας μας, καθώς αυτή η προοπτική φαίνεται ότι σταδιακά θα εκλείψει από τα σχολεία μας. Ας γνωρίζουμε ότι Ελλάδα και Ορθοδοξία, είμαστε όλοι εμείς. Δεν αποτελούν αφηρημένες έννοιες. Ας αναλάβουμε, λοιπόν, δράση υπεράσπισης των εαυτών μας.

20.06.2016

Ρωτήθηκα προχθές για το πως βλέπω την Πατρίδα. Κι απάντησα, “όπως και τους ανθρώπους της”.

Γιατί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, καμμία πατρίδα δε δύναται να συσταθεί, αλλά και να σταθεί δίχως το έμψυχο υλικό, δίχως τον άνθρωπο. Όσα εγχειρίδια κι αν διαβάσεις, εάν αυτά δεν μπολιαστούν μες στην ψυχή, μες στην καρδιά, μες στο μυαλό του ανθρώπου πατρίδα δεν θα κάμεις.

Τρανό, ιστορικό παράδειγμα αποτελεί αυτό των Φράγκων οι οποίοι όσο Αριστοτέλη κι αν αποστήθισαν, όσο Ευαγγέλιο κι αν μελέτησαν μήτε αρχαία Ελλάδα κατόρθωσαν να αναβιώσουν μήτε νέο Βυζάντιο να συστήσουν. Το μόνο που ανταπέδωσαν στην οικουμένη -κι ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή δηλαδή- ήταν ο ανθρωποκτόνος ατομικισμός και ο κακόδοξος παπισμός, αμφότερα τα οποία εξακολουθούμε να πληρώνουμε ακριβά. Κι αν η φράγκικη, η δυτική κοσμοαντίληψη επικράτησε ως οικουμενική ήταν γιατί ο μόνος πολιτισμός ο οποίος θα μπορούσε να αποκαλύψει το μέγεθος της πλάνης και της παραχάραξης ήταν ο ελληνικός, της ρωμηοσύνης ο οποίος δυστυχώς είχε άλλα να αντιμετωπίσει στενάζοντας υπό την οθωμανική βαρβαρότητα.

Και για να το πάω ακόμη παραπέρα. Εάν φέρεις για παράδειγμα τους κατά τα άλλα συμπαθέστατους Σουηδούς εδώ, προικίζοντας τους με έναν τόνο συγγραμμάτων για την ελληνικότητα και την ορθοδοξία, Ελλάδα δεν πρόκειται να κάνουν, όχι τουλάχιστον πριν η καρδιά τους σκιρτήσει μαζικά, για τα χιλιάδες γράμματα που διάβασαν, μα πιότερο για την οσμή του θυμαριού, την εσπερινή πνοή της τραμουντάνας και το σκαρφάλωμα του αγριοκάτσικου σε κάποια απόκρημνη πλαγιά του Ψηλορείτη.

Απεναντίας, εάν στείλεις τους Έλληνες μόνο με το εσώρουχο τους στη Σουηδία, Ελλάδα θα φτιάξουν είτε στο μεγαλείο της είτε στην ευτέλεια της, ανάλογα στη συγκυρία.

Βρισκόμαστε σε αποσύνθεση, αλλά… Πατρίδα έχουμε –ωσάν αντίληψη και ως απεικόνιση τούτης της αντίληψης στην ύλη-, ανθρώπους Έλληνες επίσης έχουμε –κάποιους στα χάλια τους, άλλους σε καλλίτερη κατάσταση- κι από υλικά, δόξα τω Θεώ, δεν υστερούμε.

Εεε, πλέον τι μας απομένει; Ας πάρουμε λιγάκι από το Ύψιλον, λίγο απ’ τον ήχο του ταλάντου και μερικές σταγόνες παφλασμού του Αρχιπελάγους να την ξανασυνθέσουμε.

23.06.2016

Απ’ το περίφημο «τα κράτη δεν χρεοκοπούν» του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι την απίστευτη δήλωση Βαγενά ότι «εδώ αντέξαμε 400 χρόνια σκλαβιάς, δεν μας τρομάζουν τα 99 του ταμείου αποκρατικοποιήσεων» και από την εδραίωση της επίπλαστης ευημερίας τη δεκαετία του ’80 μέχρι την υποθήκευση της Χώρας το 2016, ο παρονομαστής είναι κοινός και λέγεται δημόσιο χρέος.

Δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος επιβουλής ενός Κράτους και υποδούλωσης ενός Λαού, από τη διόγκωση του δημόσιου δανεισμού. Τη δεκαετία του ’80 ο κρατικός δανεισμός χρησιμοποιήθηκε για τον εθισμό των μαζών στον καταναλωτισμό, μέσω της κοινωνικοποίησης της διαπλεκόμενης ευημερίας. Την αμέσως επόμενη δεκαετία και ενώ ο κρατικός δανεισμός έβαινε αμείωτος, αλλά αυτή τη φορά προς εξυπηρέτηση πιο ελιτίστικων αναγκών διαπλοκής, η ικανοποίηση της λαϊκής έξης για υπερκατανάλωση έπαψε να είναι άμεσα ανέξοδη, καθώς την ανέλαβαν τα χρηματιστικά ιδρύματα, με το γνωστό τίμημα.

Και φτάσαμε στη μνημονιακή Ελλάδα. Το Κράτος, έχοντας απολέσει το νομισματικό έλεγχο λόγω ευρώ και υπο-λειτουργώντας υπό πολιτική και οικονομική κηδεμονία, δανείζεται κυριολεκτικά «αέρα», για την εξυπηρέτηση των δανείων και των τοκοχρεολυσίων του, ανταλλάσοντας τον με την υποθήκευση υπερπολύτιμων αγαθών, εθνικής δηλαδή περιουσίας, τα οφέλη της οποίας καρπώνεται η ολιγαρχική, πλέον, διαπλοκή. Τα ιδιωτικά χρηματιστικά ιδρύματα ευεργετούμενα και διασωζόμενα από τα χρήματα του φορολογούμενου λαού, του ανταποδίδουν την ευεργεσία εκποιώντας τα σπίτια του. Η κρατική διαχείριση συρρικνώνοντας βιαίως δικαιώματα και εισοδήματα, ευνουχίζοντας το δημόσιο τομέα με το πρόσχημα της λειτουργικότητας και του περιορισμού –οποίος εμπαιγμός- της διαπλοκής ξεπουλάει ανενόχλητη τα «ασημικά» μας, ενώ θεωρεί επιτυχία την τυχόν επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους, της μετακύλισης δηλαδή του προβλήματος στις επόμενεςωακόμη και στις αγέννητες γενεές. Επίσης, εκμεταλλευόμενη την λαϊκή παραζάλη, μεθοδεύει την ριζική αλλαγή της ιδιοσυστασίας μας η οποία από ελληνορθόδοξη μεταβάλλεται σε πολτο-πολιτισμική αθεΐα, ενώ η υπόψη μετάλλαξη επιχειρείται να σφραγισθεί και θεσμικά μέσω της επικείμενης Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Οι επιλογές αντίδρασης είναι περιορισμένες. Είτε αποδεχόμαστε την υφιστάμενη κατάσταση, τη μετατροπή μας δηλαδή, σε απρόσωπους κολίγες περιορισμένων δικαιωμάτων οι οποίοι θα απασχολούνται ως σκλάβοι στην πρώην εθνική τους περιουσία είτε συμβάλλουμε, με δημοκρατικές διαδικασίες στην ανατροπή της, συστήνοντας μια εθνική πανστρατιά η οποία θα αναλάβει την ιστορική υποχρέωση επαναφοράς της ελληνορθόδοξης αξιοπρέπειας στην Πατρίδα (σημ: η διευκρίνιση, ελληνορθόδοξη αξιοπρέπεια, χρησιμοποιείται για να τη διαχωρίσει από γενικεύσεις και από αυτούς οι οποίοι θεωρούν ως αξιοπρεπή την υφιστάμενη κατάσταση).

Ενδιάμεσες λύσεις δεν υπάρχουν. Αμφότερες είναι επώδυνες. Τα κριτήρια επιλογής πρέπει να είναι ποιοτικά, ιστορικά, ηρωικά. Κριτήρια αντιδιαστολής τόσο με την κατεστημένη νοοτροπία όσο και με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης το οποίο με μαεστρία ενεργοποιείται και διατηρείται στην επιφάνεια από την κραταιά διαχείριση. Ή κολιγοποιούμαστε και ζομπιοποιούμαστε ή απελευθερωνόμαστε με την ανάδειξη στην εξουσία υγειών προσωπικοτήτων του τόπου. Η επιλογή, όσο ακόμη προλαβαίνουμε, είναι δικιά μας.

27.06.2016

Όμηρος, Αίσωπος, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Σαπφώ, Αισχύλος, Αριστοφάνης, Θουκυδίδης, Πλούταρχος, Μ. Αλέξανδρος, Παρμενίωνας, Απόστολος Παύλος, Διονύσιος Αρεοπαγίτης, Μ. Κωνσταντίνος, Ιουστινιανός, Ιωάννης Χρυσόστομος, Μ. Βασίλειος, Λέοντας ΣΤ΄ Σοφός, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, Μάξιμος Ομολογητής, Κορνάρος, Μακρυγιάννης, Κολοκοτρώνης, Νικηταράς, Σολωμός, Κάλβος, Παλαμάς, Παπαδιαμάντης, Δραγούμης, Σεφέρης, Ελύτης, Μεταξάς, Άγνωστος Στρατιώτης, Λειβαδίτης, Παλληκαρίδης, Αυξεντίου, Χατζηδάκις, Σίμων Καρράς, Σαμίου, κ.α, κ.α, κ.α

Όχι, δεν έπαθα διάσειση ή ηλίαση. Το μέγεθος της ευτέλειας και της χρεοκοπίας το οποίο καταπλακώνει ωσάν ταφόπλακα το συλλογικό μας υποκείμενο συλλογίζομαι, και το πώς αυτό κάλλιστα δύναται να μετρηθεί και θλιβερά να επιβεβαιωθεί μέσω της εγκυκλίου παιδείας από την οποία εξοβελίζονται και αντικαθίστανται όλες οι προαναφερόμενες μικρές και περιεκτικές Ελλάδες χάριν του αστρολόγου Λεφάκη, του παιδεραστή Σάκη οσάκις, των οδηγιών χρήσης καφετιέρας κ.λπ.

Συγγνώμη, αλλά καθώς αισθάνομαι ακόμα ζωντανός, σπεύδω να διαχωρίσω τη θέση μου απ’ τη γενικευμένη λασπουριά της εποχής, καθώς οραματίζομαι μία παιδεία δομημένη επάνω στις προαναφερόμενες, αλλά και τόσες άλλες μικρές και περιεκτικές Ελλάδες όπως του Ευαγγελίου, του «όσοι ζωντανοί» του Δραγούμη, του «τα δημόσια και τα ιδιωτικά» του Ελύτη κ.ο.κ.

Ας ψάξουν αλλού για αυτόχειρες και παιδοκτόνους.

06.07.2016

Συγγνώμη, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι στην Αγγλία της πολιτικής ωριμότητας και της διπλωματικής δεινότητας, του θεσμού της βασιλείας, του κέντρου παγκόσμιων οικονομικών συμφερόντων και του διεθνούς τεκτονισμού, της πρώην οικουμενικής δύναμης και της αποικιοκρατίας, των εξαιρέτων Ενόπλων Δυνάμεων (δράση των οποίων αποτελεί η σύνταξη του θεσμικού κειμένου Global Strategic Trends- Out to 2040 τη μελέτη του οποίου συνιστώ ανεπιφύλακτα) και των επιτήδειων Υπηρεσιών Πληροφοριών, του βραχίωνα των ΗΠΑ στην Ευρώπη κ.α. ότι το Brexit αποτέλεσε απλώς μια πράξη αυτοδιάθεσης του λαού της και όχι προϊόν βαθύτατου πολιτικού σχεδιασμού και εν τέλει πολιτικής μεθόδευσης.

Συγγνώμη, αλλά το θεωρώ εξαιρετικά απίθανο τούτη η επιλογή να μην εξυπηρετεί πραγματικά τα συμφέροντα τόσο της ίδιας ως πολιτικού συλλογικού υποκειμένου όσο και των διευθυντηρίων με τα οποία συναποφασίστηκε η υπόψη προοπτική.

Από την άλλη αυτή η “απομονωτική” στροφή ξυπνάει ιστορικές μνήμες οι οποίες διδάσκουν ότι η Αγγλία πριν από το ξέσπασμα κάποιας κρίσης οικουμενικής διάστασης πάντα συσπειρωνόταν στα ενδότερα για να προετοιμάσει τη θέση και τη στάση της.

Ας έχουμε τους αισθητήρες μας ανοικτούς και σε εγρήγορση. Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους.

10.07.2016

Αυτές τις ημέρες ασχολούμαι με εργασίες εξωραισμού της οικείας μου.  Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των υπόψη εργασιών, ξεκίνησα να σιγοψιθυρίζω ίσως ένα από τα ομορφότερα τραγούδια μας, το «αν είσαι πλάι μου» σε μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, στίχους Γιώργου Κορδέλλα και ερμηνεία Δημήτρη Μητροπάνου. Αυτό το υπέροχο τραγούδι ταπεινά φρονώ ότι έχει δύο όψεις, οι οποίες όμως συγχέονται. Τη μία την ερωτική και την άλλη την θεική. Και τι εννοώ… Όσο εύκολα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εκδήλωση της ερωτικής μας ευαρέσκειας για τον άνθρωπο της ζωής μας, άλλο τόσο εύκολα το αντιλαμβάνομαι και ως μια λαική προσευχή, ως μια ευχαριστηριακή δοξολογία προς τον Θεό για όλες του τις ευεργεσίες. Άλλωστε στην Παράδοσή μας η σχέση μας με το θείο είναι οριζόντια, περνάει δηλαδή από τον πλησίον μας. Σαν έχουμε, λοιπόν, πλάι μας άνθρωπο και Θεό τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Ας μην το λησμονούμε. Καλή ακρόαση.

13.07.2016

Υποδειγματική είναι η εφαρμογή του παραδοσιακού τρόπου του βίου, του κοινοτισμού και της ενοριακής ζωής στην ενορία του Αγίου Χρυσοστόμου Δράμας-Σμύρνης στη Δράμα.

Ο εφημέριος του Ναού Αρχιμανδρίτης π. Γεράσιμος Βλατίτσης, ένας δραστήριος, ρέκτης και χαρισματικός ιερέας, εκτός από τη διεξαγωγή των κατηχητικών σχολείων, τη συμβολή και συνδρομή στη στήριξη των αναξιοπαθούντων,την ανάδειξη των παραδοσιακών εθίμων και αξιών μας, τη διάδοση των αληθειών της πίστεως μας κ.α. όψιμα με δικιά του πρωτοβουλία και με τη συνδρομή σχετικών φορέων και εταιρειών της Δράμας διευκολύνει τη συμμετοχή των ενοριτών στον αθλητισμό και συγκεκριμένα στο άθλημα του ποδοσφαίρου.

Ελπίζουμε το παράδειγμα της ενοριακής αυτοργάνωσης του πατρός Γερασίμου να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και μίμησης τόσο για τους εκκλησιαστικούς όσο και για τους λοιπούς κοινωνικοπολιτικούς θεσμούς της πόλης, αλλά και της πατρίδος μας.

Τέτοιων προτύπων έχουμε ανάγκη.

14.07.2016

Από το πρωί συλλογιέμαι πόσους σπουδαίους ανθρώπους έχει αναδείξει αυτός ο τόπος. Τελικά δεν είναι και λίγοι, τουλάχιστον στη δικιά μου συνείδηση.

Θα μου πεις, και ποιος θεωρείται σπουδαίος. Ποιες πράξεις και ποια χαρακτηριστικά τον καθιερώνουν ως τέτοιον. Πραγματικά δεν ξέρω, αλλά από τα λίγα που γνωρίζω αισθάνομαι ότι σπουδαίος είναι αυτός ο οποίος, σε πείσμα των καιρών, αναλαμβάνει οικειοθελώς την ευθύνη να σηκώσει στην πλάτη του ολόκληρη την ιστορία του τόπου μας, προκειμένου να την πάει ένα βήμα παραπέρα. Έναν από δαύτους κρατώ στα χέρια μου. Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί, σελίδα 57

ΙΔ΄

Ναοί στο σχήμα του ουρανού

και κορίτσια ωραία

με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!

Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας

και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!

Φύγανε φύγανε

ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο

και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.

Φύγανε φύγανε

και βαθιά κάτω απ’ το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας

χαλίκι μαύρο

και βροντές, η οργή των νεκρών

και αργά στον άνεμο τρίζοντας

εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά

φοβερά των βράχων τ’ αγάλματα!

Ποιητή, για τον εφετινό Ιούλιο μας μίλησες; Κι αυτός θα είναι ο Αύγουστος που έπεται; Τέλος, το μέλλον σου μου δημιουργεί έναν φόβο… ελπιδοφόρο!

20.07.2016

Κομμάτι του εαυτού μου, που βίαια σε αποστέρησαν από το όλον μου, πότες δε σε λησμόνησα.  Στα λίγα χιλιοστά προσωπικής περιουσίας που μου έχουν απομείνει, στην καρδιά μου, τα πάντα διαιωνίζονται στην αρχέγονη και αληθινή διάσταση τους, την αναπόσπαστη.

Το ιστορικό ελατήριο δεν δύναται μόνο να συσπειρώνεται. Κάποτε θα επιμηκυνθεί. Κι αυτό το κάποτε είναι σιμά.

Γη της λεμονιάς, της ελιάς

γη της αγκαλιάς, της χαράς

γη του πεύκου, του κυπαρισσιού

των παλικαριών και της αγάπης

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

Γη του ξεραμένου λιβαδιού

γη της πικραμένης Παναγιάς

γη του λίβα, τ’ άδικου χαμού

τ’ άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

Γη των κοριτσιών που γελούν

γη των αγοριών που μεθούν

γη του μύρου, του χαιρετισμού

Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

24.07.2016

Έχουμε δυο τέρατα ν’ αντιπαλέψουμε. Το ένα είναι της φαυλότητας η οποία με μαεστρία μας επιβάλλεται, από τα διευθυντήρια της διαστροφής και τα ντόπια υποκαταστήματα των.

Το άλλο είναι της συνειδητής λωτοφαγίας. Αυτόβουλα λαμβάνουμε το λωτό του νεωτερισμού, της επίπλαστης ευημερίας και της ανηθικότητας ώστε με απονεκρωμένο τον έλεγχο της συνείδησης να μετέχουμε ανενόχλητα σε μια κατάπτυστη ζωή δίχως κανέναν κώδικα ηθικής.

Επιτιθέμεθα ανελέητα στον εαυτό μας, πανηγυρίζοντας με διθυράμβους και παιάνες πάνω στα αποκαΐδια του, μέχρις ότου να τον απονεκρώσουμε οριστικώς και να τον αντικαταστήσουμε απ’ τη σκιά του.

Άραγε ποιο χέρι επιτήδειο θα μας επαναφέρει στον όντως εαυτό μας. Θα ‘ναι της ιστορίας τα ανερμήνευτα ο νέος Οδυσσέας ή κάποια στερνή συλλογικότητα ελληνορθοδόξου ηθικής;

Ο γρίφος βαίνει προς τη λύση του.

30.07.2016

Είκοσι χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Οδυσσέα Ελύτη. Ενενήντα ένα από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη. Δυο Έλληνες οι οποίοι κατάφεραν να συλλάβουν αυτούσιο και ακέραιο το νόημα της ελληνικότητας, μετατρέποντάς την συνάμα σε πρωτότυπη δημιουργικότητα. Οικουμενικής μάλιστα, διάστασης.

Επιπλέον, ως αυθεντικοί γνώστες του ελληνικού τρόπου δεν δίστασαν να προσλάβουν το άξιο λόγου αλλότριο, δίνοντάς του ελληνική υπόσταση.

Τα θεμέλιά μας στην Πατρίδα… λοιπόν για να παραφράσω τον γνωστό στίχο του Ελύτη.

Ιδού δυο πρότυπα προς μίμηση.

Σας ευχαριστώ και σας ευλαβούμαι… Έλληνες!

31.07.2016

Σήμερα ξύπνησα νωρίς. Δόξα τω Θεώ! Έπρεπε να βρίσκομαι πρωί-πρωί στην εργασία μου. Εκκλησιάστικα εναλλακτικά, δια τηλεοράσεως. Δεν είχα άλλη επιλογή. Αργότερα έλαβα το κολατσιό μου. Μίλησα τηλεφωνικά στη σύζυγο μου, ενώ από το βάθος άκουγα τις χαρωπές φωνές της κόρης μου. Είναι μια ηλιόλουστη και πολύ ζεστή ημέρα. Ο γραίγος απαλύνει κάπως την κατάσταση. Δόξα τω Θεώ! Σημείωσα κάποιες υποχρεώσεις στο ημερολόγιό μου. Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι πόσα πια να θυμάμαι… Ευλογημένη καθημερινότητα!..

Κουράστηκα πλέον να εκβιάζω τα «υψηλά νοήματα» κι ό,τι δεν ανταποκρίνεται στις περιστάσεις της στιγμής -ως παρεπόμενο του πριν και προαπαιτούμενο του ύστερα-.

Από τα καθημερινά κερδίζεις τον παράδεισο.

08.08.2016

Δυστυχώς στην Ελλάδα μας, δηλαδή στους Έλληνες, δείχνει να έχει εμπεδωθεί βαθιά η αδυναμία βίωσης της ευτυχίας. Σίγουρα οικοδομήσαμε τις ζωές μας σε θεμέλια σαθρά, εφήμερα τα οποία πόρρω απέχουν από την ουσιαστική χαρά. Από την άλλη το Κράτος ουδέποτε ενδιαφέρθηκε, ο λαός για τον οποίο φέρει ευθύνη, να ευτυχήσει κοινωνικά. Η Εκκλησία, από την πλευρά του Κλήρου, φαίνεται να αδυνατεί να πείσει για το χαρμόσυνο μήνυμα το οποίο κομίζει η Ορθοδοξία. Δεν αγγίζει ψυχές. Οι συλλογικότητες πάσχουν μέσα στην εικονικότητά τους και την εξυπηρέτηση της συντεχνιακής ιδιοτέλειας. Η παιδεία και τα γράμματα ακολουθούν και αναπαράγουν την ευτέλεια της εποχής. Σποραδικές στιγμές ευτυχίας, οι επιτυχίες στον τομέα του αθλητισμού, των δεξιοτήτων κ.α. τις οποίες αναλώνουμε στο επίπεδο του ψευτοσυναισθηματισμού και οι οποίες δυστυχώς αποδεικνύονται αδύναμες να εμπνεύσουν μια μαζική, Εθνική ανάταση. Να αντιστρέψουν το αρνητικό κλίμα. Είμαστε εγκλωβισμένοι στην εθνική μας κατάθλιψη. Πρότυπα καθαρότητας υπάρχουν, αλλά εξοβελίζονται ως επιλογή. Παντού διαφημίζεται η διαστροφή, ενώ όψιμα ευλογείται ως φυσιολογική. Μοναδική και ύστατη ελπίδα μας η συσπείρρωση των μπροστάρηδων της ζωής.  Του καταστηματάρχη, του αθλητή, του φοιτητή, του δασκάλου, του στρατιωτικού, του οικογενειάρχη, του ποιητή, του ιερέα κ.ο.κ. Των πρώτων της ζωής. Όλων αυτών που πορεύονται με γνώμονα την αξιοπρέπεια της καθημερινότητας τους σε πείσμα των καιρών. Ή τώρα ή ποτέ.

14.08.2016

Οδηγώντας για το σπίτι και στο ραδιόφωνο ξεκινάει να παίζει αυτό το υπέροχο τραγούδι των Μικρούτσικου- Λαζόπολου. Ο Μητροπάνος το απογειώνει ερμηνευτικά.  Έπιασα τον εαυτό μου να μελαγχολεί. Όχι τόσο για το τραγούδι, αλλά για την απώλεια του Μητροπάνου. Φυσική κατάληξη θα μου πεις. Δεν αντιλέγω.  Μου λείπει όμως, το ήθος της φωνής του. Με θλίβει η αδυναμία αναπλήρωσης. Η ασυνέχεια και ασυνέπεια που καταπλακώνουν τον τόπο. Η Ελλάδα φυλλορροεί. Φυλλορροεί τόσο από αυθεντικότητα όσο κι απ’ ορόσημα.

15.08.2016

Τούτες τις μέρες βρίσκομαι στη χάση μου. Στερούμαι φωτισμού. Κι αυτή η έλλειψη αναμοχλεύει τα κατώτερα ένστικτα μου. Τα αναδύει στην επιφάνεια του είναι μου. Πλημμύρισα από οργή και αγανάκτηση. Για πρόσωπα, για πράγματα, για καταστάσεις και για τη μετριότητα μου. Μια ανημπόρια διαφεντεύει τη ζωή μας. Σφηνώσαμε στο χάσμα της, ακλόνητοι, αμετακίνητοι. Μήτε το χέρι μας ν’ απλώσουμε στην υπερκείμενη ζωή μπορούμε μήτε στο χάος που απλώνεται από κάτω να βουτήξουμε και να χαθούμε. Παρατηρητές του τίποτα. Κι ο χρόνος να κυλάει ανεκμετάλλευτος. Της Κοιμήσεως της Θεοτόκου σήμερα. Δόξα τω Θεώ που τη δικιά μας εν ζωή νεκρική και βαλτώδη ακινησία έρχεται να μερώσει η «υπερκινητική» της φιλάνθρωπη μεσιτεία. Υπεραγία Θεοτόκε πολλά ευχαριστώ σε. Χρόνια πολλά και ευλογημένα στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες. Η Παναγιά να στέκει στο πλευρό μας, όπως τόσους αιώνες άλλωστε!

21.08.2016

Αναμοχλεύοντας γραπτά και σημειώσεις ξανασυνάντησα την πρώτη ποιητική μου συλλογή με τίτλο «ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ». Σε αυτήν είχα ενσωματώσει κάποια έμμετρα γυμνάσματα ένα εκ των οποίων φέρει τον τίτλο «πατριδογνώσια» στο οποίο αναμειγνύονται διάφορα συναισθήματα. Έτος σύνθεσης 2008. Το θέτω στην κρίση σας καθώς παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον.

Πατριδογνωσία

Φιρμάνι έβγαλε η Ελλάδα:

«πλέον φαλίρισα»

Τους τοίχους γιόμισε με πωλητήρια

Κι ενοικιαστήρια

Όποιος γλιτώσει απ΄ τη ρεμούλα

Άνευ πειστήρια

Θα βρει μια μάνα που θα τον σύρει

Στα δικαστήρια

Οι δραγουμάνοι αλλοτριώνουν

Κατά παράγγελμα

Κάθε κουβέντα που φέρνει ελπίδα

Κι ανοίγει ορίζοντες

Απ’ τις πλατείες και τις ταράτσες

Ώτα ραγίζοντας

Με μένος τείνουνε το δάκτυλο

Και αφορίζοντας

Τ’ αποκαΐδια σαν αντικρίζουν

Παν’ απ’ το τέθριππο

Χασκογελάνε μιας την ψυχή τους

Νιώθουν να νίπτεται

Συγγνώμη αφέντες για άλλη μία

Σε λάθος πίπτετε;

Ή το κεφάλι στην Εσπερία

Και πάλι κύπτετε;

(2008)

03.09.2016

Εχθές το βράδυ στάθηκα για λίγο όρθιος στο μέσον της αυλής, πλάι στην ακακία, χαζεύοντας τον ουρανό. Η καθαρή ατμόσφαιρα τον έκανε αποκαλυπτικό. Τα αστέρια, οι αστερισμοί ακόμη και η αστρική σκόνη μου παρουσιάζονταν σε όλο τους το μεγαλείο. Πράγματι, θαύμασα την ουράνια γαλήνη, την τάξη, την ευταξία, την ισορροπία.

Έπειτα, έστρεψα τα μάτια προς τα γήινα και αυτομάτως συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο μέρος της επίγειας ανακατωσούρας οφείλεται και συντελείται σαν εισέλθει στη ζωή του ανθρώπου η σκοπιμότητα. Η παθολογική εξυπηρέτηση της εγωτικής θεώρησης των πραγμάτων. Άλλωστε αυτήν -τη σκοπιμότητα- αισθάνομαι ότι στιγματίζουν οι περισσότεροι από τους μακαρισμούς του Κυρίου. Εάν σφάλλω συγχωράτε με.

Όλοι λοιπόν, αφιερωνόμαστε σε αυτό. Στο πως θα ικανοποιήσουμε το ατομικό, αλάνθαστο στρατήγημά μας, στο πως θα επιβάλλουμε τις αλήθειες μας, οι οποίες είναι μοναδικές και αναντίρρητες, στους άλλους. Κι έτσι χάνεται η αδελφοσύνη, η ελευθερία, η αγάπη. Έτσι καθιερώνεται, ασυναίσθητα, η απομόνωση και ο κόσμος μας, οι κοινωνίες μας θυμίζουν αρένα επικράτησης και επιβίωσης.

Στο τέλος ξανακοίταξα τον ουρανό και αναθάρρησα. Ένιωσα το πεπερασμένο της ανακατωσούρας και ότι εντός ολίγου, για λίγο και για στερνή φορά ο κοσμός θα αναζητήσει να πορευθεί με τις ανώτερες αξίες της ελευθερίας και της αδερφική αγάπης.

Οψόμεθα!

04.08.2016

Ξέρεις είναι άλλο πράγμα ο πατριωτισμός και άλλο η φιλοπατρία.

Ο πατριωτισμός είναι πομπώδης, δηλαδή κενός, ρηχός, λόγω απουσίας βάθους. Η φιλοπατρία είναι πλήρης καθώς κατέχει το συναίσθημα των συναισθημάτων. Ξεκινάει μ’ αυτό το φιλώ, δηλαδή αγαπώ.

Ο πατριώτης, και μιλάω εμπειρικά όχι λεξικολογικά, θεωρεί φυσιολογικό να παζαρεύει και να ξεπουλάει τον τόπο του καθώς τον θεωρεί τσιφλίκι του κι αυτόν ανώτερο του. Αντικείμενο προς χρήση. Δε νιώθει μες στην ξιπασιά του.

Ο φιλόπατρις, βιώνοντας ανώτερα συναισθήματα για την πατρίδα, λειτουργεί με συστολή θέτοντας όμως κόκκινες γραμμές που τις τηρεί και με το αίμα του ακόμα. Θυσιάζεται για την αγάπη του. Τόσο απλά.

Είναι πολλοί αυτοί που αγαπούν την πατρίδα, αλλά λίγοι εκείνοι που την αγαπούν ως όλον. Που κατάφεραν να εγκολπωθούν όλα της τα ιδανικά. Τα προαιώνια που έγραψα κι αλλού.

Είναι λίγοι και διάσπαρτοι. Σαν όμως, κάποιο χέρι επιτήδειο τους συνάξει ακόμη και οι πέτρες, τα ηλιοτρόπια κι οι κομήτες θα δώσουν τα διαπιστευτήριά τους ομπρός στην αξιοσύνη τους.

Και τότε η ανθρωπότητα θα ζήσει την τελευταία όασή της. Κι αυτό το τότε δεν αργεί.

14.08.2016

Της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Το όργανο του άδικου και μαρτυρικού θανάτου, καθαγιαζόμενο από το τίμιο αίμα και σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έγινε σύμβολο αισιοδοξίας, σωτηρίας και αιωνίας ζωής.

Παραλληλισμός ελπίδας. Ο «σταυρός» στον οποίο είναι εδώ και χρόνια σταυρωμένος ο ελληνισμός, με τη βοήθεια του Θεού, θα μετατραπεί, εμπράκτως, σε αναστάσιμη δύναμη για την ανατολή και δικαίωση του Γένους.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες.

14.08.2016

Τέτοια εποχή ήταν όταν πριν από 13 χρόνια, και μέτα από ένα χρόνο στο εξωτερικό, ξαναεπέστρεφα στο Διδυμότειχο.

Είχα ήδη προαποφασίσει, ποτέ ξανά, να μην επιτρέψω να κυλίσει ανεκμετάλλευτος πολύτιμος χρόνος της ζωής μου και έτσι, με την άφιξη μου στην ιστορική πόλη, έσπευσα να εγγραφώ στο τοπικό Ωδείο Θρακία Μούσα.

Εκεί με υποδέχτηκε ο διευθυντής του Ωδείου Γεώργιος Μανάκας, στον οποίο ευθύς εξαρχής παράθεσα τα μεγαλεπίβολα σχέδια μου.

Ο καιρός περνούσε ευχάριστα και δημιουργικά, παράλληλα όμως, με τα μουσικά μαθήματα εξελισσόταν και μια δυνατή φιλική σχέση.

Ο Γιώργος Μανάκας, αυτός ο εξαιρετικός συνθέτης, δάσκαλος και φίλος ήταν (και εξακολουθεί να είναι) από τους λίγους ανθρώπους που με πήραν στα σοβαρά, πίστεψαν σε μένα και με στήριξαν προϋπόθετα.

Χάριν στον Γιώργο καλλιεργήθηκα μουσικά ενώ αυτός ήταν που μου άνοιξε τις πύλες για τον κόσμο της ποίησης.

Όμως, το σημαντικότερο από όλα ήταν η διαλεκτική μας συναναστροφή και κυρίως η αγάπη που εισέπραξα τόσο από τον ίδιο όσο και από την αδερφή του Μαρία. Αμφότερους τους ευχαριστώ εκ καρδίας.

Ώσαν αντίδωρο σας αφιερώνω ένα όμορφο τραγουδάκι το οποίο σιγοτραγουδούσαμε κατά τα μαθήματα κλασσικής κιθάρας.

Γιωργό και Μαρία  σας ευχαριστώ για όλα. Σας εύχομαι τα καλλίτερα παρά τω Θεώ!

16.08.2016

Ζούμε την κορύφωση της αποποίησης της ιστορικότητάς μας.

Δεν αναφέρομαι μόνο στην αποστήθιση των ιστορικών αναφορών μας ως Έθνος, αλλά στη γνώση του λόγου και της αιτίας που η ελληνικότητα αναδείχθηκε και καθιερώθηκε ως ανάγκη και πρόταση του βίου οικουμενική και διαχρονική.

Υιοθετήσαμε δανεικά κριτήρια ζωής και αντίληψης. Αυτό διόλου θα φόβιζε εάν και εφόσον μας οδηγούσε σε μια ακόμη δημιουργική έκρηξη, αντίστοιχη της γενιάς του ’30.

Απεναντίας, αυτή η αλλαγή προτεραιοτήτων μας βαλτώνει, όλο και πιο πολύ, παρατεταμένα και βασανιστικά. Ίσως γιατί το εφαλτήριο μας δεν ήταν η διάθεση για δημιουργία, αλλά η ικανοποίηση κατώτερων ενστίκτων. Της καλοπέρασης και της αυτοσυντήρησης. Εννοείται, πάντα με δανεικά χρήματα και ιδεολογήματα.

Αυτή η απουσία εαυτού αντικατοπτρίζεται σε κάθε έκφαση της ζωής μας. Σε κάθε μας επιλογή. Στις ατομικές μας θεωρήσεις, στις κοινωνικές μας σχέσεις, στις πολιτικές μας επιλογές κ.α.

Υπο-λειτουργούμε μέσα σε ένα φαύλο κύκλο ο οποίος μάλιστα είναι και μονοδρομημένος. Ο απεγκλωβισμός μας δεν άπτεται μιας απλής κατήχησης ή της δημιουργίας ενός πολιτικού σχηματισμού ελληνορθοδόξου π.χ. προσανατολισμού. Η κοινωνική μας μικρόνοια δεν μπορεί και δεν δέχεται να αντιληφθεί κάτι διαφορετικό από το πρόταγμα της συνήθειας. Η καρδιά μας έχει σκληρύνει και ο νους μας έχει πιάσει νεοταξικό πουρί. Δε νιώθουμε.

Μόνο μια έξαρση της ιστορίας, μια φαινομενικά αλλόκοτη και αυτόνομη πρωτοβουλία της ίσως μας συνεφέρει. Ή ίσως μας αφανίσει. Και επειδή δεν μου αρέσουν τα μισόλογα, αναφέρομαι σε πείνα ή επιβουλή. Αμφότερα τα απεύχομαι, αλλά δεν μου επιτρέπεται να εθελοτυφλώ όπως τα βλέπω να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι μας.

Δεν είμαι φίλος της αδράνειας ούτε υπονοώ ότι πρέπει να αναμένουμε παθητικά τις ιστορικές εξελίξεις οι οποίες είτε θα μας δικαιώσουν είτε θα μας καταβαραθρώσουν.

Να πιάσουμε τον παλμό της εποχής μας εννοώ. Να κάνουμε τη σύγχρονη ανάγκη πράξη. Έτσι απαντούσε ανέκαθεν η ελληνικότητα σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορίας. Μακρυά από τα παρωχημένα. Πάντα ήταν η έκπληξη κι η λύτρωση μαζί.

Συσπείρωση των αρίστων της καθημερινότητας και συστηματική προετοιμασία διαχείρισης του διαφαινόμενου χάους. Αυτό προτείνω.

20.08.2016

Ολοκλήρωσα προ ημερών τη μελέτη δύο πολύ σημαντικών συγγραμμάτων. Το ένα είναι του Σελίκ Σελαχατίν και φέρει τον τίτλο “το κράτος συμμορία”, ενώ το άλλο είναι του Φράνκ Βέμπερ και τιτλοφορείται «ο επιτήδειος ουδέτερος”.

Αμφότερα έχουν ως κεντρικό τους θέμα την Τουρκία.

Σκοπός μου δεν είναι η βιβλιοκριτική ή βιβλιοπαρουσίαση των υπόψη βιβλίων, αλλά η σύντομη παράθεση των συμπερασμάτων τα οποία εξήγαγα από τη μελέτη τους.

Με την ολοκλήρωση τους, λοιπόν, κατανόησα τους λόγους για τους οποίους η πολιτική της Τουρκίας γίνεται αποδεκτή από τις μεγάλες δυνάμεις γεγονός που την αναδεικνύει διαχρονικά σε ρυθμιστή των περιφερειακών πραγμάτων.

Σίγουρα είναι η θέση της στον χάρτη, σίγουρα είναι το γεγονός ότι θεωρητικά τουλάχιστον εκπροσωπεί το μετριοπαθές ισλάμ, σίγουρα είναι ότι πλασάρει και εμπορεύεται τη γεωστρατηγική της αξία στις οικουμενικές σκοπιμότητες με μεγάλη επιτυχία, αλλά ο σπουδαιότερος και καταλυτικός λόγος είναι άλλος.

Η Τουρκία, λοιπόν, ασκεί τη γενικότερη πολιτική της με έναν μοναδικά ΑΝΗΘΙΚΟ τρόπο ο οποίος στην κυριολεξία προκαλεί δέος.

Ακόμα και οι μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες έχουν αναγάγει την ανηθικότητα στην πολιτική σε επιστήμη, στέκονται με το ξάφνιασμα του πρωτάρη μπροστά στην εφευρετικότητα ανηθικότητας της γείτονας χώρας.

Για αυτό, αυτή η ανήθικη καταφερτζού, θέλει να την προσεγγίζουμε με πολύ προσοχή και εγρήγορση στα αλισβερίσια μας μαζί της.

23.08.2016

Στοχαζόμουν πάνω στο μείζον ζήτημα των μεταναστευτικών ροών και της μετατόπισης των πληθυσμών. Όχι ως προς τους λόγους δημιουργίας του προβλήματος. Αυτοί είναι πλέον πασιφανείς. Από ποιες, δηλαδή, δυνάμεις δημιουργείται, ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετεί και για πιο λόγο μεταφορτώνεται να αντιμετωπιστεί σε άβουλες και αδύναμες κρατικές ανθρωπομάζες, όπως κατάντησε να είναι η χώρα μας.

Σκεφτόμουν το πως μπορεί να αντιμετωπιστεί το ζήτημα.  Ποια αλληλουχία πρωτοβουλιών, αφού αναληφθούν, δύναται να θέσουν το πρόβλημα στην ορθή του βάση και σε τροχιά επίλυσης.

Το συμπέρασμα ίσως εκπλήξει. Εκεί που λοιπόν καταλήγω, τόσο για το θέμα της λαθρομετανάστευσης όσο και για τα λοιπά μείζονα προβλήματα μας, είναι ότι όλα ξεκινάνε και διαιωνίζονται, λόγω της απροσωπείας η οποία μας έχει επιβληθεί και εξακολουθεί να μας επιβάλλεται και στην οποία ενδώσαμε και εξακολουθούμε να ενδίδουμε, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, πειθήνια.

Η απροσωπεία, δηλαδή, η έλλειψη ατομικής και κατ’ επέκταση συλλογικής προσωπικότητας καθιστά των άνθρωπο (και τα σύνολα τα οποία αυτός απαρτίζει) άβουλο, άκριτο, ράθυμο, κοινωνικά τυφλό και εν τέλει έρμαιο στον κάθε μονόφθαλμο και καιροσκόπο ηγετορίσκο να του ορίζει τη ζωή.

Προέχει λοιπόν, η εύρεση του εαυτού μας. Σαν ο άνθρωπος αποκαταστήσει τη σχέση με τον εαυτό του συνειδητοποιεί την απουσία νοήματος στη ζωή του και αρχίζει να αναζητά, διαλεκτικά και πρακτικά, τις καταβολές του. Σε τούτη τη διαδικασία ανεύρεσης των ευρύτερων ηθικών και ιστορικών του αναφορών, αναπόφευκτα θα γνωριστεί με την ελληνικότητα (όσο ακόμα προλαβαίνει καθώς κύριο μέλημα των εξουσιαστών είναι το όσο το δυνατόν βαθύτερο καταχώνιασμα της και η αντικατάσταση της από νέα ανήθικα ήθη). Θα συναντήσει λοιπόν, την ελληνική παιδεία και την ορθόδοξη ομολογία. Τότε, με τον καιρό και συν Θεώ θα αρχίσει να κατανοεί τον μεγαλειώδη τρόπο της Εκκλησίας του Δήμου και της Ενοριακής Ζωής, ξεκινώντας σταδιακά να επιζητά την υιοθέτηση και εφαρμογή του ελληνικού τρόπου του βίου στις άμεσες, αλλά και γενικότερες συλλογικότητες. Την οικογένεια, τη γειτονιά, την ενορία, την Πόλη, την Πατρίδα. Έτσι θα αρχίσουν να αποκτούν χαρακτήρα οι απαιτήσεις και οι προτεραιότητες του. Στη δημιουργία της οικογένειας, της κοινωνίας, των θεσμών.

Ακολούθως οξύνεται η κοινωνική διάκριση, στα πρότυπα της πνευματικής. Η αντίληψη του βαθύτερου νοήματος των πραγμάτων που οδηγεί στον εντοπισμό και διαχωρισμό της απάτης από το όντως, το κίβδηλο από το αληθινό.

Έχοντας ήδη γευθεί την κοινωνική εκλέπτυνση, τα συλλογικά υποκείμενα επιβάλλουν τούτη την εσωτερική τους τακτοποίηση στο περιβάλλον που τα περιβάλλει ενώ ταυτόχρονα γίνονται πιο αυστηρά στα κριτήρια κοινωνικοπολιτικών επιλογών τους και οι όροι συμμετοχής στην ελληνικότητα, στον οικείο τρόπο του βίου, συγκεκριμενοποιούνται. Θέτεται το πλαίσιο κοινωνικών πρωτοβουλιών για τους πάντες.

Έτσι η πηγή ευδαιμονίας, η ελληνικότητα, εδραιώνεται αποτελώντας από μόνη της όρο και όριο σε όποιων επιθυμεί να τη μετάσχει. Αυτόχθονες ή αλλότριους. Νομίζω γίνομαι κατανοητός.

Το πως θα βρούμε τον εαυτό μας προκειμένου να ξεκινήσει η κοινωνική και όχι μόνο ανάταση;

Δια της μετανοίας, της προσωπικής καλλιέργειας και της οικογενειακής αγάπης. Να τον αγαπήσουμε απ’ την αρχή τον εαυτό μας. Να τον περιποιηθούμε και θα εκπλαγούμε από τα αποτελέσματα. Αγνοί καθοδηγητές για το πως θα το πράξουμε ακόμη υπάρχουν.

Κλείνοντας επαναλαμβάνω ότι το νεοελληνικό πρόβλημα ξεκινάει και τελειώνει από την απροσωπεία μας. Από την έλλειψη εαυτού, χαρακτήρα.

Με το που αποκτήσουμε πρόσωπο από την αρχή, και από την αγάπη μας για αυτό, θα βρούμε και τις λύσεις που του πρέπουν σε κάθε του πρόβλημα.

25.08.2016

Συναντήθηκα προχθές με έναν πολύ καλό, παλιό μου φίλο.

Είχαμε καιρό να βρεθούμε κι έτσι από τη χαρά και τη λαχτάρα της επανεύρεσης, αρχίσαμε παραχρήμα τις εξιστορήσεις και τις αναδρομές τόσο στο κοινό μας παρελθόν όσο και στα μετέπειτα, προσωπικά μας επιτεύγματα.

Όπως τα λέγαμε σε τόνο οικείο, μου εξομολογήθηκε το εξής σπουδαίο γεγονός.

Μου εκμυστηρεύτηκε, λοιπόν, ότι τον πρώτο καιρό γνωριμίας του με την μετέπειτα σύζυγό του, και για περίπου ένα τρίμηνο, δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου, ιδιαιτέρως τα βράδια καθώς τα αφιέρωνε στη σύντροφό του, παρά μόνο μια δυο ώρες το μεσημέρι. Όλο αυτό εξελισσόταν δίχως να έχει σταματήσει την πρωινή του εργασία ούτε τις λοιπές του δραστηριότητες.

Στην ερώτηση μου για το πως άντεχε, η απάντηση του ήταν αφοπλιστική. Μα Γιώργο, μου είπε, ήταν η δύναμη του έρωτα που με στήριζε. Πράγματι θαύμασα.

Έπειτα, ο νους μας πήγε στους περίφημους αόρατους ασκητές στο Περιβόλι της Παναγίας και ότι προφανώς είναι η ένταση του θείου έρωτα που βιώνουν αυτή που τους τρέφει και τους συντηρεί.

Και μετά αφού γενικεύσαμε μιλώντας για τη σημασία του έρωτα σε κάθε πτυχή του βίου, μελαγχολήσαμε στη σκέψη για το πως θα ήταν η Πατρίδα μας έαν στο τιμόνι της βρίσκονταν άνθρωποι με πραγματικό έρωτα για αυτήν.

24.08.2016

Θυμήθηκα τον Chris Rea. Αυτόν τον σπουδαίο καλλιτέχνη το έργο του οποίου εκτιμώ απεριόριστα.

Αυτή η θύμηση είχε κάτι το διαφορετικό από μιαν απλή αναπόληση. Ήταν σαν εκείνες τις θύμησες που αυτονομούνται στο νου, σχεδόν σου επιβάλλονται γιατί έχουν κάτι ξεχωριστό να σου πουν. Να σου προσφέρουν μιαν άλλην ανάγνωσή τους.

Έτσι λοιπόν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα, ανατρέχοντας ενστικτωδώς σε ένα διαχρονικό τραγούδι του, γι’ αυτό και τόσο επίκαιρο. Στο Road to hell.

Για να μην μακρηγορώ… Σε ένα σημείο του τραγουδιού οι στίχοι είναι αποκαλυπτικοί καθώς στη στιχομυθία μεταξύ της νεκρής μάνας με τον γιο της διαμείβονται τα εξής:

Είπε, “Γιέ μου, τι κάνεις εδώ; Ο φόβος μου για σένα με κάνει να στριφογυρνάω μες στον τάφο μου.”
Είπα, “Μαμά, ήρθα στη κοιλάδα των πλουσίων, Για να πουλήσω τον εαυτό μου”
Είπε, “Γιέ μου, αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση”…

Δεν το κρύβω ότι πραγματικά συγκλονίστηκα όπως δημιουργήθηκαν μέσα μου συνειρμοί. Έφερα, λοιπόν, στη θέση της νεκρής μάνας την Ελλάδα μας. Και στη θέση του γιου, τα παιδιά της. Και το πως αυτά σπεύδουν με ελαφρά την καρδία ή εμπαθώς πίσω από τους πλούσιους της οικουμένης και τους ισχυρούς προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια τους. Και για να το επιτύχουν αυτό είναι διατεθειμένοι να πουλήσουν ακόμη και τον εαυτό τους, ήτοι την ιδιοσυστασία τους. Ειδάλλως, δεν γίνονται αποδεκτοί. Η άρνηση αποτελεί προαπαιτούμενο της λυκοφιλίας τους…

Αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση. Αυτή είναι η σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κόλαση μας.

Τούτοι οι στίχοι πρέπει να μελετηθούν, καθώς αισθάνομαι ότι εύστοχα περιγράφουν και αντικατοπτρίζουν την ψευτο-πραγματικότητα μας.

Και το πόσο πήραμε τη ζωή μας λάθος (άνευ άνω τελείας).

23.10.2016

Στην αυλή μου υπάρχουν κάποιες μουριές.

Σήμερα ξεκίνησα το κλάδεμα τους και την μεταποίηση των κλαδιών της. Τα φύλλα για τα κατσικάκια, τα κλαδιά για προσανάμματα. Τίποτα δεν πάει χαμένο…
Κάπου ανάμεσα στα κλαδέματα και τη μεταποίηση, έφερα στο μυαλό μου ένα από τα πλέον αγαπημένα μου πρόσωπα. Τον συγχωρεμένο τον παππού μου Γιαννάκη (αυτό ήταν το βαπτιστικό του, για να τον ξεχωρίζουν από τον πατέρα του Γιάννη).

Ο παππούς μου είχε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Γιώργο Ζαμπέτα. Το τραγούδι το οποίο αγαπούσε πολύ ήταν το “που ‘σαι Θανάση”.
Τον θυμάμαι συχνά-πυκνά να το σιγοψιθυρίζει στην αυλή μας, ενώ όποτε συναντούσε τον πεθερό του, Θανάση, του το τραγουδούσε με διάθεση πειραχτική.

Όλοι αυτοί οι “παλιοί”, ήταν κεντρομόλες προσωπικότητες. Είχαν ένα έμφυτο ταλέντο να κρατούν τις οικογένειές τους, τα σόγια, ακόμη και τις γειτονιές σε συνοχή, ενωμένες. Ένα εξαιρετικό προσόν το οποίο μάλλον λείπει από τους απογόνους.
Αυτοί ακολουθώντας την ιδιωτικότητα τους, καταπλακωμένοι από το ιδιωτικό τους συμφέρον, σιγά-σιγά σκόρπισαν στους τέσσερις ορίζοντες εκδηλώνοντας τάσεις φυγόκεντρες, αλλά σύμφωνες με το πρόταγμα της νεωτερικότητας.

Και σίγουρα καμία προσοχή δεν έδωσαν στους εξαιρετικούς στίχους του μακαρίτη Βασιλειάδη στον ” Θανάση”.
Λέει, λοιπόν, το ρεφρέν του τραγουδιού το εξής μεγαλειώδες: “που ‘σαι Θανάση, θα ‘θελα να σ’ αντάμωνα η γρουσουζιά να σπάσει”.
Συγγνώμη που επαναλαμβάνομαι, αλλά είναι μεγαλειώδης αυτός ο στίχος.

Με πόση ενάργεια συναισθημάτων περιγράφει ο αφηγητής τη λαχτάρα του, για την επανεύρεση του φίλου του την οποία, μάλιστα, συσχετίζει με την άρση της κακοδαιμονίας η οποία τον ταλανίζει. Εναποθέτει όλες του τις ελπίδες για αναστροφή της κακοτυχίας του στο αντάμωμά του με τον φίλο του.

Πόσοι από τους απόγονους των προγόνων μας δύναται να τρέφουν τέτοια ανώτερα συναισθήματα για τα αδέρφια, τους συγγενείς τους, φίλους τους και κυρίως ποιοι έχουν το θάρρος να το εκστομίσουν;

24.10.2016

Βρέθηκα τις προάλλες σε μια φιλική “τράπεζα διαλόγου”. Τα αντικείμενα που συζητήθηκαν ήταν η ανάγκη ύπαρξης των πολιτικών συστημάτων, η εξυπηρέτηση τους από τα κόμματα, οι λόγοι και τα αίτια της κρίσης στη χώρας και άλλα τέτοια παρεμφερή θέματα.

Στην προσπάθεια μου να επιχειρηματολογήσω για την προοπτική κατάργησης των κομμάτων ως φορέων οι οποίοι αδυνατούν, εδώ και πολλά χρόνια, να αφουγκραστούν άρα να ανταποκριθούν, στις πραγματικές ανάγκες της φυλής, την αντικατάστασή τους από άλλα κοινωνικά σχήματα, την αποτίναξη των υφιστάμενων πολιτικών συστημάτων ως κίβδηλων, πεπερασμένων και χρεοκοπημένων κ.α. ένας πολύ καλός μου φίλος, διακόπτοντας με με μια πράγματι κομψή αγανάκτηση, μου είπε: “εεε στην τελική τι πιστεύεις, σε παρακαλώ αυτοπροσδιορίσου”.

Είναι εκπληκτικό το πως την κατάλληλη στιγμή σου στέλνει ο Θεός την ατάκα.

Και του απαντώ: “Αφού, λοιπόν, μου το ζητάς… αυτοπροσδιορίζομαι ως αναρχοαυτόνομος!”

Μειδιώντας μου λέει: “Μπακούνιν κι έτσι…”

“Όχι”, αποκρίνομαι,”Χριστός κι έτσι…”

“Αναρχοαυτόνομος… επειδή πιστεύω στον Τριαδικό Θεό ο οποίος είναι ο μόνος Άναρχος και ο Οποίος μας έπλασε πραγματικά αυτόνομους, υπό την έννοια της ελευθερίας”.

Όλοι παραδοθήκαμε σε γέλια στρέφοντας τη συζήτηση σε πιο ευχάριστη θεματολογία.

31.10.2016

Ο εκλεκτός φίλος Ιωάννης Κ. μου έστειλε εχθές τους παρακάτω στίχους:

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,

ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι κι οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Είναι από το ποίημα “Γύριζε” του Κωστή Παλαμά και φαντάζουν τόσο επίκαιροι όσο ποτέ. Θαρρείς και γράφτηκαν για το σήμερα.

Και πράγματι, γράφτηκαν (και) για το σήμερα καθώς η τρέχουσα νοσηρότητα είναι  μεν επίκαιρη, αλλά και άμεσα συνδεδεμένη με την απαρχή του νεοελληνικού κρατιδίου και των μετέπειτα χρόνων οι οποίοι μας φέρνουν στο τώρα.

Οι μεγάλοι Έλληνες της κάθε εποχής, βλέποντας καθαρά, ποτές δεν παρέλειπαν να εντοπίζουν και στιγματίζουν την παθογένεια στην oποία ακουμπάμε το βιός μας, αλλά προφανώς κανείς δεν τους έδινε σημασία. Όλοι παράβλεπαν τα λόγια τους, τα γεγονότα, όμως, έρχονται για να τους δικαιώσουν.

Η τρέχουσα κατάντια, λοιπόν, δεν πρέπει να προσεγγίζεται αποσπασματικά ούτε ως σύγχρονο, μεμονωμένο γεγονός. Δεν είναι άσχετη μήτε αποκομμένη από το παρελθόν μας. Απεναντίας μας έρχεται από εκεί. Είναι η μοιραία κατάληξη μακροχρόνιων λαθών, παραβλέψεων και αδιαφορίας. Απλά σήμανε η ώρα να θερίσουμε τους καρπούς της μεταπρατικότητας, του επαρχιωτισμού, της ανελευθερίας και των ιδεοληψιών, βάσει των οποίων συστάθηκε και πορεύθηκε το νεοελληνικό κράτος. Ήρθε ο καιρός του λογαριασμού και του κλεισίματός μιας ιστορικής περιόδου.

Η ιστορική περίοδος του νεοελληνικού κοινωνικοπολιτικού τρόπου του βίου φτάνει στο τέλος της. Κι όπως όλα δείχνουν αυτό το τέλος θα είναι οδυνηρό. Καταστροφικό.

Η καταστροφή φαντάζει αναπόφευκτη, αλλά ίσως και επιβεβλημένη κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί τίποτα δεν πρέπει να διασωθεί (πέραν των διδακτικών μνημών) από τον υπόψη τρόπο μιας και το καινούργιο που θα προκύψει (και θα προκύψει) σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να επιμολυνθεί από τον ιό της νεοελληνικότητας. Δεύτερον, η εξαθλίωση στην οποία οδηγούμαστε θα αποσοβήσει την εμπλοκή μας στην οικουμενική αυτοκαταστροφική σύγκρουση η οποία μεθοδεύεται από τους ισχυρούς.

Οψόμεθα.

01.11.2016

Η οκταετής θητεία (δύο συνεχόμενες τετραετίες) του Μπαράκ Ομπάμα, ως 44ου Προέδρου των ΗΠΑ, βαίνει προς την ολοκλήρωση της.

Αυτή η πράγματι ταλαντούχα προσωπικότητα, κατάφερε να υπηρετήσει τα προτάγματα του ολιγαρχικού πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου της Αμερικής με απόλυτη επιτυχία. Άλλωστε αυτός ήταν, είναι και θα παραμείνει ο ρόλος των αμερικανών προέδρων∙ η εξυπηρέτηση/εφαρμογή (παραλίγο να πω το σερβίρισμα) των συμφερόντων και της προκαθορισμένης από τα υπόψη διευθυντήρια θεματολογίας τόσο στις εσωτερικές όσο και στις εξωτερικές σκοπιμότητες.

Ο πρόεδρος Ομπάμα χάριν στον ευγενικό, ελκυστικό και εν γένει χαρισματικό του χαρακτήρα, αλλά και τη «μαγική» του ρητορική, πριμοδοτούμενος μάλιστα προκαταβολικά με το Νόμπελ Ειρήνης, επιλέχτηκε ως o πλεόν κατάλληλος για τη θέση αυτή με απώτερο σκοπό την ήπια διευθέτηση διαφόρων εκκρεμοτήτων της χώρας του όπως η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ιράν και την Κούβα, ο περιορισμός της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν και το καλόπιασμα του αμερικανικού λαού με διάφορες παροχές (όπως το ObamaCare) που στην Ελλαδίτσα μας τις θεωρούμε αυτονόητες και καλώς κάνουμε και τις θεωρούμε.

Έτσι μετά από αυτό το γενικό νοικοκύρεμα και κατάλληλα προετοιμασμένη, η Αμερική είναι έτοιμη να επικεντρωθεί στην εκπλήρωση του επόμενου στόχου της που δεν είναι άλλος από την τελική σύγκρουση με τη Ρωσία.

Ο επόμενος/η πρόεδρος (παραλίγο να πω σερβιτόρος) των ΗΠΑ θα είναι αυτός ο οποίος έχει προεπιλεγεί ως ιδανικός για την εκπλήρωση της υπόψη ζωτικής αποστολής.

Οπότε καλώς κάνουμε και προβληματιζόμαστε για τα της Αμερικής, καθώς τα εκεί επηρεάζουν άμεσα και τα εδώ, αλλά ταυτόχρονα ας προετοιμαζόμαστε και για τα του οίκου μας.

28.10.2016

Άραγε θα σωθούμε με τον σωστό τρόπο;

Μήπως θα σωθούμε με τον λάθος;

Θα καταστραφούμε; Με τον σωστό ή τον καταστροφικό τρόπο;

Κινδυνεύουμε με αφανισμό; Βιολογικό ή/και ιστορικό;

Ή μήπως θα συρρικνωθούμε ακόμη περισσότερο;

Θα μεταβληθούμε σε μια επαρχεία της οικουμένης, δίχως ιδανικά, χωρίς ιδιοσυστασία;

Ημέρες μετάβασης, το δίχως άλλο.

Όπως κι αν έχει δε θα χαθούμε. Δεν θα το επιτρέψει ο Θεός.

Όχι τόσο γιατί είμαστε οι ομορφότεροι, οι εξυπνότεροι, οι πλέον ταλαντούχοι ή οι περιούσιοι. Που μπορεί και να είμαστε. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Δεν θα χαθούμε γιατί φέρουμε την ελληνικότητα, την ελληνορθοδοξία, την ηθική του Ευαγγελίου. Δεν θα χαθούμε όχι μόνο γιατί προσλάβαμε το νόημα της ζωής και της διδασκαλίας του Χριστού, αλλά γιατί το μετατρέψαμε σε κατά χάριν αγιοσύνη, σε ηρωισμό, σε ομολογία, σε μαρτυρία, σε θεανθρώπιση.

Και η οικουμένη, η οποία όπως όλα δείχνουν, οδηγείται σε μια άνευ προηγουμένου αυτοκαταστροφική σύγκρουση, θα βρεθεί στην ανάγκη των υπόψη ιδανικών. Θα τα αναζητήσει για να καταφέρει την τελευταία της αναλαμπή.

Και όπως έχω ξαναγράψει, η ελληνικότητα δεν εφαρμόζεται με την απλή αποστήθιση των εγχειριδίων και των συγγραμμάτων που την περιγράφουν. Χρειάζεται τους καθ’ ύλην αρμόδιους για να την ερμηνεύσουν.

Χρειάζεται ψυχή Ελληνική, χρειάζεται τους Έλληνες.

07.11.2016

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε

μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Ή

ένα θάνατο

για τη ζωή των άλλων…

Τάσος Λειβαδίτης

(20/4/22 – 30/10/88)

ΥΓ: Απόσπασμα από τη Συμφωνία αρ. 1, ωσάν μνημόσυνο σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, αλλά και της καρδιάς μου, καθώς συνέβαλε καθοριστικά στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ευχαριστώ!

08.11.2016

Αγαπητέ συνΈλληνα καθώς τα προσωπεία σιγά-σιγά καταρρέουν, άτομα και καταστάσεις μας αποκαλύπτονται στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες του αυτοεξευτελισμού ανθρώπων οι οποίοι μας αυτοσυστήνονταν και που μας τους πλάσαραν εξακολουθητικά ως περισπούδαστους, σπουδαίους και αυθεντίες.

Βλέπουμε ανθρώπους οι οποίοι υποτίθεται ποιούσαν ήθος πόσο τελικά αβαθής ήταν, αλαζονικοί, υποκριτές, χυδαίοι και πλανεμένοι.

Τα φαινόμενα απατούν, στην προκειμένη περίπτωση, προς το χειρότερο κι εσύ συνΈλληνα δεν λες να καταλάβεις την αξία σου.

Ότι εσύ, ο ήρωας, ο άγιος, ο αγωνιστής της καθημερινότητας θα είσαι αυτός που θα κληθεί να ματώσει, να θυσιαστεί για την Πατρίδα του.

Εσύ είσαι αυτός που θα καθορίσεις το μέλλον σου, γιατί το αξίζεις.

Αναλογίσου τι ήθος θα διδάξουν από τις πολιτικές και λοιπές πρωταγωνιστικές θέσεις  αυτές οι μετριότητες στα ΠΑΙΔΙΑ σου.

Μην ξεχνάς…

Η Ελλάδα ανήκει σε σένα, στον Έλληνα της καθημερινότητας.

Διαψεύδοντας όλες τις προβλέψεις και αντιπαλεύοντας πλήθος αντιξοοτήτων και συστημικών προσκομμάτων ο Ντόναλτ Τραμπ κατάφερε να επικρατήσει των εκλογών της 8ης Νοεμβρίου και να εκλεγεί ο 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Καταρχάς αυτός που πρώτος είναι άξιος συγχαρητηρίων είναι ο αμερικάνικος λαός, ο οποίος επιδεικνύοντας αξιοζήλευτη σοβαρότητα και ψυχραιμία κατάφερε να μην επηρεαστεί από τις σειρήνες οι οποίες επιτακτικά προσπάθησαν να του επιβάλλουν την πολιτικά ακατάλληλη και ηθικά έκπτωτη Κλίντον ως την επιθυμητή διάδοχο Ομπάμα στον Λευκό Οίκο. Η παρακολούθηση και μόνο του οπτικοακουστικού υλικού από την αντίδραση της, στη δολοφονία Καντάφυ αρκεί για να καταμαρτυρήσει την ανεπάρκειά της και την ψυχική της διασάλευση.

Τώρα, επιστήμονας δεν είμαι ούτε γνωρίζω πολλά για την αμερικανική πραγματικότητα ώστε να εκφραστώ με κάποιες εμπειρικές ή επιστημονικές σταθερές.

Απλά ως ον πολιτικό θα ήθελα να εκφράσω την αίσθηση ότι ο Τράμπ, ως Πρόεδρος πλέον, θα δείξει ένα τελείος διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο των προεκλογικών αντιδράσεων και εξαγγελιών, καθώς πλέον πλαισιωμένος από ένα υψηλού επιπέδου επιτελείο (διπλωμάτες, αναλυτές, επικοινωνιολόγους κ.λπ.) και υπεύθυνος για την υλοποίηση του αμερικάνικου στρατηγικού σχεδιασμού, ο οποίος είναι προιόν σοβαρών διεργασιών, οι αποφάσεις που θα λάβει θα κινηθούν σε εντελώς διαφορετικό κλίμα. Άλλωστε, αυτές θα είναι που θα τον χαρακτηρίσουν.

Όσον αφορά στην Χώρα μας αισθάνομαι ότι έμμεσα ή άμεσα (προσανατολισμός εξωτερικής πολιτικής, ρόλος ΔΝΤ κ.α.) θα συμβάλλει στη λύση του άλγους, όχι όμως απαραίτητα όπως η καλοβολεμένη συνήθεια μας φαντάζεται ή ελπίζει. Νομίζω γίνομαι κατανοητός.

Όπως κι αν έχει οφείλουμε να επιδείξουμε την απαιτούμενη υπομονή και το προσεχές διάστημα τα δεδομένα και οι προθέσεις διαρκώς θα ξεδιαλύνουν και θα γίνονται πιο κατανοητές.

13.11.2016

Στην Πατρίδα μας ένα από τα πολλά παράδοξα που συμβαίνουν είναι και το εξής.
Ενώ με πολύ αγωνία, ζήλο και μεθοδικότητα κατορθώσαμε να συστήσουμε και να καθιερώσουμε τις διάφορες Εθνικές μας Ομάδες μεταξύ των διαχρονικά κορυφαίων του κόσμου, τη μία και ίσως πλέον σημαντική, την πολιτική Εθνική μας Ομάδα, την έχουμε διαρκώς απαξιωμένη και υποστελεχωμένη.

Ενώ με μεγαλή σπουδή επιλέγουμε μεταξύ των ικανοτέρων της Χώρας για να οργανώσουμε τις αθλητικές, λογοτεχνικές, σκακιστικές, φοιτικές – μαθητικές (νομικές, μαθηματικές κ.α.) και λοιπές μας ομάδες, την Πολιτική μας Ομάδα τη στελεχώνουμε -δια της ψήφου και της απάθειάς μας- με ό,τι χειρότερο διαθέτουμε. Με ανθρώπους γεμάτους από τίτλους στο στάδιο της κομματικής καταξίωσης και επιπροσθέτως, όπως αποδεικνύεται, κενούς ηθικής και λοιπών ανώτερων αξιών.

Ενώ ενδιαφερόμαστε οι ομάδες μας να είναι ανταγωνιστικές και ικανές για την κατάκτηση διακρίσεων, την πολιτική μας ομάδα, η οποία είναι υπεύθυνη για τη θεσμική και ηθική μας ολοκλήρωση καθώς και για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων στις οικουμενικές σκοπιμότητες, την έχουμε έρμαιο στις βουλές απάτριδων, ιδιοτελών και ολίγιστων ανθρωπαρίων οι οποίοι μας καταδικάζουν στην ανυποληψία.

Και ο αντίκτυπος της υπόψη πολιτικής ανεπάρκειας είναι πλέον ορατός σε κάθε έκφανση του δημοσίου, αλλά και του ιδιωτικού μας βίου.

Από την άλλη, όλη η αξιοσύνη του τόπου, από τη στιγμή που δε δηλώσει υποτέλεια στην κομματοκρατία, αντιλαμβανόμενη του τι επικρατεί, είτε δεν εμπλέκεται με τα κοινά, είτε αποσύρεται οικειοθελώς από αυτά, είτε εξοβελίζεται εκ των πραγμάτων προς την ιδιωτικότητα, αφήνοντας την πολιτική στα χέρια των γνωστών επιτήδειων μετριοτήτων.

Οπότε έχουν δημιουργηθεί δύο φαύλοι κύκλοι: ο ένας της πολιτικής ανεπάρκειας ο οποίος  ανακυκλώνει την καταστροφική ανικανότητά της και ο άλλος της αμέτοχης πολιτείας των πολιτών ο οποίος διαρκώς διευρύνεται. Και οι δυο μαζί αυτοί κύκλοι, δημιουργούν ένα σπιράλ καθίζησης στο οποίο εγκλωβισμένη η συλλογικότητά μας, ολοένα βυθίζεται προς το τέλμα.

Φως στο τούνελ φαίνεται; Θα φανεί: Αφενός με την αυτοκαταστροφή της πολιτικής φαυλότητας η οποία λυμαίνεται τον τόπο. Αφετέρου με τη συσπείρωση της αξιοσύνης για ανάληψη δράσης ανασυγκρότησης.

 18.11.2016

Τελικά, κάποιοι από τους σπουδαιότερους, 

ας μου επιτραπεί η έκφραση, “λαϊκούς θεολόγους”

είναι αυτοί που δηλώνουν ή είναι εκ πεποιθήσεως άθεοι.

Δεν υπάρχει Θεός σου λένε.

Και πόσο δίκαιο έχουν.

Πόσο μεγάλη αλήθεια εκφράζουν

εν γνώση ή εν αγνοία τους

και σε τι μεγάλο θεολογικό βάθος φτάνουν

μ’ αυτήν τους τη διαπίστωση δεν περιγράφεται.

Δεν υπάρχει Θεός, αποφαίνονται.

Μα και πως μπορεί να υπάρξει;

Πως είναι ποτέ δυνατόν ο Αυθύπαρκτος,

ο Αίτιος των πάντων

να βρεθεί υπό κάποιας αρχής.

Ο Θεός είναι αγάπη

είναι λύτρωση

είναι παραμυθία,

αλλά όχι ύπαρξη

καθώς δεν υπάρχει

υπό άλλης αρχής

πλην του εαυτού Του.

Ο Θεός είναι…

20.11.2016

Την άποψη μου, που δεν είναι μόνο δική μου, όσον αφορά στους αμερικανούς Προέδρους την έχω καταθέσει, οπότε είναι γνωστή.

Οι 10-15 φίλοι οι οποίοι παρακολουθούν τις παρεμβάσεις μου θα θυμούνται ότι οι Πρόεδροι των ΗΠΑ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ταλαντούχοι εξυπηρετητές των προταγμάτων ενός πανίσχυρου πολιτικο-οικονομικού διευθυντηρίου το οποίο, με έδρα στην Αμερική, διαφεντεύει τον κόσμο ολόκληρο.

Τώρα που καταλάγιασε ο αχός από την πρόσφατη επίσκεψη Ομπάμα στον χώρο μας (γιατί από Χώρα μεταβαλλόμαστε σε χώρο) θα ήθελα να παρατηρήσω κάποια πράγματα.

Με αφορμή, λοιπόν, την περίφημη ιστορική (;) του ομιλία η πλειοψηφία έσπευσε να εκδηλώσει την πατριωτική της ανάταση που ένας αμερικανός Πρόεδρος χρησιμοποίησε χωρία από τον Επιτάφιο του Περικλή και κάποιες ελληνικές λέξεις οι οποίες συνδέονται και με τον φολκλορισμό μας, όπως η λέξη ούζο.

Από αυτή την έκρηξη ενθουσιασμού δύο συμπεράσματα εξάγονται.

Πρώτον επιβεβαιώνεται η μεταπρατική αντίληψη για τη ζωή μας. Το ότι προσλαμβάνουμε τα δικά μας ιδανικά σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνουν οι άλλοι για αυτά και η οποία πολλές φορές είναι παραποιημένη ή προσαρμοσμένη στις δικές τους κοινωνικές ανάγκες οπότε ακατάλληλη ή ακόμη κι επικίνδυνη για τις δικές μας.

Ή από την άλλη, αν επί παραδείγματι ο Περικλής δεν γινόταν αντιληπτός ή δεν είχε καμμία αξία για τους αμερικανούς, σε αυτή τη λογική θα προσαρμοζόμασταν κι εμείς.

Το δεύτερο είναι εξίσου θλιβερό με το πρώτο κι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η αγάπη μας για την Πατρίδα και η πίστη στα ιδανικά μας είναι ετερόφωτα. Δεν πηγάζουν από μέσα μας, από μια καρδιακή βεβαιότητα για αυτά, αλλά είναι δέσμια εξωγενών παραγόντων, όχι απαραίτητα καλόβουλων και αγαπητικών. Για αυτόν το λόγο και η φιλοπατρία μας είναι προβληματική, ευμετάβλητη, διαβλητή, ανύπαρκτη.

Και τέλος, αράγε γιατί κανείς δεν τον ρώτησε την άποψη του για τη σχέση των νεοελλήνων με τους αρχαίους προγόνους τους. Δεν χρειάζεται, η απάντηση έχει δοθεί από τον Χάντινγκτον.

Για όσους δεν το κατάλαβαν η ομιλία Ομπάμα δεν ήταν ιστορική από την άποψη την πανηγυρική, αλλά ήταν ιστορική λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της.

Η ομιλία Ομπάμα ήταν ο επικήδειος λόγος του.

Ναι, στη δική μας κηδεία.

21.11.2016

Καλημέρα και χρόνια πολλά! Η Παναγία μεσίτρια της σωτηρίας μας!

Με αφορμή το πρόσφατο ποίημα μου με τίτλο «ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ» έλαβα από έναν άνθρωπο από αυτούς που συνηθίζω να ονομάζω μπροστάρηδες της καθημερινότητας, το παρακάτω μήνυμα.

Το κοινοποιώ γιατί αποδεικνύει την αξία του μέσου Έλληνα και το προσυπογράφω καθώς συμφώνω με το εξαιρετικό του περιεχόμενο.

«Γειά σου Γιώργο, μου αρέσει αυτό που διάβασα, μπορώ να δω ότι είναι δουλεμένο με μεράκι και συγκινεί αρκετά, γιατί φαίνεται ότι έβαλες ψυχή μέσα για να το φτιάξεις.

Λέω ότι συγκινεί «αρκετά» εμένα (ο κάθε άλλος, ποιός ξέρει πόσο?) γιατί έτσι όπως προχωράει η γενικότερη πολιτικοοικονομική κατάσταση, με συγκινούν πολύ λίγα πιά. Μόνο κάποιες λίγες νίκες κάποιων λίγων ανθρώπων και κοινωνιών επί αυτών που μας καταδυναστεύουν (π.χ. Ισλανδία). Νοιώθω ότι ως κοινωνία είμαστε μέσα στην μάχη και χάνουμε ραγδαία και παντού, ούτε καν πολεμάμε οι περισσότεροι, μόνο ελάχιστοι. Σχεδόν όλοι το να παλέψουν το αντιλαμβάνονται μόνο για το ψωμί. Π.χ. για παιδεία – ελευθερία, δεν παλεύει κανείς από όσους θα την χρειάζονταν. Βέβαια, αν κάποιος βγάζει δύσκολα το ψωμί, μπορεί να μην έχει δυνάμεις για να παλέψει για κάτι άλλο. Αλλά ακόμα και τώρα, δεν βγάζουν όλοι δύσκολα το ψωμί τους. Τα βασικά, δεν τα στερούνται οι περισσότεροι.

Όμως, όχι μόνο δεν κάνει τίποτα κανείς, αλλά βλέπω ότι ούτε καν αντικρύζουν την αλήθεια κατάματα, προτιμούν να παραμυθιάζονται, να ελπίζουν σε οποιαδήποτε σωτηρία έρθει από αλλού, αρκεί να μην κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Σε αυτό το θέμα έχει την ευθύνη της και η ιεραρχία της εκκλησίας.

Η πίστη στο χρήμα λοιπόν. Η δικτατορία των τραπεζών και των ολιγαρχών. Οι πλουσιότεροι 62 άνθρωποι κατέχουν τον μισό πλούτο του πλανήτη, Σμπτωματικά αυτοί οι άνθρωποι αύξησαν το μερίδιο τους κατά 44% ενώ οι φτωχότεροι το είδαν να υποχωρεί κατά 41%, εν μέσω κρίσης. Ούτε κανείς ενοχλείται που 737 επιχειρήσεις ελέγχουν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας, με τις 147 εξ’ αυτών να κατέχουν το 40%. Δυστυχώς δεν σταματάω να βλέπω ανθρώπους απλούς σαν εμάς, να θαυμάζουν, να γλύφουν, να παρακαλάνε αυτούς τους κυρίους και τα υπαλληλάκια τους, τα στελέχη τους και τους πολιτικούς και βουλευτές μας, όχι για μία θέση μόνο, κάτι που είναι αποδεκτό, λόγω της ανάγκης για επιβίωση, αλλά δυστυχώς το θεωρούν σωστό, το νοιώθουνε ότι είναι δούλοι τους και το αποδέχονται!

Συζητάω με διάφορο κόσμο και βλέπω ότι ούτε καν τους περνάει από το νου να είναι ελεύθεροι. Με τέτοιους ραγιάδες, δεν έχει μέλλον η χώρα, που γίνεται ραγδαία «χώρος», απλά δεν μας το λένε.

Όπως έλεγε και ο φοβερός Όρσον Γουέλς στο «Πολίτης Κέιν» (φιλμ του 1940+κάτι παρακαλώ!) ως καναλάρχης: «Εγώ θα τους πω τι θα σκέφτονται». Προφανώς αυτοί μας λένε και τι είναι πατριωτικό και τι δεν είναι, ο νοών νοείτω. Π.χ. είναι πολύ πατριωτικό να πουλάς πατριωτικά εφέ, αλλά όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή βάζεις την υπογραφή, ή απέχεις, ή λες «τι άλλο να έκανα»,

αρκεί να μην δοθεί δημοσιότητα ή να δοθεί η «πρέπουσα» δημοσιότητα από τους δικούς μας.

Εγώ προσανατολίζομαι να κάνω ό,τι πιό καλό μπορώ για όλους, στην καθημερινότητα.

Το καλύτερο που έχω να κάνω, είναι να επιδιώκω παιδεία και ελευθερία και να λέω αλήθεια, όσο αντέχω. Γιατί και η πολλή αλήθεια δεν αντέχεται κάποιες φορές, όμως αυτή είναι το φως και ο κάθε ένας εκπέμπει το δικό του φως. Ανάλογα με το φως και από που προέρχεται δημιουργείται και η σκιά μας. Μου αρέσει ο συμβολισμός αυτός. Όσο πιό ψηλά είναι το φως, τόσο πιό μικρή είναι η σκιά μας. Αν όμως έχουμε ψηλότερο ανάστημα, τότε και η σκιά είναι μεγαλύτερη. Επίσης, αν διαλέξουμε να μας φωτίζει κάποιο άλλο φως χαμηλότερου επίπεδου, τότε τεχνητά μεγαλώνουμε την σκιά μας. Όλα είναι επιλογές στην ζωή.

Καλά κουράγια εύχομαι!»

26.11.2106

Φέτος συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από την κοίμηση και εκατόν πέντε από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη.

Συμπτωματικά ξαναδιάβασα το σημείωμά του με το οποίο εξηγεί το πως γεννήθηκε το «Άξιον Εστί».

Από την ανάγνωσή του συνειδητοποίησα κάτι παράδοξο. Ότι στην Ελλάδα των διαχρονικών αντιφάσεων, στη χώρα όπου γεννήθηκαν Ελύτηδες, αλλά και Φίληδες ήταν μονόδρομος, προκειμένου να ισορροπήσει ιστορικά, να στραφεί προς και ουσιαστικά να εφεύρει τη δημοκρατία, την αξία της παιδείας και της πνευματικότητας, σε σημείο μάλιστα να γίνει λίκνο τους.

Σας παρακαλώ διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί και θαυμάστε για τη ρίζα μας. Μην περιμένετε κανενός Ομπάμα τις φολκλορικές αναφορές για να νιώσετε ανάταση.

Καλήν ανάγνωση και καλό σαββατοκύριακο!

«Οσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ηταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ητανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοιρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει. Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ηταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Ητανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ητανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου – η πρώτη ήτανε στην Αλβανία – που έβγαινα από το ατόμό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να ‘χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Ελληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοιρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αξιον Εστί».
Οδ. Ελύτης