| Χερόβολο, από το χείρ και βάλλω, είναι «μία δραξ θεριζομένου σίτου»*. Ή «το ποσόν των στάχυων, όσους δύναται να λάβη δια της χειρός ο θεριστής και να δρέψη»**. Τα υπόψη χερόβολα αποτελούνται από στοχασμούς, όσους μπόρεσαν ο νους, η καρδιά, η ολότητά μου να λάβουν και να δρέψουν. Ώριμα θερίσματα έτοιμα προς λίχνισμα. * Τα Λευκαδίτικα – Χριστόφορος Λάζαρης ** Σύλλαβος – Ιωάννου Σταματέλου |
17.09.2017
Προβληματισμός επί του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Γενικές παρατηρήσεις, αφορμή για ειδικούς συνειρμούς.
Ο αντιπρόσωπος αντλεί λόγο ύπαρξης από αυτόν από τον οποίο κλήθηκε να αντιπροσωπεύσει.
Αυτού τις αρχές και τις προτεραιότητες οφείλει να προωθεί και αυτού τα συμφέροντα να προασπίζει, εναρμονίζοντας αναλόγως το τάλαντό του στην αντιπροσώπευση.
Οποιαδήποτε παρέκκλιση του αντιπροσώπου από την καθορισμένη και συμπεφωνημένη γραμμή αντιπροσώπευσης, οποιαδήποτε κατά το δοκούν ενέργεια, οποιαδήποτε περίεργη σκοπιμότητα θα τον έθετε απευθείας υπόλογο έναντι αυτού που αντιπροσωπεύει.
Η ανάθεση αντιπροσώπευσης δεν αποτελεί λευκή επιταγή, αλλά διαρκής δέσμευση του αντιπροσώπου έναντι του εντολέα του.
Σίγουρα ο αντιπρόσωπος πρέπει να εκφέρει γνώμη, να υποβάλλει προτάσεις, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σε κρίσιμες περιστάσεις, αλλά η αυθαίρετη και δόλια υποκατάσταση του πλαισίου αναγκών του εντολέα από την ιδιοτελή και υποκειμενική θεώρηση του αντιπροσώπου δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις κλονισμού των μεταξύ τους σχέσεων και του συλλογικού υποκειμένου που υποτίθεται συναπαρτίζουν.
15.10.2017
Στη χώρα μας, μπορεί και αλλού δεν ξέρω, λειτουργούν δύο παράλληλα κοινωνικοπολιτικά σύμπαντα.
Το ένα είναι το λεγόμενο καθεστωτικό, με ό,τι το χαρακτηρίζει.
Το άλλο, το είναι το αντικαθεστωτικό το οποίο προκύπτει ως αντίδραση στο πρώτο, αλλά λειτουργεί εξίσου καθεστωτικά μ’ αυτό.
Ποιο από τα δυο είναι το επικινδυνότερο δε γνωρίζω.
Ίσως αμφότερα.
Πάντως, όπως μου αρέσει να λέω, η αλήθεια συνήθως κρύβεται στη μέση.
14.09.2017
(Όσον αφορά στην ανάπτυξη και τις οικολογικές καταστροφές που συχνά πυκνά προκύπτουν από αυτήν)
Νομίζω ότι το μυστικό βρίσκεται στο πέρασμα από την ανάπτυξη της απληστίας σε αυτή της αυτάρκειας. Δεν μιλώ για την αειφόρο και βιώσιμη ανάπτυξη, ή όχι μόνο για αυτή, αλλά για μια βαθιά νοοτροπική μετατόπιση των αντιλήψεων και προτεραιοτήτων μας με γνώμονα τα ανώτερα ιδανικά του ανθρώπου. Κάτι τέτοιο βέβαια και να επιχειρηθεί (που δε σημαίνει ότι δεν πρέπει) θα βρει εμπόδια τόσο στην βιομηχανία παραγωγής αέναων αναγκών όσο και στις παγιωμένες στρεβλές λαϊκές έξεις. Όσο η κομματική πολιτική, για την επιβίωση και επικράτησή της, βρίσκεται σε σχέση και σηνάφεια με τους εκφραστές της άπληστης ανάπτυξης (οικονομικές ενισχύσεις, διασυνδέσεις, ατομικός οπουρτουνισμός κ.α.) κι όσο ο λαός ερμηνεύει την έξοδο από την κρίση, αλλά και τη συνολική ζωή του, με όρους οικονομισμού, φοβάμαι καμμία ουσιαστική αλλαγή δεν πρόκειται να προκύψει… ενώ η «ανάπτυξη» θα εξακολουθεί να υιοθετεί, σχεδόν ανεμπόδιστα, πρακτικές ληστρικές και ανεξέλεγκτες.
Δυστυχώς, η κρίση δεν αποτιμήθηκε στην πραγματική της διάσταση.
07.09.2017
Ταπεινά φρονώ ότι, η φορά εφαρμογής ολοκληρωτικών μεθόδων άλλαξε. Έτσι από την κεντρική άσκηση (χαρισματική προσωπικότητα, πολιτικό ιδεολόγημα, μονοκομματισμός κ.α.) προς τα επιμέρους, πλέον μπορεί να ασκηθεί αυτόνομα από τα επιμέρους [τραπεζικός ολοκληρωτισμός, οικονομικός, ιδεολογικός, μιντιακός (τον γευθήκατε τις προάλλες) κ.α.] προς τους γενικούς θεσμούς και απευθείας στον λαό.
Ιδιαίτερα επικίνδυνος και αποτελεσματικός γίνεται όταν η άσκησή του εκπηγάζει από τα επιμέρους, τα οποία είναι σε σχέση διαπλοκής αφενός μεταξύ τους αφετέρου με δοτούς πολιτικούς.
Μόνο ο απώτερος σκοπός παραμένει ίδιος: η μαζικοποιημένη αυτονόμηση των λαών (με τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, την υποβάθμιση της παιδείας κ.α.) για την ευκολότερη εκμετάλλευσή του.
Η ουσία όμως του πράγματος βρίσκεται βαθύτερα και αφορά στην απομάκρυνση των λαών από τα ιδανικά τους (έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται στο διάβα των αιώνων) π.χ. μέσω της εκκοσμίκευσης (εξαιρετικό το σχετικό βιβλίο του Τέιλορ), του καταναλωτισμού και των λοιπών τεχνητών εξαρτήσεων.
Το δυτικό μοντέλο ανθρώπου (we less I, αυτοαναφορικό υποκείμενο κ.λπ.) είναι το πλέον ευάλωτο σε τούτες τις επιδιώξεις. Τεράστιο θέμα, αλλά πλέον… έχουν γνώση οι φύλακες.
04.09.2014
Η γλώσσα η ελληνική είναι ένα αρχαίο ποτάμι που ρέει, αστείρευτο, αιώνες τώρα.
Και ρέει για όλους. Όχι μονάχα για τους φιλολόγους, τους καθηγητές, τους ποιητές.
Ο καθένας δικαιούται να σταθεί στις όχθες του να το γευθεί σύμφωνα με τη δίψα του.
Και το γλυκό νερό του ίσως σε κάνει να θελήσεις και να το κολυμπήσεις.
27.08.2017
Στοχασμοί πάνω σε μια επισκευασμένη και κεκοσμημένη πόρτα.
Ωραίο πράγμα η λειτουργικότητα των πραγμάτων, αλλά πόσο υπέροχη είναι και η νοηματοδότηση τους!
Αναγκαία η εργαλειακή χρήση των αντικειμένων, αλλά ανυπέρβλητα σημαντική η στοχαστική και αποθεωτική πλευρά τους.
Και πόσο πιο ολοκληρωμένη δείχνει η ωριμότητα σαν συνδυάζεται με την παιδικότητα.
Αρκούν μια πόρτα και λίγες πινελιές να καταλάβεις ότι, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν (Ματθ. 18,3)
25.08.2017
Ζητώ ακρόαση Θεού
Και αλλαγή πλανήτη…
Λ.Π.
Σχόλιο: Καμία αλλαγή (στον) πλανήτη δεν πρόκειται να ευδοκημήσει εάν δεν εδρασθεί στην κοινωνία μας με τον Θεό.
23.08.2017
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, τις αισθήσεις τους και τις ενέργειες των αισθήσεων τους στα πράγματα, δηλαδή βαθέως αγαπητικά, κατορθώνουν να αντιληφθούν τους λόγους των πραγμάτων, των συν-ανθρώπων και της τέχνης τους.
Έπειτα, κι αφού τα ομοιωθούν -την τέχνη, τους συν-ανθρώπους και τα πράγματα, τα άρουν στους ώμους τους προκειμένου ως ολότητα να διασταλούν προς το τέλος τους, προς την πλήρωσή τους, προς την αλήθεια, προς το τέλειο.
Προς το τέλειο που ποτέ δεν τελειούται. Που συνεχώς επιδέχεται πληρέστερη διατύπωση.
Αυτό είναι το συναρπαστικό με αυτούς τους ανθρώπους και μ’ αυτές τις εμπειρίες.
Απολογη(ισ)τικά μιας μέρας…
21.08.2017
2. Από την εισαγωγή νέων ηθών από τους έλληνες που μετανάστευσαν σε δυτικές κοινωνίες (εφόσον κάποια στιγμή επιστρέψουν);
3. Από την ανεπάρκεια των ντόπιων θεσμικών;
4. Από τη νηπιώδη αυτοσυνειδησία του λαού;
20.08.2017
Σκεφτόμουν την ηθικολογία, το νομικισμό, τον σπιριτουαλισμό κι άλλους τέτοιους -ισμούς, οι οποίοι έχουν πλήξει την χριστιανική μας παράδοση.
Έπειτα έκανα έναν σχετικό συνειρμό…
Φαντάστηκα τον Θεό καθισμένο επάνω σε ένα βάθρο, ακλόνητο, βλοσυρό και απόμακρο, να απελευθερώνει νόμους και κανόνες.
Και από κάτω τον άνθρωπο, επάνω σε έναν κυλιόμενο ιμάντα -σαν αυτούς των γυμναστηρίων- να τρέχει ασθμαίνοντας να προλάβει να τους συλλέξει, δίχως όμως ποτέ να κατορθώνει να Τον αγγίξει.
Αυτό δεν είναι Θεός, ούτε χριστιανισμός. Είναι κάτι εντελώς ξένο και αντίθετο προς την παράδοσή μας.
Ταπεινά φρονώ πως η φιλευσπλαχνία Του, τις ανθρώπινες ζωές που εγκλωβίστηκαν σε μια τέτοια δυσάρεστη κατάσταση, θα τις λογαριάσει ως μαρτυρικές.
19.08.2016
Το νεοελληνικό κράτος δομήθηκε θεσμικά από προτεστάντες με σχετικά υλικά και ιδεώδη.
Έπειτα, κυβερνήθηκε από κυβερνήτες με προτεσταντική μόρφωση και αλλοιωμένη νοοτροπία.
Όψιμα κατέληξε να επιτροπεύεται από προτεσταντικούς (κι όχι μόνο) θεσμούς.
Αυτό που ζούμε μπορεί να εξοργίζει, να θλίβει κ.α. αλλά δεν παύει να είναι η αναμενόμενη κατάληξη μιας λάθος πορείας.
18.08.2016
Από τη μια καυχώμαστε για την ιστορική και πνευματική μας ταυτότητα, την ελληνική και ορθόδοξη χριστιανική.
Από την άλλη ταυτιζόμαστε με κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις οι οποίες είτε αδιαφορούν κρυφίως είτε αντιμάχονται ανοιχτά τα προαναφερόμενα ιδανικά.
…Και η εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος έχει τα όρια του. (Άραγε, έχει;)
Κάτι παρανοϊκό συμβαίνει στην Ελλαδική Δημοκρατία.
18.08.2017
Τα ζώα ζούνε τηρώντας συγκεκριμένους νόμους της φύσης -με μεγάλη ακρίβεια μάλιστα.
Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι ζούνε επειδή απλά εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους, ουσιαστικά δεν καταφέρνουν κάτι περισσότερο από τα ζώα.
Οι άνθρωποι δε, που αδυνατούν να πορευτούν τηρώντας τους νόμους, ούτε με τα ζώα μπορούν να εξομοιωθούν.
Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για κάτι παραπάνω από την ενστικτώδη ζωή και την απλή τήρηση νόμων.
13.08.2017
Ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής αποτελεί μία τιτάνια μορφή του ορθοδόξου χριστιανισμού.
Πράγματι η ζωή και το έργο του υπήρξαν τομή και επιτομή για την χριστιανοσύνη.
Επιτομή γιατί στην θεολογία του συνοψίζεται όλη η πατρολογία που προηγήθηκε της εποχής του (Μ. Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος κ.λπ.).
Τομή γιατί χάριν στον μοναδικό του λόγο αντιμετωπίστηκε η αίρεση του μονοθελητισμού, αλλά και μπορούν να γίνουν κατανοητοί οι επόμενοι πατέρες (Συμεών νέος Θεολόγος, Γρηγόριος Παλαμάς κ.λπ.).
Κυριολεκτικά, όταν γίνει κατανοητό το έργο του οσίου Μαξίμου (λόγοι περί αγάπης, λόγοι των όντων κ.α.) τότε θα καταλάβουμε ποια είναι η Παράδοσή μας και τότε θα μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε την ιδιοσυστασία μας και τον τρόπο με τον οποίο πολιτευόμαστε στη ζωή.
Λίγα λόγια για τον βίο του εδώ:
https://www.pemptousia.gr/2016/01/agmaximos/
Να έχουμε την βοήθειά του.
11.08.2017
Ο δυτικός πολιτισμός, τον οποίο τόσο πολύ ορεγόμαστε, από την περίοδο του θεοποιημένου εγώ, πέρασε σε αυτήν του ναρκισσισμού, η οποία στις μέρες μας κορυφώνεται.
Ήδη, όμως, προλειαίνεται το έδαφος για αυτήν που θα ακολουθήσει: την εποχή της ασάφειας.
Έτσι ο δυτικός άνθρωπος του εγωκεντρισμού, της αυτολατρείας, της διασκέδασης, του κοινωνικού υποκειμενισμού, της Ντίσνεϊλαντ, του 007, των ανύπαρκτων προτύπων, της διαστροφής της πραγματικότητας κ.α. ως αναπόσπαστο μέρος της πλαστικής αυτής κουλτούρας αφού αποσυντεθεί πλήρως από το είναι του, θα ανακυκλωθεί σε κάτι το οποίο, με μεγάλη σαφήνεια, δεν θα θυμίζει σε τίποτα άνθρωπο.
10.08.2017
Εγκαταλείφθηκε η ιδιοσυστασία μας -κι ό,τι την χαρακτηρίζει- ανυπεράσπιστη απ’ τους καθ’ ύλην αρμόδιους γι’ αυτόν τον σκοπό: τον Λαό, τους θεσμικούς, τον Κλήρο.
Έτσι οργιάζουν τα άκρα.
Είτε για την αποδόμησή της.
Είτε για την καιροσκοπική και κατά το δοκούν υπεράσπισή της.
08.08.2017
«Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος, είμαστε ένα σύγχρονο κράτος (…)», δήλωσε ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κος Νίκος Βούτσης, εκφράζοντας προφανώς τον ίδιο, τους όμοιούς του και το κράτος (το οποίο πράγματι ουδεμία σχέση έχει με τον ορθόδοξο χριστιανισμό).
Η δήλωσή του εκτός από αληθινή είναι και δηλωτική του λόγου για τον οποίο ο λαός εχθρεύεται αυτό το κράτος.
Ο λαός, λοιπόν, εναντιώνεται στο κράτος γιατί δεν το νοιώθει οικείο. Δεν το βλέπει να εκφράζει, αλλά ούτε και να συμπλέει με τις βαθύτερες καταβολές και ανάγκες του.
Οι οποίες είναι και παραμένουν και χριστιανικές και ορθόδοξες (γεγονός που αληθεύει και δεν παραγράφεται).
Τώρα το πότε θα κατανοήσει και θα απαιτήσει το πραγματικό του συμφέρον και την σύμπλευση, μένει ο καιρός να το δείξει.
ΥΓ: Τί σημαίνει κράτος σύγχρονο και τί το διαφοροποιεί από το διαχρονικό, ίσως μας απασχολήσει κάποια άλλη στιγμή.
08.08.2017
Ας επιδιώξουμε το πνευματικό ρίζωμα της κοινωνίας.
Να βρούμε την κοινωνιολογία του πλησίον, κατά τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο.
Να βρούμε τον άλλο με τον οποίο είμαστε αναίτια μαζί…
Γιατί μας αρέσει.
06.08.2017
Θεωρώ φρόνιμο ότι, την Σημαία την Ελληνική οφείλουμε να τη συναντάμε στην έπαρσή της κι όχι να την περιμένουμε, άβουλα και απαθώς στην υποστολή της.
Αλλά…
Η Ελληνική Σημαία αποτελεί σύμβολο αγιασμένο.
Και ως τέτοιο μπορεί να μεταδώσει αγιότητα, να μεταμορφώσει (ημέρα που είναι), να τονώσει, να παραχωρηθεί χωρίς να εκπέσει (το έλλατον από το κρείττον ευλογείται).
Τι εννοώ…
Στις πόλεις της Πατρίδος μας πραγματοποιούνται παρελάσεις τρεις φορές τον χρόνο. Στις 25 του Μάρτη, στις 28 Οκτώβρη και στα Ελευθέρια αυτών.
Στις παρελάσεις των μεγάλων Εθνικών εορτών η Σημαία μπορεί να δίνεται στους αρίστους.
Στην παρέλαση των ελευθερίων η Σημαία μπορεί να παραχωρείται σε μαθήτες με φιλότιμο, που προσπαθούν αλλά δεν τα πολυκαταφέρνουν, με προβλήματα υγείας, οικογενειακά ή άλλα.
Ο Θεός, όπως λέμε στο Απόδειπνο, τους μεν δικαίους αγαπά τους δε αμαρτωλούς ελεεί.
Έτσι κι η Πατρίδα, όταν τα βρει με τον εαυτό της, θα μπορεί τους μεν αρίστους να αγαπά, αλλά και τους δε ανήμπορους να ελεεί.
Αυτά βέβαια δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά από ανθρώπους σε παραίτηση ή περιχαράκωση.
05.08.2017
Μια από τις τραγωδίες του ανθρώπου είναι η ημιμάθεια.
Μια από τις τραγωδίες των κοινωνιών είναι να κυβερνιούνται από τέτοιους ανθρώπους.
04.08.2017
Αν ο προορισμός του ανθρώπου ήταν να γίνει τέφρα, τότε όλο και κάποιος νόμος της φύσης θα προέβλεπε την, μετά τον θάνατο, αυτοανάφλεξή του.
02.08.2017
Συνηθίσαμε να ασχολούμαστε με δευτερεύουσας σημασίας ζητήματα.
Έτσι όταν ακούσουμε να θίγονται κύρια ζητήματα όπως η σημασία της Σάρκωσης και της Σταύρωσης του Θεού στην ιστορία του ανθρώπου, η κοινωνική και η θεία δικαιοσύνη, η θεία οικονομία ως μπούσουλας της πολιτικής οικονομίας κ.α. αισθανόμαστε άβολα.
Νιώθουμε τη λογική μας να ανατρέπεται.
Κι οτιδήποτε ανατρέπει την λογική του κόσμου, θεωρείται επικίνδυνο από τον κόσμο.
01.08.2017
Προκαλεί θλίψη η έμμονη ιδέα που μας σφηνώθηκε στο μυαλό και από την οποία δε λέμε να ξεκολλήσουμε ότι, η κατάστασή μας πρόκειται να εξομαλυνθεί μέσω του άκρατου οικονομισμού.
Ματαιοπονούμε.
Πάσχουμε από αποπνευματοποίηση και ηθική κατάπτωση.
Και είτε θέλουμε να το καταλάβουμε είτε όχι, με κυνικά συστατικά δε συντελούνται υπερβάσεις (καθώς τέτοιες μας χρειάζονται).
Είμαστε σαν τον καταθλιπτικό που αντί του ψυχιάτρου τον παραπέμπουν στον λογιστή.
29.07.2017
Είναι άλλο πράγμα οι παραδόσεις κι άλλο η Παράδοση.
Είναι άλλο πράγμα ο τσάμικος κι άλλο οι συμβολισμοί του Παρθενώνα.
Άλλο πράγμα τα λαϊκά δρώμενα κι άλλο η θεολογία του αγίου Μαξίμου του Ομογητού.
Οι παραδόσεις αποτελούν αντικατοπτρισμό της Παράδοσης που είναι ουσία.
Οι παραδόσεις μαρτυρούν έναν τρόπο ζωής, η Παράδοση είναι ζωή.
Είναι άλλο πράγμα να αναπαριστάς έναν τρόπο ζωής κι άλλο να τον καθορίζεις.
27.07.2017
Το δόγμα της Παραδόσεώς μας δεν είναι καταναγκασμός. Δεν είναι αγκύλωση, δεν είναι ακαμψία, δεν είναι δογματισμός. Δεν είναι τυπολατρεία, ούτε ανελευθερία.
Το δόγμα της Παράδοσής μας είναι εγχειρίδιο πολέμου. Αποτελεί καταστάλαγμα των εμπειριών που αποκόμισαν οι άγιοί μας, στα πεδία των πνευματικών μαχών.
24.08.2017
Όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, τα πάθη πρέπει να αντιμετωπίζονται εν τη γενέσει τους καθώς άμα χρονίσουν στον άνθρωπο, γίνονται δεύτερη φύση του και δύσκολα ξεπερνιούνται.
Το ίδιο ισχύει και με τις ασθένειες. Αν δεν αντιμετωπιστούν προληπτικά ή στα πρώιμα στάδια εκδήλωσής τους, τότε η εξέλιξή τους θα είναι αρνητική τόσο για την υγεία όσο και για τη ζωή του ανθρώπου.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στο κοινωνικοπολιτικό σώμα του ανθρώπου. Αν οι κοινωνικές και πολιτικές παθογένειες δεν διευθετηθούν καταλλήλως (κατάλληλη στιγμή – κατάλληλος τρόπος) τότε αυτές γίνονται έθος, συνήθεια, διαιωνίζονται και νομοτελειακά κάποια στιγμή οδηγούν στον κοινωνικό και πολιτικό μαρασμό του ανθρώπινου συλλογικού υποκειμένου.
23.08.2017
Το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αδύνατον να οικοδομηθεί πάνω στην ιστορική αλήθεια.
Κι αυτό γιατί η ιστορική ακρίβεια μας διδάσκει ότι, ο Ελληνισμός, κατά τις κρίσιμες περιόδους του, ουδέποτε βρήκε αλληλεγγύη στην Δύση.
Η δυτική αλληλεγγύη ανέκαθεν έθετε ως προϋπόθεση την απόλυτη υποταγή στα κελεύσματά της -μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και τώρα;
Οπότε στο εξής πλαίσιο δύναται να κατανοηθεί, αλλά όχι και να δικαιολογηθεί, ο λόγος που στη χώρα μας υιοθετήθηκε η τακτική της στρογγυλοποίησης της Ιστορίας.
22.08.2017
Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή διαρκούς εκπλήρωσης υποχρεώσεων, είτε ως κονιορτός στην ατομοκεντρική καπιταλιστική κοινωνία είτε ως πολτός στην ευφάνταστη μεν ουτοπική δε αταξική κομμουνιστική.
Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και μπορεί να βρει, αλλά και να αξιοποιήσει αυτή του την μοναδικότητα, μόνο σε φιλικές κοινωνικές δομές όπως του παραδοσιακού κοινοτισμού -της Εκκλησίας του Δήμου ή/και της Ενορίας.
21.08.2017
Δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή για να στοχαστείς περί θανάτου, από ένα ζεστό και αποπνικτικό απόγευμα του Ιουλίου!..
Αναφορικά με τον θάνατο, λοιπόν…
Στη σκέψη και μόνο ότι κάποια στιγμή ο θάνατος θα διακόψει τη μετοχή μου στην υπέροχη εμπερία του να ζεις με ταράζει αφάνταστα.
Επίσης, η ιδέα του αποχωρισμού από τα αγαπημένα μου πρόσωπα με θλίβει βαθιά.
Εκείνο όμως που μου προξενεί ανείπωτη ανησυχία είναι η αγωνία μου για το τι εαυτό θα του κληροδοτήσω.
Μετά θάνατον…
Μάλλον μετά θάνατον, οι δύο πρώτες από τις προαναφερόμενες περιπτώσεις, δεν θα με απασχολούν και τόσο.
Όμως η στάση που θα τηρήσω σε αυτές -στη ζωή μου και τους ανθρώπους της- είναι αυτή που θα καθορίσει την ποιότητα του μεταθανάτιου κληροδοτήματος.
Οπότε το πώς θα ζήσω είναι αυτό που θα καθορίσει το πως θα διαιωνίσω.
19.08.2017
Το ύψος του ανθρώπου αφορά στην καλυπτόμενη επιφάνεια από τα πέλματα μέχρι το κεφάλι.
Το ανάστημα, όμως, του ανθρώπου εκτείνεται από εκεί και πάνω κι είναι συνώνυμο του ήθους, των ιδανικών και του πολιτισμού του.
Σε συνάρτηση με τα προαναφερόμενα…
Κάποιων ανθρώπων το ανάστημα ξεπέρασε τα όρια της γης.
Κάποιων άγγιξε τη μεθόριο του σύμπαντος.
Το ανάστημα του ανθρώπου που μετείχε της ελληνικότητας, ξεπέρασε τα όρια του σύμπαντος, ορθώνοντάς το αντίκρυ απ’ τον Πρωταίτιο.
Τέλος, υπάρχουν κι εκείνοι που το ανάστημά τους δε λέει να ξεκολλήσει απ’ τη γη.
19.08.2017
Η ποίηση, η συγγραφή, η αρθρογραφία, η προσευχή, η μετάνοια…
Όλα τους ευγενείς προκλήσεις προς αυτόν που ζει μέσα βαθιά μου, να μου αποκαλύψει το ποιος είμαι.
17.08.2017
Ο εσκεμμένος, ή μη, υπερβολικός έπαινος, είναι η Σκύλλα.
Η εσκεμμένη, ή μη, υπερβολική επίπληξη, είναι η Χάρυβδη.
Και τα δυο, τα τέρατα της (νέας) πραγματικότητάς μας.
Ο υπερβολικός έπαινος, ωθεί στο να πετάξεις με μαλθακά φτερά.
Η υπερβολική επίπληξη, οδηγεί στην καταστροφική απελπισία.
Και τα δυο, οδηγούν στον ίδιο προορισμό: στα βράχια.
«Τα άκρα είναι του διαβόλου» διδάσκει η Παράδοσή μας.
Το μέτρο και η σύνεση δείχνουν το δρόμο της Αλήθειας.
15.08.2017
Πως να μιλήσουμε για τον Θεό, όταν δεν έχουμε εδραιώσει την πίστη μας σ’ Αυτόν.
Πως να μιλήσουμε για πολιτική, όταν δεν συμπεριφερόμαστε ως Πολίτες.
Πως κατακρίνουμε τον συνάνθρωπο, όταν συνεργούμε στο απάνθρωπο.
Πως απαιτούμε κοινωνική δικαιοσύνη, όταν οι γειτονιές μας κατάντησαν εργαστήρια αδικίας.
Γι’ αυτό αν δε ζήσουμε, καλύτερα να σιωπήσουμε.
10.08.2017
Δελτίο ανέμων. Πνέει απ’ το πρωί ο ετήσιος. Καλπάζει στο κύμα, το γλυκό μελτέμι απ’ την Αίνο, θαρρείς και το στειλε η Παναγιά για να σκορπίσει τα υγρά ομιχλώδη νέφη (της λήθης), που καταπλακώνουν τα μέρη του Αιγαίου.
Καθώς όπως είναι κι αλλού γραμμένο: «ομίχλη είναι κι η λήθη/μόνο π’ αυτή αποστερεί κάτι περσότερο απ’ τη θέα».
Αγαπητέ Οδυσσέα, αισιοδοξώ ότι, κάποια στιγμή, χάριν μιας τέτοιας σύμπραξης θα διασκορπιστούν από πάνω μας της τουρκιάς τα απολειφάδια και για τη γηραιά Ευρώπη, η ξεγελαστική λιγούρα.
03.08.2017
Το σημερινό βοριαδάκι, συνώνυμο της διαύγειας, αποκατέστησε τις γραμμές των οριζόντων στη δόξα που τους πρέπει.
Ο Άθως, η Θάσος, η Σαμοθράκη, η Ίμβρος -αλύτρωτη μα όχι λησμονημένη.
Όλα τους βήματα για να πατούν πάνω τα βλέμματα -παραλίγο να πω οι ψυχές- στο πελαγίσιο τους σεργιάνι προς τη γνώση του εαυτού και τη θέαση του Άπειρου.
Φαντάζομαι πως σαν μια τέτοια ημέρα του Ιούλη, γεννήθηκε η Ελλάδα.
Ο τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου, συνεχίζοντας την προκλητική, αρνητική και ανιστόρητη ρητορική της Τουρκίας, δήλωσε προ ημερών ότι, οι ισχυρισμοί της Ελλάδας περί Γενοκτονίας των Ποντίων είναι αβάσιμοι.
Αν ο κος Τσαβούσογλου, με αφορμή τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αποφάσιζε να ερευνήσει το παρελθόν του (κάτι που μάλλον έχει κάνει) θα ανακάλυπτε ότι, πιθανότατα κάποιος από τους προγόνους του υπέστη τις θηριωδίες του κράτους το οποίο ο ίδιος υπηρετεί και τις πρακτικές του οποίου υπεραμύνεται, προκειμένου να αλλαξοπιστήσει και να αφομοιωθεί.
Ταπεινά φρονώ ότι, κάποιος άνθρωπος της οικογένειάς του είτε εξοντώθηκε μάζι με άλλους 500.000 Έλληνες από τους νεοτούρκους είτε επέλεξε τον ραγιαδισμό.
Εμείς ως Έλληνες κατανοούμε το δράμα των συνανθρώπων μας, ασχέτως καταγωγής, οπότε αν επιθυμεί παρηγοριά και ώτα για να εξομολογηθεί την τραγωδία της καταγωγής του μπορεί να τη ζητήσει στην Ελλάδα.
12.05.2017
Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει στην αρθρογραφία μου, την επίμονη και επαναλαμβανόμενη αναφορά μου στην Ελληνικότητα -η οποία συνίσταται στην Ελληνική Παιδεία και στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Εντίμως ξεκαθαρίζω ότι, αυτό ούτε στο να κουράσει αποσκοπεί ούτε σε κάποια παθολογική εμμονή οφείλεται (θέλω να ελπίζω, δηλαδή). Οι προθέσεις μου είναι «αγαθές» και σχετίζονται με την εξής διττή πεποίθηση: Αφενός ότι, ο ελληνικός –κι όχι μόνον- ιδιωτικός και δημόσιος βίος, συντόμως, θα επιζητήσει να αναγεννηθεί οικοδομούμενος στα υπόψη ιδανικά. Αφετέρου ότι, οι ιστορικές παραλήψεις, αλλά και αλήθειες, οφείλουν να αναφέρονται ξανά και ξανά προκειμένου να κατανοηθούν και να αποτιμηθούν στη σωστή τους διάσταση. Άλλωστε, όσον αφορά στην αλήθεια και στο βαθμό που δύναμαι να τη μετέχω, δε γνωρίζω και πολλούς τρόπους να την εκφράζω.
15.03.2017
Το μέλλον της Πατρίδας δεν περιορίζεται στην εμβέλεια της ιστορικότητας και των ιδανικών της, αλλά περισσότερο στην κατανόηση τους από το λαό της.
Ένας εκλεπτυσμένος λαός, συντονίζεται ευκολότερα στην ιστορική και ηθική συχνότητα της καταγωγής του και συνειδητοποιημένος πλέον, δύναται να τη διαιωνίσει.
Γι’ αυτό τα πάντα είναι θέμα παιδείας.
08.02.2017
ΠΕΡΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ
Η Ελλάδα της Ελληνικής Παιδείας και της Ορθοδοξίας, δε χρειάζεται να γίνει σπουδαία. Είναι σπουδαία!
Ο μέσος Έλληνας, γνήσιος φορέας της προαναφερόμενης παρακαταθήκης, δε χρειάζεται να γίνει σπουδαίος. Είναι σπουδαίος! Το αποδεικνύει η καθημερινότητά του, εντός κι εκτός συνόρων.
Αυτό που απομένει, λοιπόν, είναι ο σπουδαίος μέσος Έλληνας αξιοποιώντας, μέσω της πολιτικής πράξης, τα σπουδαία ιδανικά της Ελληνικότητας να επαναφέρει τους θεσμούς στη σπουδαιότητα που του(ς) πρέπουν(ει) εκτοπίζοντας άπαξ και διαπαντός τις μετριότητες (που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν) οι οποίες λυμαίνονται και υποβαθμίζουν τον τόπο.
Τότε μόνο θα δούμε και το Έθνος μας να γίνεται ξανά σπουδαίο.
05.02.2017
ΟΥΔΕΙΣ ΟΙΚΕΤΗΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ
Το συντομότερο δυνατό οφείλουμε να επιλέξουμε με ποια ιδανικά επιθυμούμε να επαναθεσμίσουμε κράτος και κοινωνία.
Μ’ εκείνα της ελληνικότητας (ελληνική παιδεία, ελληνορθοδοξία) ή με τ’ άλλα του νεοφιλελευθερισμού (ιστορικός υλισμός, παγκοσμιοποίηση, σατανικός φασισμός κ.α.);
Το κοινωνικοπολιτικό σημειωτόν δεν οδηγεί πουθενά. Το συγκρουσιακό περιβάλλον το οποίο δημιουργείται μέσα στην αντιφατικότητα των προαναφερόμενων επιλογών, μας καθηλώνει στο τίποτα, στην ιστορική στατικότητα. Η οποία με τη σειρά της οδηγεί στη συλλογική ατροφία, την πλαδαρότητα, τη νέκρωση.
Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν.
Όσο ακόμη έχουμε δικαίωμα στην επιλογή ας επιλέξουμε ποιον κύριο θα υπηρετήσουμε. Αυτόν του εαυτού μας ή του αλλότριου υποβολιμαίου καθορισμού.
03.02.2017
Ο ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΦΕΝΑΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΗΘΕΙΑΣ
O tempora o mores! Το Υπουργείο Παιδείας συμπαρασυρόμενο, εναρμονιζόμενο ή ταυτιζόμενο με τις προοδευτικές τάσεις όπως αυτές συλλαμβάνονται και διασπείρονται από τις διάφορες εξ εσπερίας δεξαμενές σκέψης (think tanks), ΜΚΟ κ.α. ιδρύματα «πρωτοπορίας» και υιοθετούνται από τους κατά τόπους κι όπου γης ασθμαίνοντες μιμητές των, τους οποίους κάποια «τύχη» πολιτική τους έφερε να στελεχώσουν θεσμικές επιτροπές συμβουλευτικού χαρακτήρα, έσπευσε με εγκύκλιο του να εφαρμόσει την περίφημη πλέον θεματική εβδομάδα για τις έμφυλες ταυτότητες κ.λπ.
Στο υπόψιν πρόγραμμα οι έφηβοι μας θα έχουν την ευκαιρία να διδαχτούν, άραγε από ποιους (;), ότι το βιολογικό φύλο δεν καθορίζεται με τρόπο φυσικό ή πόσο μάλλον από τον Θεό, αλλά αποτελεί κοινωνικό κεκτημένο, ότι οι ομοφυλικές σχέσεις διόλου μειονεκτούν έναντι των παραδοσιακών ετερόφυλων κι άλλες πολλές καινοφανείς αναγνώσεις των περί ατομικών δικαιωμάτων και κοινωνικής ωριμότητας ζητημάτων. O tempora o mores!
Όλα αυτά αποτελούν απόρροια της απώλειας της πίστης μας, της έλλειψης δηλαδή εμπιστοσύνης, στα ιδανικά και τις αλήθειες μας. Αποτελούν μπάλωμα του εν λόγω κενού.
Έτσι, μετά από 200 χρόνια θεσμικού μεταπρατισμού και αλλοτρίωσης ήρθε ο καιρός κάτι αντίστοιχο να ζήσουμε και με τη συλλογική μας ηθική, του κοινού τόπου επαλήθευσης του βίου μας.
Ως εκ τούτου, σε τέσσερα χρόνια από σήμερα, το 2021, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα έχουμε το θλιβερό προνόμιο να πανηγυρίσουμε την επέτειο της παλιγγενεσίας του έθνους, -τι σημειολογία!- μέσω της ολικής αναστροφής της ταυτοπροσωπίας του και της αντικατάστασης των παραδοσιακών με τα νέα ήθη.
Εκτός κι αν βέβαια σταθούμε πάλι τυχεροί να ζήσουμε, μέσω μιας κρίσης ειλικρίνιας, αλλή μια ανατροπή των διαφαινόμενων.
03.02.2017
ΚΑΘΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΚΑΗΜΟΣ
Προχθές έλαβα ειδοποίηση από τα ΕΛΤΑ, για την παραλαβή ενός δέματος από τα γραφεία τους.
Γεμάτος ανυπομονησία έσπευσα, για την παραλαβή του. Ανοίγοντάς το, με περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη καθώς αυτό περιείχε το νέο βιβλίο του σπουδαίου έλληνα στιχουργού Λευτέρη Χαψιάδη.
«Κάθε τραγούδι και καημός» ο τίτλος του. Ο Λευτέρης, επιστρατεύοντας τη γνωστή του τρυφερότητα κι ευαισθησία, δημιούργησε με αφορμή 25 πασίγνωστα τραγούδια αντίστοιχο αριθμό ιστοριών, πραγματικά βάλσαμο.
Το βιβλίο το διάβασα απνευστί και με μια φράση θα το χαρακτήριζα όαση στην εθνική μας κατήφεια.
Φίλε Λευτέρη Χαψιάδη σε ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι το καινούργιο σου βιβλίο να είναι καλοτάξιδο κι εσύ υγιής!
02.02.2017
ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ & ΗΘΙΚΗ
Οι νόμοι αποδεικνύονται ατελέσφοροι και αδύναμοι να εγγυηθούν την κοινωνικοπολιτική ολοκλήρωση των πολιτών όταν αυτοί δεν αποτελούν αντικατοπτρισμό ανώτερων ηθικών αξιών.
Η νομιμότητα μπορεί από μόνη της να θέτει συμ-βάσεις κοινωνικής συνύπαρξης, δίχως όμως την ηθική για να την εκλεπτύνει και να τη χαλυβδώνει, εύκολα κατρακυλά στην ανισότητα, την ιδιοτέλεια, την αδικία, την αναρχία κ.α.
Για την ουσιαστική ολοκλήρωση των πολιτών στο πλαίσιο ενός συλλογικού υποκειμένου, απαιτείται η νομοθεσία να εκπηγάζει από την ενάσκηση της ηθικής. Αυτό δύναται να επιτευχθεί μόνο εάν στη νομοθετική διαδικασία εισέλθει η έννοια της ηθικής ευθύνης. Τότε και μόνο τότε το νόμιμο θα είναι και ηθικό.
Οι κοινωνίες, λοιπόν, ισορροπούν και ευτυχούν μόνον όταν η νομιμότητα συναντά την ηθική και μάλιστα αυτή του Ευαγγελίου. Τη μόνη η οποία προέκυψε από πράξεις ανιδιοτελούς αγάπης και διαυγών προθέσεων.
31.01.2017
ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟ
Οδεύουμε ολοταχώς προς έναν νέο πρωτογονισμό ως υποπαράγωγο της καθίζησης του οικουμενικού δυτικότροπου πολιτισμού έτσι όπως αυτός δομήθηκε επάνω στα σαθρά ιδεώδη του ιστορικού υλισμού, του διαφωτισμού, της παγκοσμιοποίησης και της εξατομικευμένης, άρα ελλειματικής, πρόσληψης της ελληνικότητας.
Παράλληλα, η ανθρώπινη υπόσταση, έρμαιο των προαναφερόμενων ελλειμμάτων και στρεβλώσεων, συμμετέχει στο δικό της δράμα με την αυτοκατάργηση της ειδοποιούς διαφοράς που τη διαχωρίζει από τα υπόλοιπα έμβια όντα: της λογικής, του Νου.
Η ιστορική ακρίβεια καταμαρτυρεί ότι τούτη η αποτυχία έχει τις απαρχές της στο Σχίσμα του 1054. Στην αποσκίρτηση του δυτικού κόσμου από τον ανατολικό και στη σύσταση της κοινωνικοπολιτικής του υπόστασης από παραμορφωμένα σπαράγματα της ρωμαίικης κοσμοαντίληψης.
Ο κύκλος του δυτικότροπου πολιτισμού κλείνει, μέσω του πρωτογονισμού της ανθρωπότητας.
Ο κύκλος του επανα-πολιτισμού της οικουμένης σύντομα πρόκειται να ανοίξει, μέσω της ηθικής της ελληνικότητας.
29.01.2017
ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΑ
Σύμφωνα με πληροφορίες το Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε τον Ηγούμενο της Ι.Μ. Εσφιγμένου Μεθόδιο με εικοσαετή ποινή φυλάκισης που είναι άμεσα εκτελεστή.
Την ίδια στιγμή γνωστές ομάδες εξακολουθητικής καταστροφής δημόσιας, αλλά και ιδιωτικής περιουσίας και βεβήλωσης ιερών συμβόλων του Έθνους παραμένουν διαρκώς στο απυρόβλητο.
(Δίχως να εξετάζω την ύπαρξη ή μη παρασκηνίου στη λήψη αποφάσεων ή εάν αυτές εξυπηρετούν σκοπιμότητες) Εάν αυτό δεν αποτελεί το άκρων άωτον της απόδοσης δικαιοσύνης με δύο μέτρα και δύο σταθμά τότε τι;
28.01.2017
Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ, Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ, ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ
Η ελληνική παιδεία προσβλέπει στην αγωγή του ανθρώπου προς τη δια-μόρφωση της προσωπικότητάς του. Και μάλιστα την εν Χριστώ.
Παιδεία – αγωγή – μόρφωση.
Αυτό το τρίπτυχο, με τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά όπως αυτά προαναφέρθηκαν, συνθέτει την ελληνικότητα.
Αυτό έθεσαν υπό την προστασία τους οι τρεις Ιεράρχες.
Αυτό εορτάζουμε, πανηγυρικά, κάθε 30 Ιανουαρίου.
Στον αντίποδα στέκει η εκπαίδευση-κατάρτιση του ανθρώπου, θαρρείς και είναι σκύλος, για πρακτικές, καθημερινές ανάγκες.
Στέκει η αποστροφή κειμένων όπως ο «Επιτάφιος» κι η «Αντιγόνη» τα οποία βρίθουν νοημάτων ελληνικότητας και τρόπου του βίου εις το όνομα της ευκολίας.
Στέκει ο καθαγιασμός της διαστροφής και η σύγχυση των νεανικών ψυχών, μέσω των εβδομάδων «έμφυλων ταυτοτήτων».
Ήρθε ο καιρός να δώσουμε τη μάχη.
Τη μάχη της θελήσεως.
Κι εφόσον ερωτηθώ: προσωπικά θέλω για το παιδί μου και για τα υπόλοιπα παιδιά την πρώτη επιλογή.
26.01.2017
Ο αντίλογος στην καταστροφική εμμονή
α)εφαρμογής των περίφημων «προγραμμάτων διάσωσης» τα οποία φιλοδοξούν να μας αναπτύξουν, δηλαδή, να μας μετατρέψουν σε φτωχοποιημένο άρα φιλόξενο κέντρο υποδοχής και δραστηριοποίησης των διεθνών χρηματιστικών συμφερόντων τύπου Μπαχάμες, και
β) επιστροφής μας στις «αγορές», δηλαδή, στον περαιτέρω δανεισμό είναι η Παράδοση μας.
Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο ή κλισέ μόνο μέσω των ανανεωμένων παραδοσιακών οικονομικών πρακτικών του μικρομεσαίου αγρότη και βιοτέχνη και της αγροδιατροφικής αυτάρκειας θα μπορέσουμε να ορθοποδήσουμε.
Μία είναι η λύση στο οικονομικό αδιέξοδο. Επένδυση στην ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα και επικουρικά του τριτογενούς.
26.01.2017
ΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΜΟΙΡΑΣ
- Η ικανοποίηση ιδιοτελών στρατηγημάτων, ως γενικευμένη επιδίωξη.
- Η άγνοια και αγνόηση των ιδιαιτεροτήτων της χρείας (ανάγκης), ως αποκοπή από την πραγματικότητα.
- Η παραποίηση της Αλήθειας, ως μέσω εξαπάτησης ή αλαζονικό παρεπόμενο της ημιμάθειας.
25.01.2017
Κυρίως, δυο πράγματα χρειάζεται η ζωή.
Πρώτον: να τη μοιράζεσαι μαζί με υποστάσεις, μ’ αυτούς που έχουν μα και δίνουνε ζωή.
Και δεύτερον: να την πορεύεσαι, να την ορίζεις, βάσει μιας ηθικής απολυτότητας.
Το πρώτο θέλει άνθρωπο, το δεύτερο Θεό.
24.01.2017
Όταν οι εξουσίες, αποκομμένες από την πραγματικότητα, προσφεύγουν στην περί του εαυτού τους μυθοπλασία για να παρηγορηθούν τότε οι εξουσιαζόμενοι είναι καταδικασμένοι να ζήσουν μια πραγματικότητα απαρηγόρητη.
22.01.2017
Δεν υπάρχουν ανήθικοι λαοί παρά μόνο ανήθικες εξουσίες.
Οι λαοί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, εκδηλώνουν καθημερινά πλήθος από τις επιμέρους εκφάνσεις της ηθικής όπως πίστη, αφοσίωση, αγάπη, θυσιαστικότητα κ.α.
Δυστυχώς, όμως, εξαπατούμενοι από τις ανήθικες εξουσίες και διαφεντευόμενοι από κατώτερα ένστικα, διοχετεύουν όλοι τους την ηθική σε πολιτικοκοινωνικά διευθυντήρια διαφθοράς και σε παρηκμασμένα ιδανικά.
Έτσι αυτοαναιρούνται, σπαταλούνται και τελικά δυστυχούν.
Ηθική στην πολιτική χρειαζόμαστε για να θυμίσει η κοινωνία μας Παράδεισο.
21.01.217
Συλλογικά υποκείμενα, δηλαδή, κράτη όπως η Ελλάδα τα οποία βρίσκονται στο ναδίρ της γεωπολιτικής τους δυναμικότητας, οφείλουν να επιστρατεύουν την όποια εναπομείνασα πολιτική τους ηκμάδα και διπλωματική τους προνοητικότητα προκειμένου οι οικουμενικές σκοπιμότητες να μην τα αλλοτριώσουν πλήρως.
Είναι ασόβαρη και εθνικά επιζήμια η εκ προοιμίου και μετά μεγάλης σπουδής επιθετική ρητορική, η οποία εκτοξεύεται συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση, από διάφορους κυβερνητικούς και παρακυβερνητικούς κύκλους κατά του 45ου αμερικανού Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ.
Μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να οδηγηθούμε σε περαιτέρω περιθωριοποίηση ή το λιγότερο, εφόσον σταθούμε βέβαια τυχέροι, σε μια μια ακόμη εθνική, ντροπιαστική, αναδίπλωση.
Γεώργιος Κ. Τασούδης 