28.10.2018

Ανήμερα του μεγάλου ξεσηκωμού του Γένους επέλεξαν οι δυνάμεις του αιώνιου φασισμού, η αλβανική αστυνομία του διαπλεκόμενου Ράμα, να δολοφονήσουν τον πατριώτη Κωνσταντίνο Κατσίφα, από τους Βουλιαράτες της Βορείας Ηπείρου.

Ήρωας! Όπως κι εκείνοι του ’40.

Καλόν Παράδεισο.

17.09.2018

Αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης, των μαρτύρων.

Σοφία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη, μαρτυρία…

 

Τα Σεπτεμβριανά (1955)

Με τον όρο «Σεπτεμβριανά» εννοούμε το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς και ευημερούσας ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955. Αποτέλεσμα, οι 100.000 Έλληνες που ζούσαν εκείνη την περίοδο στην Πόλη να συρρικνωθούν σταδιακά και σήμερα μόλις και μετά βίας να ξεπερνούν τις 2.000.

Το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης προκάλεσε:

 

Με τις παρελθοντικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, δημιουργήθηκε ο ημιμαθής καταναλωτής του σήμερα.

Με τις σημερινές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, δημιουργείται ο αμαθής είλωτας του αύριο.

Έλληνα γονέα και εφευρετικέ – φιλότιμε δάσκαλε, σήμαν’ η ώρα για να λάμψεις δια της… παρουσίας σου.

 

 

Όσοι προπαγανδίζουν, αλλά κι όσοι βολεύονται σε έναν χριστιανισμό μίζερο, ακοινώνητο, ανέραστο, αγέλαστο, σκαιό, ηθικιστικό κ.λπ. φαντάζομαι πόσο ελέγχονται και πόσο ξεβολεύονται από τα λόγια του αγίου Μαξίμου του Ομολογητή:

«Χωρίς την δύναμι της επιθυμίας δεν υπάρχει πόθος, του οποίου τέλος είναι η αγάπη: γιατί η αγάπη προς κάποιον είναι γνώρισμα της επιθυμίας: και χωρίς συναισθηματική δύναμι, που τονώνει την επιθυμία για την ένωσί της με το ηδονικό, δεν υπάρχει καμμιά δυνατότητα να γίνη ειρήνη, αν στ’ αλήθεια ειρήνη είναι η δίχως οχλήσεις και πλήρης κατάληψις του επιθυμητού».

 

 

Δεν υπάρχει μέσα μας ουσία του Θεού. Ούτε η ψυχή μας αποτελεί κομμάτι Του.
Ο Θεός είναι εντός μας ως πανταχού παρών, μέσω των ενεργειών Του.
Όσοι (εσφαλμένα) πιστεύουν το πρώτο, εύκολα διολισθαίνουν στη δημιουργία ενός Θεού κομμένου και ραμμένου στα μέτρα τους, εξομοιώνονται μ’ Αυτόν θεοποιώντας τον εαυτό τους, προσαρμόζουν τον Θεό επάνω τους και κάπου εκεί είναι π’ αρχίζουν τα μπερδέματα, οι παρερμηνείες και τα περίφημα «πιστεύω με τον τρόπο μου», «εξομολογούμαι στην εικόνα» κ.α.

 

 

 

14 Αυγούστου 1974 – 14 Αυγούστου 2018.
Θλιβερή επέτειος. 44 χρόνια από τη δεύτερη εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.
Το ποίημα που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στον Γιώργο Ζερβομανώλη (αλλά και στους λοιπούς πεσόντες και αγνοούμενους), τον στρατιώτη της ΕΛΔΥΚ, ο οποίος μαζί με πολλούς άλλους συναδέλφους του, έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά του ΑΤΤΙΛΑ-2.
Το λείψανό του βρέθηκε σε ομαδικό τάφο, στην κατεχόμενη περιοχή μεταξύ Αγίου Δομετίου και Γερολάκκου.

 

Διάβασα κάπου: «Ο θάνατος βρίσκει τον άνθρωπο, στην καλύτερη επίγεια στιγμή του.»
Λαμβάνοντας υπόψη την απέραντη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, διόλου αμφιβάλλω για τα προαναφερόμενα.
Κι εφόσον γίνει κατορθωτή η εισαγωγή του αναστάσιμου νοήματος στην παρούσα ζωή, τότε, σίγουρα στο τέλος όλα θα πάνε καλά!

 

 

 

Ο χριστιανισμός και δη ο ορθόδοξος, ούτε υπήρξε μήτε πρόκειται ποτέ να υπάρξει αδιάφορος περί του «κοινωνικού προβλήματος» (κοινωνική δικαιοσύνη, δίκαιη κατανομή των αγαθών, κοινωνική ισότητα, άρση διακρίσεων, εξαφάνιση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο κ.λπ.).

Το βιβλίο του πατρός Γεωργίου Μεταλληνού, από τις εκδόσεις «Χριστιανική», έρχεται να μας το υπενθυμίσει και τεκμηριώσει δια επιχειρημάτων.

Αξίζει να μελετηθεί.

 

Ιστορικό, μαρτυρικό και διαχρονικό ασυμβίβαστο είναι αυτό που διαφοροποιεί τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό από κάθε λογής φασίζουσα, ολοκληρωτική, βαρβαρική, ναζιστική-νεοναζιστική, τυραννική, μισάνθρωπη, μισαλλόδοξη, ρατσιστική, εθνοφυλετική, εθνικιστική κ.α. συμπεριφορά.

Και ο άγιος Αλέξανδρος Σμορέλλ ομολόγησε τούτο το ασυμβίβαστο με τίμημα την ίδια του τη ζωή.

 

Ποιός είναι ο καλύτερος πελάτης των διαφόρων γκουρού, πολιτικάντηδων πολιτικών, γεροντάδων, μέντιουμ, κομματαρχών, εφόρων και λοιπών επιτηδείων καλοθελητών;

Μα φυσικά ο άνθρωπος που την ευλογία της Ελευθερίας (του Υποκειμένου) την αντιλαμβάνεται ως βάρος δυσβάσταχτο, εντέλει περιττό κι ανεπιθύμητο.

 

«…να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας…»

Μ’ αυτή την ολιγόλεπτη, αλλά κυρίως ολιγόλογη τραγουδάρα, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης καταφέρνει να εισέλθει εκεί όπου κάποιοι άλλοι με «τόνους» διακηρύξεων, διαλέξεων και κατηχήσεων από άμβωνες, μπαλκόνια κ’ αμφιθέατρα αδυνατούν: στην καρδιά του Ανθρώπου.

 

Και ο Ιούδας μετάνιωσε για την προδοσία και ο Πέτρος για την άρνηση.
Όμως, ο μεν Ισκαριώτης επέλεξε τη λύση του εαυτού, ενώ ο δε Πέτρος τη λύση του Θεού.

 

 

 

Παράδοση είναι το καθετί που έτσι και απολεσθεί, δημιουργεί ανεπανόρθωτο κλονισμό τόσο στον άνθρωπο όσο και στην κοινωνία, της οποίας αποτελεί μέλος.

 

 

 

Ακόμη μια επιβεβαίωση για την επιρροή που δύναται να ασκήσει το ατομικό επάνω στο συλλογικό…

«Όταν ένας άνθρωπος συναντά πράγματι τον Θεό, τότε, εκείνη τη στιγμή, τα πεπρωμένα της ανθρωπότητας αλλάζουν.»

Αρχιμανδρίτης Σοφρώνιος Σαχάρωφ
23/9/1896 – 11/7/1993

 

 

1.
Την ποίηση δεν το μπορώ να την φιλολογώ. Ούτε να την κριτικογραφώ.
Αρέσκομαι, όμως, πολύ να την απομυζώ κι όποτε μου «δίνεται» να την γράφω.
Άλλωστε, όπως έχω πει κι αλλού, δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένας παρένθετος ποιητής.

Η Ποίηση δεν προέκυψε για να εκφράζει τον εαυτό της.
Να είναι δηλαδή περίκλειστη, αυτοαναφορική και, πόσο μάλλον, αυτοθεούμενη.
Η Ποίηση προέκυψε για να εκφράζει την Αλήθεια και το Αγαθό. (5/5/18)

3.
Ναρκισσισμός και ποιητής.
Ο ποιητής που είναι υποχείριο του ναρκισσισμού του, γίνεται υπερόπτης, πομπώδης, αλαζόνας, σχιζοφρενής. Το ίδιο κι η ποίησή του.
Ο ποιητής που έχει καταρρακωμένο τον ναρκισσισμό του, γίνεται υποτονικός, ανασφαλής, χωρίς αυτοπεποίθηση, καταθλιπτικός. Κι εφόσον καταφέρει να γράψει, την ίδια μοίρα θα έχει κι η ποίησή του. (6/5/18)

4.
Ο ποιητής για να συνθέσει δεν έχει τόσο ανάγκη την απομόνωση όσο την ησυχία.
Την ησυχία της συνειδήσεως.
Την πρακτική, ενασκημένη ησυχία της συνειδήσεως.
Αυτή είναι που του χαρίζει καθαρότητα οπτικής, ψυχραιμία, ευθυκρισία, ικανότητα πρόσληψης και του πλέον ψιθυριστού νοήματος, διάκριση και αντικειμενική υποκειμενικότητα. (7/5/18)

5.
Η εμπειρία διδάσκει ότι, είναι εξαιρετικά σπάνιο το φαινόμενο ο ποιητής να επιστρέφει, είτε αναστοχαστικά είτε ως απλός αναγνώστης, σε έργα του τα οποία ολοκλήρωσαν τον κύκλο δημιουργίας τους, μετά δηλαδή της εκδόσεώς τους σε βιβλίο.
Αυτό πιθανότατα ισχύει, μεμονωμένα ή συνδυαστικά, για τους εξής λόγους:

α. Από διακριτικότητα και απόλυτο σεβασμό στην ελευθερία του έργου.

β. Προς αποφυγή επιστροφής στον τόπο του μαρτυρίου του (οι ποιητές γνωρίζουν με τι πόνο ψυχής, αλλά και με διανοητικό και σωματικό κάματο, δημιουργούνται τα ποιήματα).

γ. Λόγω της πιθανότητας να έρθει αντιμέτωπος: α) με λάθη τα οποία είχαν μέχρι και την έκδοση ξεφύγει της προσοχής του β) με πρόσκαιρες αναθεωρητικές διαθέσεις (σημ.: ο δημιουργός δεν παύει να είναι άνθρωπος).

Όλα αυτά, τα οποία θα μας απασχολήσουν και στην πορεία, ούτε εγκατάλειψη, ούτε αδιαφορία, ούτε αποποίηση ευθυνών δηλώνουν. Ούτε βέβαια αφορούν στο αναφαίρετο δικαίωμα του ποιητή να παρεμβαίνει υπερασπιστικά ή διευκρινιστικά για το έργο του. (8/5/18)

7.
Έχω την αίσθηση ότι, το ποίημα ριζώνει καλλίτερα εφόσον φτιαχτεί με μολύβι και χαρτί.
Όμως κι η τεχνολογία αποδεικνύεται πολύτιμη βοηθός, ιδιαιτέρως για τα μερεμέτια του ποιήματος. (10/5/18)

8.
Με την ποίηση πρωτανταμώσαμε στα σχολικά αναγνωστικά και στην Ανθολογία Περάνθη στην οικογενειακή βιβλιοθήκη.
Όμως αυτός που με ξενάγησε στα μήκη και τα πλάτη της είναι ο φίλος, μουσουργός και παιδαγωγός Γιώργος Μανάκας. Γεγονός για το οποίο τον ευγνωμονώ. (11/5/18)

9.
Μετά τη σιωπή η ποίηση είναι ό,τι καλλίτερο διαθέτει ο άνθρωπος εκφραστικά.
Άλλοτε η ποίηση υποκαθιστά τη σιωπή με περισσή ομολογώ επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα πάντα με τη δική μου κρίση, καλή ποίηση  είναι αυτή που οδηγεί στη σιωπή. (12/5/18)

10.
Καλή ποίηση  είναι αυτή που οδηγεί στη σιωπή. Σιωπή σημαίνει εσωτερική πληρότητα. Κι η εσωτερική πληρότητα όπου αμφισβητείται οδηγεί στην επαναστατικότητα. Φασαρία σημαίνει εσωτερική αταξία. Κι η εσωτερική αταξία για να ικανοποιηθεί επιστρατεύει την αντιδραστικότητα. (12/5/18)

11.
Αναφέρθηκα στη σιωπή. Η σιωπή δεν είναι κενή, αλλά περιέχει συναισθήματα. Σιωπώ από οργή, από απογοήτευση, από έρωτα, από αγάπη. Μιλώ σιωπηλά με τα μάτια, το χάδι, το σώμα. Κι η ποίηση είναι ιδανική για να «σκλαβώνει» στο χαρτί τούτες τις στιγμιαίες σιωπές ή σιωπηλές ομιλίες και να τις διαιωνίζει. (12/5/18)

12.
Η ποίηση είναι τέχνη κληρονομική. Οπότε είναι λογικό κι ως ένα σημείο θεμιτό, ειδικά στα έργα νέων ποιητών, να αναγνωρίζονται των προπατόρων ποιητών οι επιρροές. (12/5/18)

13.
Όση σχέση ο άνθρωπος των θείων αποκαλύψεων με τον άνθρωπο των παραληρηματικών οραμάτων, τόση σχέση έχει ο ποιητής της αποφατικής γλώσσας με τον ποιητή της λεξιλαγνείας ή κοινώς αρλουμπολογίας. (15/5/18)

14.
Η λεξιλαγνεία δεν καταφέρνει τίποτα άλλο από το να κολακεύει την ανάγκη του αναγνώστη για ωραία λόγια. Δύσκολα όμως τον καλύπτει στις βαθύτερες του ανάγκες. Ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που τους δημιουργεί αποστροφή. (18/5/18)

15.
Η λεξιλαγνεία, δηλαδή η χρήση εξεζητημένου λεξιλογίου, δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη ποιητικής δεινότητας ενώ πολλές φορές λειτουργεί ως παγίδα εντός της οποίας αυτοπαγιδεύεται ο ποιητής. Η απλότητα στην έκφραση και ο διαρκής/επαναλαμβανόμενος/ψύχραιμος/ειλικρινής έλεγχος της ορθής απόδοσης των στοχασμών αποτελούν το καλλίτερο αντίδοτο. (18/5/18)

16.
Ο ποιητής δεν φτιάχτηκε για να κυνηγάει ασθμαίνοντας την επικαιρότητα, αλλά για να συμπλεύσει νηφάλια με τη διαχρονικότητα, η οποία είναι πάντα επίκαιρη. (18/5/18)

17.
Το κυνήγι της επικαιρότητας, είναι μια από τις βασικές αιτίες εμφάνισης ποιημάτων πρόχειρων, ανολοκλήρωτων, ατελέσφορων και μανιακών. (18/5/18)