Χερόβολο, από το χείρ και βάλλω, είναι «μία δραξ θεριζομένου σίτου»*. Ή «το ποσόν των στάχυων, όσους δύναται να λάβη δια της χειρός ο θεριστής και να δρέψη»**. Τα υπόψη χερόβολα αποτελούνται από στοχασμούς, όσους μπόρεσαν ο νους, η καρδιά, η ολότητά μου να λάβουν και να δρέψουν. Ώριμα θερίσματα έτοιμα προς λίχνισμα. * Τα Λευκαδίτικα – Χριστόφορος Λάζαρης ** Σύλλαβος – Ιωάννου Σταματέλου

13.02.2020

Εκτιμώ μεν, κυριολεκτώ δε: Ο επόμενος ξεσηκωμός του Γένους θα ξεκινήσει από τον… καναπέ!Και θα ’ναι δριμύς, ότι απροσδόκητος και αναδρομικός.

17.02.2020

ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗΝΟΥ

[«Έχετε γειά ! Πήγε ψηλά κι ευφραίνει τα ματωμένα του φτερά στη βρύση του φωτός.» ~ Ζαχαρίας Παπαντωνίου (απόσπασμα ποιήματος για τον Τέλλο Άγρα)]

Σαν σήμερα το 1880 γεννιέται ο Σαράντος Αγαπηνός, γνωστός και ως Καπετάν Άγρας.Η δράση του ηρωικού Μακεδονομάχου στο βάλτο των Γιαννιτσών, ενέπνευσε την Πηνελόπη Δέλτα στα «Μυστικά του βάλτου», ενώ ο μαρτυρικός του θάνατος πείσμωσε τον ντόπιο πληθυσμό στη συνέχιση του αγώνα του καλού για ελευθερία.Η Ελλάς αποτελεί ατέρμονο φυτώριο αγιότητας και ηρωισμού. Ανθρώπων αληθινών, απτών, ψηλαφητών που από τα καθημερινά κατάφεραν έμπρακτα να διεμβολίσουν τα αιώνια. Προσωπικοτήτων ανήκοντων στην Ιστορία του Ανθρώπου που μπορείς να ταυτιστείς μαζί τους. Να εμπνευστείς από τη δράση τους.Όχι αποκυημάτων, σαν της δυτικής φαντασίας, τύπου Αϊ- Βασίλη της Κόκα Κόλα, ηρώων comix (spiderman, batman κ.λπ.) ή κινηματογραφικών χαρακτήρων (Μποντ, Χολμς, Πουαρό, Μπαλμπόα, Ράμπο κ.α.) τα οποία φυτεύονται και επιβάλλονται στην καθημερινότητα (και με τη δημιουργία μουσείων ή αγαλμάτων!) προάγοντας ως πρότυπο κάτι παράταιρο, άπιαστο, ανύπαρκτο και εν τέλει παράλογο για τα ανθρώπινα δεδομένα.Αιωνία σου η μνήμη αγαπημένε μου ήρωα!

21.02.2020

Στοχασμοί εξαιρετικού ενδιαφέροντος με αφορμή το ποίημα «Πίσω από την κουρτίνα». Από τον φίλο Γιάννη Καργάκο.

Ξεχειλωμένοι

[…]Ξεχειλωμένες πλαδαρές λαότητεςλιώνουν σανδάλια,

[…]Ευρώπη, Ευρώπη,

αγρέ του κεραμέως και αγριοσυκιά

ήρθε η σειρά σου για να λικνιστείς

γιατί είσαι σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα του Ισκαριώτη.

Λίγοι στίχοι από το ποίημα του Γεωργίου Τασούδη «Πίσω απ’ την Κουρτίνα». Η Ευρώπη προδίδει τον πολιτισμό της. Αρκεί το οξύμωρο του στίχου «πλαδαρές λαότητες». Η λέξη λαός βγαίνει από τη ρίζα λας που σημαίνει πέτρα. Όπως και οι λέξεις λατομείο, λαλούδι ( =βράχος), λαλούδι της Μονεμβασιάς. Δεν είναι, λοιπόν, ο λαός μια πλαδαρή, χυλώδης κι εύπλαστη μάζα. Είναι στέρεος σαν πέτρα. Οι απορρυθμίσεις όμως στην παιδεία των ευρωπαϊκών κρατών, συνέβαλαν στην υγροποίηση και γηροποίηση των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Εύπλαστη μάζα με «σκέψη δετή που την πλάσανε οι δυνατοί». Προδοσία προς τον παγκόσμιο πολιτισμό, που θα γυρίσει εναντίον μας και θα κρεμαστούμε σαν τον Ισκαριώτη και τον Αβεσσαλώμ. Ας φροντίσει η υπουργός, κα Κεραμέως, προτού να είναι αργά. Αν σωθεί ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, θα σωθεί από τον Ελληνισμό. Και είναι κρίμα αυτός να ζει ίσως παντού αλλού, πάντως σίγουρα εκτός του ελληνικού σχολειού. Τα με αίμα βγαλμένα χρήματα κάποιων εκ των φορολογουμένων Ελλήνων φεύγουν απ’ τον κρατικό κορβανά για να χορτάσουν χείλη παχιά, ξεχειλωμένα. Και η Ευρώπη, σαν τους σταυρωτές αρχιερείς, ρίχνει κι άλλα αργύρια πολλά ετοιμάζοντας το σχοινί στην άκρη του οποίου ήδη λικνιζόμαστε συβαριτικά.

Γιάννης Σ. Καργάκος

06.03.2020

Με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης ενημερώνω όλους τους φίλους, για τα εξής:Την Καθαρά Δευτέρα ξεκίνησε για μας τους χριστιανούς η κατανύκτικη περίοδος της Σαρακοστής.Κατόπιν τριήμερης νηστείας την Τετάρτη, σε προηγιασμένη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στον ΙΝ του χωριού, κοινώνησα των αχράντων του Χριστού μυστηρίων.Οσονούπω, θα συμμετάσχω στους Α’ Χαιρετισμούς της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δε χάνω με τίποτα τους συγκλονιστικούς τούτους ύμνους (εκτός κι αν είναι «γραφτό» να με προλάβει το άγγιγμα του Αρχάγγελου).Ως εκ τούτου:Παρακαλούνται οι ευπαθείς ομάδες να αποφύγουν κάθε διάδραση με αναρτήσεις μου, τουλάχιστον επί 14ημέρου.Επίσης, οι έχοντες δυσανεξία, αναφυλαξία και πάσης φύσεως αλλεργίες μπορούν να με απολυμάνουν (unfollow) ή να με οδηγήσουν σε υγειονομική ταφή (delete).Σας ευχαριστώ.Η Παναγιά μαζί μας!

07.03.2020

Ένεκα της ημέρας. Της αγίας υποκρισίας, ε, του αγίου Λαυρεντίου βλέπετε.

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ

Πέθανες – κι έγινες και συ: ο καλός.

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,

εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν,

τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.

Κοιμού εν ειρήνη δε θα ‘ρθω την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω

πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,

ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

[Μανόλης Αναγνωστάκης, «Ο Στόχος» (1970)]

08.02.2020

Θριαμβική η σημερινή εορτή!Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα το 842 αναστηλώνει οριστικά τις σεπτές και ιερές εικόνες στη Βασιλεύουσα.

12.03.2020

Η χρήση ληγμένης Αριστεράς βλάπτει σοβαρά την υγεία.

13.03.2020

Του Γιάννη (Καργάκου) πάλι. Για το «Γενεαλογίας τ΄ανάγνωσμα».

Τίτλος βιβλικός «Γενεαλογίας τ’ ανάγνωσμα…». Με ξεγελά.Διότι στο υπόλοιπο ποίημα το ύφος απλό, σεμνό, απέριττο, καθημερινό.Πιο υποβλητικά στέκουν μόνο τα τοπωνύμια του Ελληνικού Κόσμου. Από μόνα τους φορείς βαρέος νοήματος: Ανατολική Θράκη, Πόντος, Μακεδονία. Ονόματα πληγές στο κορμί του Νέου Ελληνισμού. Ανοιχτές, αλησμόνητες. Το ρήμα: «βρήκε». Πλατωνικός συνειρμός περί του δεύτερου μισού της ψυχής. Και ιστορικός συνειρμός περί των πατρίδων που θέλουμε να ξαναβρούμε, τουλάχιστον μέσα μας. Ρήμα ενεργητικό· όχι παθητικό. Κεσσάνη, Κοτύωρα: Από μόνες τους ως λέξεις ένα εύηχο ποίημα. Αρχαίο πνεύμα και αίμα στις φλέβες του ποιητού Γεωργίου Τασούδη. Μου θυμίζει τον Λάκωνα Ρίτσο: «Και οι λέξεις φλέβες είναι: μέσα τους αίμα τρέχει». Συνέχεια του Ελληνισμού. Συνέχεια του πολιτισμού. Και αίματι και πνεύματι. Καταγωγή και αγωγή. Ο μόνος ενεστώτας: «μπορεί και γράφει»: Ζωντάνεμα της παράδοσης. Όχι τι πήρα· τι θα παραδώσω. Αυτοί «έκαναν». Εγώ τι κάνω! «Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι οι νεκροί». «Έκαναν»: ρήμα ενεργητικό· όχι παθητικό. «Μπορεί και σας γράφει»: ρήματα ενεργητικά. Κλείνει κυκλικά, πάλι βιβλικά: «πρόσχωμεν». Πάντρεμα του Αρχαίου και του Νέου με το καινόν, την Ορθοδοξία. Πρόσχωμεν = ας προσέξουμε. Σε μια εποχή ηθελημένης απροσεξίας.

Γιάννης Σ. Καργάκος

15.03.2020

Η ψήφος και η ακρισία είναι παντοδύναμες. Ακόμη και ήθη του υπονόμου δύνανται ν’ ανασύρουν στο προσκήνιο.

21.03.2020

Ποιος είναι ο εφιαλτικότερος εχθρός των αλληλέγγυων – δικαιωματιστών των πληκτρολογίων και των μετόπισθεν;Μα φυσικά η αλήθεια!

28.03.2020

[ΜΙΑ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΠΟΧΗ]

Μνημειώδες το βιβλίο του Τaylor.Σπουδή στη «βοτανική» των κοινωνιών.Στους σκοπούς και τις προθέσεις των ζιζανίων και των αγριολούλουδων.Στη μάχη τους για μια θέση στον ήλιο (ή για να γίνουν ήλιος στη θέση του ήλιου).Σπουδή κατανόησης και των όσων φύονται και στο δικό μας κηπάκο (για τον οποίο παλεύω να ξεβοτανίσω κάποιο κειμενάκι• αν το θελήσει ο Θεός κι ο καιρός το επιτρέψει).Θησαυρός, λοιπόν, το υπόψη έργο• για τη βιβλιοθήκη μα πρωτύτερα για τη σκέψη!

29.03.2020

[ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ]

Το «Ανοικτό συρτάρι» είναι ένα επαναστατικό βιβλίο καθόσον κυκλοφόρησε μεσούσης της ρητής απαγόρευσης κυκλοφορίας!Εντάξει, σοβαρεύω…~Η συλλογή ποιημάτων «Ανοικτό συρτάρι», συναθροίζει έργα δημιουργημένα κατά τη δεκαετία 2008 – 2018. Από τα 37 ποιήματα της συλλογής, τα 24 «βγήκαν» από το συρτάρι προκειμένου να δημοσιευθούν σε ομαδικές ποιητικές συλλογές, ανθολογίες, λογοτεχνικές και ιστορικές διαδικτυακές σελίδες κ.λπ. Τα υπόλοιπα 13 είναι πρωτοεμφανιζόμενα.Η φωτογραφία του εξώφυλλου ανήκει στον George Pramaggioulis (www.photorious.gr).

04.04.2020

[ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΣΑΙ]

Στο βιβλίο του «Η Ορθόδοξη Εκκλησία» (εκδ. «ΑΚΡΙΤΑΣ», σελ. 63-64), ο π. Κάλλιστος Ware παραθέτει μια έξοχη καταγραφή του πως διαμορφωνόταν η καθημερινότητα των πολιτών στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά και ποια στάση αυτοί τηρούσαν σε περιόδους ιστορικής σημασίας, όπως εκείνες των Οικουμενικών Συνόδων. Διαβάζουμε: »Δεν είναι χωρίς λόγο που το Βυζάντιο αποκλήθηκε «εικόνα της ουράνιας Ιερουσαλήμ». Η θρησκεία βρισκόταν σε κάθε πτυχή της ζωής του Βυζαντίου. Οι γιορτές του Βυζαντίου ήσαν θρησκευτικά πανηγύρια∙ οι αγώνες που παρακολουθούσε στον Ιππόδρομο άρχιζαν με ύμνους∙ στα εμπορικά του συμβόλαια επικαλείτο την Αγ. Τριάδα και έβαζα σ’ αυτά το σημείο του σταυρού. Σήμερα, σε μια αθεολόγητη εποχή, είναι αδύνατο να καταλάβουμε πόσο τρομερό ενδιαφέρον έδειχνε η κάθε κοινωνική τάξη, οι λαϊκοί και οι κληρικοί, οι φτωχοί και οι αγράμματοι, αλλά συνάμα οι αυλικοί και οι λόγιοι, για τα θρησκευτικά ζητήματα. Ο Γρηγόριος Νύσσης, περιγράφοντας τις ατελείωτες θεολογικές συζητήσεις στην Κωνσταντινούπολη την εποχή της Δεύτερης Οικουμενικής Συνόδου, μας λέει: (Αυτή η συζήτηση) γεμίζει ολόκληρη την πόλη, τις πλατείες, τις αγορές, τα σταυροδρόμια, τα σοκάκια∙ κουρελήδες, αργυραμοιβοί, παντοπώλες: όλοι συζητούν μετά μανίας. Αν ζητήσεις από κάποιον τα ρέστα σου, αυτός φιλοσοφεί περί του Γεννητού και του Αγέννητου∙ αν ρωτήσεις για την τιμή του ψωμιού, η απάντηση θα είναι πως ο Πατήρ είναι ανώτερος και ο Υιός κατώτερος∙ αν ρωτήσεις «είναι το μπάνιο μου έτοιμο;» ο θαλαμηπόλος θα σου απαντήσει πως ο Υιός δημιουργήθηκε εκ του μηδενός.»Την εποχή εκείνη, λοιπόν, από τέτοιες ποιότητες κατακλυζόταν η καθημερινή ζωή και σκέψη, ο κοινός τρόπος του βίου των προγόνων μας. Των πολιτών του ελληνικού μεσαίωνα που ως περίοδος σημαδεύτηκε από μεγάλα επιτεύγματα στη σκέψη και στον ανθρωπισμό, στην υψηλή στρατηγική και τη διπλωματία.Η αντιδιαστολή με τη σημερινή πραγματικότητα (συν)θλίβει. Ένας γοργός βλεφαρισμός στις τάσεις της Google, στη ρητορική πενία της διανόησης, στη διαλεκτική ευτέλεια των χρηστών στα ΜΚΔ ή στη θλιβερά ανεπαρκή επιχειρηματολογία των πολιτικών με ωθεί στο να θέσω το εξής ερώτημα, ρητορικά μα και βαρυκάρδια: πώς, εμείς οι απόγονοι του Πλάτωνα, του Μαξίμου του Ομολογητού, του Παναγιώτη Κονδύλη ή των προαναφερόμενων απλών (όχι όμως απλοϊκών) ανθρώπων, άραγε πώς καταντήσαμε έτσι;

09.04.2020

[ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΣΑΝ ΚΟΡΗ ΟΦΘΑΛΜΟΥ]

Κάθε λογικοφανής πρόταση, κάθε «ατράνταχτο» επιχείρημα μόνο εφόσον αντιπαρατεθεί με το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας και την ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου, μπορεί να αποκαλύψει τις πραγματικές του προθέσεις.Θα το επαναλάβω με κίνδυνο να κουράσω.Η εποχή μας είναι μεταβατική και συναρπαστική συνάμα.Πολλά διακυβεύονται.Γι’ αυτό… την ελευθερία και τα μάτια μας.

10.03.2020

[Ο ΦΕΓΓΙΤΗΣ ΤΩΝ ΡΙΖΩΝ]

Σ’ ένα μου ποίημα αναφέρω: «Στράφηκα προς το φεγγίτη των ριζών/που ’χα καιρό ν’ αστερώσω τα εφήμερα σχήματα».Αυτός ο στίχος ενέχει μίαν αντίφαση. Μιλάει για κάποιον… «φεγγίτη των ριζών». Ως γνωστών ο φεγγίτης δίνει πρόσβαση στον ουρανό. Απ’ την άλλη οι ρίζες απαντώνται στη γης, στο χώμα.Ορίστε όμως, πως λύνεται (η αντίφαση). Για τον άνθρωπο ισχύει μια παραδοξότητα, η οποία τον διαχωρίζει από τον λοιπό φυσικό κόσμο. Ενώ λοιπόν, ο φυσικός κόσμος -ως κατεξοχήν υλικός- δύναται να οδηγηθεί στην τελείωση μόνον διαμέσου του ανθρώπου (αυτός τον άγει προς το Ιερό ή έλκει το Ιερό προς αυτόν) , το ρίζωμα του ανθρώπου απλώνεται απευθείας στον ουρανό, λόγω (και) της πνευματικής -κυρίως αυτής- διάστασης του όλου του. «Το θεμέλιο ολόκληρης της ανθρώπινης φύσεως βρίσκεται στον επέκεινα κόσμο», μας λέει ο άγιος Ιουστίνος του Τσελιέ (1).Σύσσωμη η κτίση αποτελεί δημιούργημα της αγάπης του Θεού. Είναι πλασμένη με τρόπο θετικότατο. Καταμαρτυρεί τις πρόνοιες Του γι’ αυτήν, όπως βρίθει από δαύτες. Όμως, μόνον ο άνθρωπος, η κορωνίδα των δημιουργημάτων, πλάσθηκε κατ’ εικόνα Του και προικίσθηκε με την προοπτική να κινείται ελεύθερα προς την επίτευξη της κατά χάριν ομοιώσεώς του με τον Δημιουργό.Η απρόσκοπτη ερωτική κίνηση του ανθρώπου για το καθ’ ομοίωσιν, προϋποθέτει ο φεγγίτης που δίνει πρόσβαση στο εραστό να παραμένει άφραχτος• από κοσμικές αντιλήψεις, ala cart νοοτροπίες, εμπαθείς συμπεριφορές.Τούτη την ανάγκη, του ανοιχτού δηλαδή στο επέκεινα φεγγίτη, επαναφέρει στο προσκήνιο με ανάρτησή του στο Instagram ο πασίγνωστος αμερικανός αθλητής πάλης Hulk Hogan (2), η οποία θεωρώ ότι, κάνοντας και λίγο τα στραβά μάτια στους προτεσταντικής υφής νομικισμούς, επικαιροποιεί με τρόπο που ξαφνιάζει τον διαχρονικό αυτόν προβληματισμό. Προτρέπει να εκμεταλλευτούμε με λαχτάρα κενωτική τη συγκυρία των ημερών ώστε ο δίαυλος επικοινωνίας με τη θεϊκή μας καταβολή -ενός διαρκούς παρόντος- να παραμείνει/ξανακαταστεί προσπελάσιμος και Λειτουργικός (με το λάμδα διόλου τυχαία κεφαλαίο). Ξαναθυμίζει ότι, θεία βουλήση ακόμη κι οι νόμοι της φθοράς δύναται ν’ ανασταλούν, «τα εφήμερα σχήματα ν’αστερωθούν».Άλλωστε «όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξης» (3) αρκεί «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν τη ζωή Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα» (4), ήγουν αυτόβουλα, ελεύθερα και συγκαταβατικά να εμπιστευτούμε τη σοφία, προνοητικότητα και αγάπη Του.

Ακολουθεί η ανάρτηση σε μετάφραση:«Μπορείς να αντέξεις την αλήθεια αδερφέ μου με αγάπη; Σε τρεις μήνες, όπως ακριβώς με τις πληγές της Αιγύπτου ο Θεός μας αφαίρεσε όσα λατρεύουμε. Ο Θεός είπε «θέλεις να λατρεύεις αθλητές;» θα σου κλείσω τα στάδια. «Θέλεις να λατρεύεις μουσικούς;» Θα σου κλείσω τους συναυλιακούς χώρους; «Θέλεις να λατρεύεις ηθοποιούς;» Θα κλείσω τα θέατρα. «Θέλεις να λατρεύεις το χρήμα;» Θα κλείσω την οικονομία και θα κάνω τα χρηματιστήρια να καταρρεύσουν. Δεν θέλεις να πηγαίνεις στην εκκλησία για να λατρεύεις εμένα; Θα το κάνω ώστε να μην μπορείς να πας ούτε στην εκκλησία». Εάν οι άνθρωποι που λέγονται δικοί μου ταπεινώσουν τον εαυτό τους και προσευχηθούν και αναζητήσουν το πρόσωπο μου και αποστραφούν από τους πονηρούς τρόπους τους, τότε θα τους ακούσω από τον παράδεισο θα συγχωρέσω τις αμαρτίες τους και θα θεραπεύσω την γη τούς. Ίσως δεν χρειαζόμαστε ένα εμβόλιο, ίσως χρειάζεται να εκμεταλλευτούμε αυτή την χρονική στιγμή της απομόνωσης από τον κόσμο αυτό και να έχουμε την προσωπική μας αναγέννηση οπού πρέπει να επικεντρωθούμε στο ΜΟΝΟ πράγμα που έχει σημασία στον κόσμο αυτό. Ο Ιησούς.»

~~~~~

(1) Αγίου Ιουστίνου του Τσελιέ [Πόποβιτς], Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της Αλήθειας, ΙΜΜ Βατοπαιδίου, σελ. 137

(2) https://www.instagram.com/p/B-o-YE_jgvU/…

(3) Ύμνος από τον όρθρο των Χριστουγέννων(4) Διακονική προτροπή στην Θεία Λειτουργία

19.03.2020

[Εγώ πιστεύω πάρα πολύ απλά, ότι οι τάφοι όλων που αγαπούν τους πλησίον τους είναι αδειανοί ~ Ernesto Cardenal*]

Μην δεν ισχύει για τον Χριστό!..Μην δεν ισχύει για τους αγίους Του!..Μην δεν ισχύει για τους αγνώστους στρατιώτες και πλείστους αφάνεις αγωνιστές της καθημερινότητας!..Ελπίδα Αναστάσιμη, άμποτε να ισχύσει και για μας!Χριστός Ανέστη, αληθώς!

*Από το «Ευαγγέλιο της επανάστασης των Σαντινίστας», Μάλλιαρης Παιδεία, 1985

22.04.2020

[ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΣΠΕΡΙΝΕΣ]

Ξημερώνει του Αγίου Γεωργίου. Του αγαπητού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης αγίου, το όνομα του οποίου φέρω. Ανατρέχοντας τον συναρπαστικό του βίο τρία περιστατικά μ’ ανάγκασαν να κοντοσταθώ και ν’ ακουμπήσω απάνω τους στοχαστικά, συνειρμικά. Ο Γεώργιος σε ηλικία 18 ετών εισήλθε στις τάξεις του ρωμαϊκού στρατού. Πιο συγκεκριμένα στη λεγεώνα των «Ανικήτων» της οποίας ορίσθηκε σημαιοφόρος. Με τη γενναιότητα, την κατάρτισή του, την τόλμη του, την τιμιότητά του κατάφερε να κερδίσει το θαυμασμό τόσο των συναδέλφων όσο και των ανωτέρων του. Αυτά του τα προικιά τον βοήθησαν να ανέλθει στη στρατιωτική ιεραρχία με γοργούς ρυθμούς ώσπου τελικά του εμπιστεύθηκαν τη διοίκηση μιας λεγεώνας, ήγουν στρατεύματος περίπου 7.000 ανδρών. Ως διοικητής διακρίθηκε στις πολεμικές επιχειρήσεις του αυτοκρατορικού στρατού του Διοκλητιανού.

Στάση 1η: Τη στρατιωτική του σταδιοδρομία την περιέβαλε με τη χριστιανική του ηθική αποδεικνύοντας περίτρανα ότι χριστιανός δε σημαίνει αντιπαραγωγικός ούτε πως η χριστιανική πίστη λειτουργεί ανασταλτικά της επίγειας προκοπής. Τουναντίον θα ’λεγα• η επί γης εν Χριστώ προκοπή, είναι π’ ανοίγει δίαυλο με τα ουράνια. Επίσης, το γεγονός βροντοφωνάζει πως η επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση δύνανται να αποτελέσουν, αλλά και να αποφέρουν καρπούς πίστης αναιρώντας όσους διατείνονται ή υπονοούν πως αυτές προϋποθέτουν αναπόδραστα, σχεδόν εμμενοποιημένα, δρασκελιές επί πτωμάτων τρίτων ή αθέμιτες μεθοδεύσεις.Όταν οι στρατηγοί των ανατολικών επαρχιών και όντας ένας εξ αυτών, κλήθηκαν από τον Διοκλητιανό προκειμένου να συναποφασίσουν ποια μέτρα θα λάβουν εναντίον των χριστιανών, ο Γεώργιος ομολόγησε την πίστη του στον Τριαδικό Θεό στην οποία έμεινε ταγμένος κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του. Τούτη η ομολογία και ακλόνητη επιμονή είχαν ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει επάνω του η οργή του Αυτοκράτορα η οποία μεταφράστηκε σε φυλακίσεις, φρικτά βασανιστήρια και ένα μαρτυρικό τέλος. Άλλωστε, «πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού, διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ 3, 10-15).

Στάση 2η: α) Είναι αποκαλυπτικά κοινότυπος, θαρρείς κληρονομικός, ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν οι εξουσιαστές σαν νιώσουν την αυθεντία τους να αμφισβητείται, τις νόρμες τους να διαταράσσονται. Αρχικά μέσω της εξαγοράς συνειδήσεως προσπαθούν να μεταπείσουν τον «αντιρρησία» ενώ κατόπιν, και αφού αυτός δεν ενδώσει, επιστρατεύουν μεθόδους ολοκληρωτικού εκμηδενισμού σύνολης της υπάρξεώς του: ψυχικά και βιολογικά. β) Ταγμένος μέχρι τέλους στην πίστη του ο Γεώργιος, μήνυμα ανεξίτηλο έως εσχάτου αναπνοής να αναμετριέμαι που όλα τα παζαρεύω…Κλείνω εξομολογητικά. Μπορεί δεκαετίες ολόκληρες να φέρω στα χείλη μου το Απολυτίκιο του αγίου, μόλις απόψε όμως σκόνταψα με τρόπο αλλιώτικο στο στίχο, «και των πτωχών υπερασπιστής». Κυριολεκτικά, η πτώση από το βόλεμα της αποστήθισης, με στραπατσάρισε. Ο άγιος Γεώργιος μετά το θάνατο και της μητέρας του, πούλησε το σύνολο των κτημάτων του διαθέτοντας όλα τα χρήματα στις δοκιμαζόμενες από τους διωγμούς χριστιανικές κοινότητες της Λύδδας και Νικομήδειας.

Στάση 3η: Ακτήμων και φιλάνθρωπος ο άγιος. Ή, επί τω ορθότερον, ακτήμων λόγω φιλανθρωπίας! Ασύλληπτα πράματα… Τούτος ο στίχος, λοιπόν, φανερώνει ό,τι προηγήθηκε του δοσίματος. Αποκαλύπτει το ήδη συντελεσμένο γεγονός της εγκόλπωσης σύσσωμης της χριστιανικής διδασκαλίας και βαθιά απελευθερωτικής νοοτροπίας -την είχε ήδη κάνει κτήμα του οπότε ελάσσονος σημασίας για αυτόν τα κτήματα- η οποία συντάσσεται συνειδητά και απαρέγκλιτα στο πλευρό του κάθε μα κάθε αναγκεμένου ανθρώπου. Διδασκαλία που δεν δαιμονοποιεί τσουβαλιαστά τον πλούσιο, ούτε καθαγιάζει συλλήβδην τον φτωχό. Που αρνείται πεισματικά να στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου. Αναγκεμένος ο φτωχός, αναγκεμένος άλλους είδους ο πλούσιος. Είναι αυτή η αγαπητική λογική του Θεού που δεν αφήνει κανέναν εκτός της δοτικότητάς Του, καθιστώντας τη δυνατότητα ανακούφισης του ενός, αφορμή δραπέτευσης από τον περίκλειστο εαυτό για τον άλλον.

Χρόνια πολλά και δοτικά, μιμητικά του αγίου Γεωργίου!

Χριστός Ανέστη!

28.05.2020

[Ο ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΚΑΙ Ο ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ]

Υπάρχουν δύο σωφρονιστικά συστήματα• ένα του Καίσαρος και ένα του Θεού.Συνυπάρχουν και συνεξελίσσονται.Το σύστημα του πρώτου, του Καίσαρα, αποτυπώνεται σε Κώδικες, Νόμους και διατάγματα καμωμένα από ανθρώπους -καταρτισμένους μεν ανθρώπους δε- και υπόκειται στην επίδραση της ιστορικής συγκυρίας, στον πολιτισμό του συλλογικού υποκειμένου, στο ευμετάβλητο και ευεπηρέαστο των ανθρώπινων ικανοτήτων και δυνατοτήτων κ.ο.κ.Το σύστημα του δεύτερου, του Θεού, παραδόθηκε στην ανθρωπότητα εκ του ενσαρκωμένου Υιού Του, του Ιησού Χριστού.Είπε, λοιπόν, ο Χριστός:«Ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθ. 9:13) και «ποιήσατε ουν καρπούς αξίους της μετανοίας» (Λουκ. 3:8).Επίσης, είπε: «αποδότε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Ματθ. 22:21).Ο σωφρονισμός βάσει του πρώτου προϋποθέτει την πιστή, ίσως στείρα, τήρηση των όσων περιγράφονται στους Κώδικες, τους Νόμους, τις Διατάξεις.Ο σωφρονισμός του δεύτερου προϋποθέτει τη βαθιά συναίσθηση της πράξης, του αδικήματος• που οδηγεί στη συντριβή• που οδηγεί στη μεταμόρφωση. Η δε μεταμόρφωση δύναται να δηλωθεί με λόγους, αλλά να αντικατοπτριστεί και με πράξεις.Ο καισαροσωφρονισμός, όπως και στην αρχαιότητα, βασίζεται στην πειθώ του άγους, του φόβου της τιμωρίας, της επιβαλλόμενης ποινής.Ο θεοσωφρονισμός καρπίζει στη μετάνοια.Ο σωφρονισμός του Καίσαρα έχει τα ζενίθ και τα ναδίρ του, ανθρώπινος γαρ.Ο σωφρονισμός του Θεού έχει την αδιαπραγμάτευτη και ατελεύτητη αγαπητικότητα: «εντολή καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους (Ιωάν. 13:34).Ο καισαρικός σωφρονισμός είναι επιβαλλόμενος.Ο θεϊκός σωφρονισμός, παθητός και δη ποθητός.Κι ένα παράδειγμα επί του συνόλου των προαναφερομένων: Η αφύπνιση της επιθυμίας για μόρφωση σε κάποιον έγκλειστο για λόγους σωφρονισμού συνάνθρωπό μας, μπορεί να αποτελεί υπεκφυγεί, μπορεί όμως να είναι δηλωτική της ανάγκης για αλλαγή, για μεταμόρφωση ή προϊόν μετανοίας.Ή κάτι που στέκει στο μέσο του στείρου σωφρονισμού και της εκ βαθέων μετανοίας. Ξεσκάλωμα από τον πρώτο και προάγγελος της δεύτερης.Ή απλά ξεσκάλωμα από τον πρώτο• δεν είναι δα και λίγο!Κάτι ακροτελεύτιο. Ο σωφρονισμός του Καίσαρα, ανεξάρτητα της ποιότητάς του, είναι αδύνατον να επηρεάσει ή να αναστείλει την λαχτάρα για θεοσωφρονισμό.Όμως, ο σωφρονισμός στο σωφρονιστικό σύστημα του Θεού είναι αυτό το «κάτι», ο κόκκος της σινάπεως, που ανεπαισθήτως σαν βλαστήσει, μπορεί να επιφέρει υπέροχες βελτιώσεις και στο αντίστοιχο του Καίσαρα.Άλλωστε, ταπεινά φρονώ, ότι σωφρονισμός δίχως εν Χριστώ αγάπη είναι «χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (Κορ. Α’ 13:1).

29.05.2020

[ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Η ΘΕΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ]

Φίλτατε Τζώρτζ, σου γράφω απ’ την Ελλάδα.Δεν έχω υπάρξει ποτέ στην όμορφη χώρα σου. Γνωρίζω ελάχιστα για τις πραγματικότητές της. Μήτε ασφαλώς ήμουν παρών στη στυγνή σου δολοφονία. Όμως, η είδησή της πολύ με τάραξε. Δεν σου κρύβω πως αδυνατώ να πάψω να σκέφτομαι τόσο το τραγικό συμβάν άνθρωπος να καταλήγει από άνθρωπο, όσο και τους πιθανούς λόγους που οδήγησαν σ’ αυτό.Άραγε είναι η αρρήτως θεσμοποιημένη, ωμή και αδιάκριτη, κρατική βία;Ο ρατσισμός, ο μακαρθισμός, η «περίφημη» λευκή ανωτερότητα και οι λοιπές παρεμφερείς σατανικές νοοτροπίες που μαστίζουν, δεκαετίες τώρα, τη φημισμένη δημοκρατία της πατρίδας σου; Η νέα (δυτική) κοσμοαντίληψη που υποβαθμίζει τον άνθρωπο από Πρόσωπο σε εργαλείο πραγμάτωσης στόχων; Η νεοφιλελεύθερη πολιτική που δημιουργεί ανθρώπους εξαγριωμένους και εξαθλιωμένους και κατόπιν σκαρφίζεται τρόπους αστυνομοκρατίας και καταστολής αυτών που η ίδια δημιούργησε; Η εξουσία στα χέρια ατόμων διασαλευμένων; Ίσως όλα τα παραπάνω κι άλλα τόσα…Αυτό όμως που με θλίβει βαθιά είναι που δε βρέθηκε ένας μικρός Χριστός να σε συντρέξει. Ένας συνάνθρωπος να σταυρωθεί για χάρη σου. Ο βιντεοσκόπος της δολοφονίας σου. Κάποιος μαγαζάτορας, περαστικός, διερχόμενος ή οι τρεις συνάδελφοι του θύτη σου• να διαπληκτιστούν μαζί του. Να τον απωθήσουν. Εν ανάγκη να βιαιοπραγήσουν σε βάρος του. Κι αυτόν να γλιτώσουν κι εσένα να σώσουν. Κάποιος μικρός Χριστός, κάποιος συνάνθρωπος… Ουδείς; Τους σκότωσε όλους η θεσμικότητα. Βλέπεις πάνω από όλα είναι η τήρηση του Νόμου. Του Νόμου του Καίσαρα (μίλησα χθες για αυτόν). Πρώτα ο Νόμος. Κι ο σεβασμός στα όργανα επιβολής του.Αλλά, αναπαύσου εν ειρήνη, Τζώρτζ• γέμισε το διαδίκτυο αναρτήσεις συμπαράστασης, αποτροπιασμού, οργής.Να ’ναι ελαφρύ το χώμα σου, συνονόματε• ξέσπασαν ταραχές αγανάκτησης στα μέρη σου. Ζητούν δικαίωση. Ίσως συμμετέχουν σ’ αυτές κι ο βιντεοσκόπος, ο μαγαζάτορας, ο περαστικός, ο διερχόμενος. Οι δε τρεις αστυνομικοί μάλλον θα προσπαθούν να θερίσουν τις θύελλες του ανέμου τη σπορά του οποίου θα μπορούσαν να είχαν αποσοβήσει.Καλόν Παράδεισο ανθρωπομάρτυρα Τζώρτζ.Στο άδικο μαρτύριό σου θα δικαστούν οι αδιάφοροι κι οι υποκριτές. Στην αγία σου τράπεζα θα χορτασθούν του κόσμου οι αδικημένοι.Μονάχα πρέσβευε σε παρακαλώ στο θρόνο του Άγιου Θεού για το θύτη σου, να βρει μετάνοια.Πρέσβευε και για την ανθρωπότητα ν’ αντέξει τη ζωή στην επίγεια κόλασή της, στη δημιουργία και εγκαθίδρυση της οποίας όχι απλά συνηγορεί, αλλά συνεργεί.Καλόν Παράδεισο!

01.06.2020

[ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ]

Επιτρέψτε μου κάποιους ελαφρώς ετεροχρονισμένους, και υπό τη μορφή υποθέσεων, στοχασμούς, ορμώμενος από το κυριακάτικο φύλλο των New York Times [1] της 23 Μαΐου 2020.Μπορεί, λέω μπορεί, το επιτύμβιο εξώφυλλο της έγκριτης αμερικανικής φυλλάδας, να αντικατοπτρίζει:Τις ολέθριες συνέπειες σε αθώους και αμάχους, του ακήρυχτου ασύμμετρου πολέμου μεταξύ Κίνας – Η.Π.Α.Την καταρχήν εσφαλμένη εκτίμηση των αρχών, τουλάχιστον κάποιων εκ των κρατών της οικουμένης, για τη σοβαρότητα της κατάστασης.Την εγκληματική ολιγωρία πολιτικών και πολιτειακών αρχών, της επιστημονικής κοινότητας και των θεσμών υγείας, στη λήψη μέτρων προστασίας των πληθυσμών από τον ιό.Τις συνέπειες της υποταγής της ανθρώπινης ζωής στην εμπορική, τουριστική και εν γένει οικονομική ευδοκίμηση.Τις δυσμενείς επιπτώσεις της αστικοποίησης και του συνδεδεμένου κόσμου.Την περαιτέρω απαξίωση της δημοσιογραφίας με την επιλογή χρήσης των νεκρολογίων ως μέσου επίτευξης πλήγματος στον αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ.Την καταβαράθρωση της ηθικής με τον τρόπο που ασκείται η πολιτική, στην προκειμένη περίπτωση η αντιπολιτευτική, με την μικροπολιτική «σκύλευση» των νεκρών και την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και το ελληνικό αντίστοιχο [2] της προσδοκίας νεκρών ως αφορμή ξεκαθαρίσματος πολιτικών λογαριασμών.Την κατά Taylor «Εποχή της Κινητοποίησης», ήτοι «την διαδικασία με την οποία οι άνθρωποι προχωρούν με την πειθώ, την ώθηση, τον εξαναγκασμό ή τον εκφοβισμό σε νέες μορφές κοινωνίας, Εκκλησίας, συνένωσης» [3].Τη διάσημη φράση της Βιρτζίνια Γούλφ, προσαρμοσμένη βέβαια στις ανάγκες της εποχής μας, ότι «τον Φεβρουάριο ή εκεί γύρω του 2020, η ανθρώπινη φύση άλλαξε».Το ευάλωτο και το πεπερασμένο της ανθρώπινης ύπαρξης.Ή πολύ απλά τη σοβαρότητα της συγκυρίας.Επίσης, μπορεί να δίδει τροφή:Στους υπερασπιστές του «μένουμε σπίτι» να πικάρουν με κομπορρημοσύνη τους σκεπτικιστές.Στους σκεπτικιστές που πιστεύουν στην τεχνηέντως υπερμεγέθυνση του κατά τα άλλα υπαρκτού προβλήματος, με απώτερο σκοπό να πληγούν ελευθερίες και δικαιώματα.Στους συνομωσιολόγους να τροφοδοτούν τα σενάρια και την καταγγελιολογία τους.Μπορεί να προπαρασκευάζει τη λήψη επιπλέον μέτρων ολοκληρωτικού χαρακτήρα.Μπορεί να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης αποδοχής των υπόψη μέτρων.Ή ως άρρητη αποδοχή της αποτυχίας του μοντέλου του εμμενούς, άτρωτου ανθρώπου.Μπορεί τέλος να αντικατοπτρίζει τη βοή, την τόσο διαπεραστική, ενοχλητική και αχρείαστη βοή, που δυσχεραίνει την επικέντρωση στο ουσιώδες. Τη βοή που παράγουν όλες οι προαναφερόμενες υποθέσεις, οι οποίες αγνοούν ή και υποβαθμίζουν το ουσιαστικό που δεν είναι άλλο από το διττό εν εξελίξει ανθρώπινο δράμα. Τη «φυγή» ανθρώπων μοναδικών και αναντικατάστατων, έρμαιων υποεκτιμήσεων, αβλεψιών ή σκοπιμοτήτων αφενός, αλλά και η εργαλειοποίηση του ανθρώπινου φόβου και πόνου ώστε να συνηγορήσει στην υποβάθμιση της ζωής του αφετέρου. Τους προβληματισμούς για τη δεύτερη πτυχή του ζητήματος, τους ανέπτυξα, αισθάνομαι εκτενώς, με πρόσφατο άρθρο μου [4]. Όλα αυτά, λοιπόν, λίγο – πολύ μπορεί…Μετά βεβαιότητας όμως, αντικατοπτρίζει και κάτι άλλο. Κάτι λησμονημένο. Κάτι αδιαπραγμάτευτο. Κάτι επιτακτικό. Αντικατοπτρίζει το μήνυμα που στέλνουν οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί. Το ένα, απλό και προσκλητήριο μήνυμά τους: αλλάξτε επιτέλους ζωή. Να πάρει η ευχή, στώμεν καλώς με όλη αυτή τη θολούρα που διαβάλλει ανθρωπιά και συνανθρωπιά. Κηρύξτε ανένδοτο στην ανελευθερία∙ στον εκφοβισμό∙ στην εκμετάλλευσή μας ως προϊόντα εκφοβισμού και πειθαναγκασμού. Παραδειγματιστείτε. Αλλάξτε επιτέλους ζωή και δώστε μας αυτό που, όσο τίποτε άλλο, έχουμε ανάγκη. Την προσευχή και προσοχή σας… Υπέρ υγείας, φωτισμού και σωτηρία των ζώντων μας. Υπέρ αναπαύσεως των ψυχών μας. Ο Πρόεδρος Τράμπ, έστω όψιμα ή υπό το βάρος των χιλιάδων νεκρών, δείχνει να το αντιλήφθηκε πως ο διάλογος Θεού – ανθρώπου, οι ανοιχτοί χώροι λατρείας, η τέλεση ιεροπραξιών δεν αποτελούν μέρος του προβλήματος, αλλά λύση αυτού [5].Όσον αφορά στα ημέτερα εδάφη, της απαράμιλλης πνευματικής παρακαταθήκης και βαθιάς ιστορικής ωριμότητας:Οι κήνσορες κι οι υπερασπιστές, σχετικά με την πνευματική ή μη διάσταση της «πανδημίας», μοιράζονται έδαφος κοινό -κι ας μην το γνωρίζουν- στην ανάγκη επανακατήχησης, αν όχι επανευαγγελισμού τους.Ο φιλόσοφος -ποιος θα το πίστευε- μάλλον δικαιώνεται [6].Κι εντέλει ας πάψουμε να κοροϊδευόμαστε: ο πιστός προχωρεί τόσο όσο του επιτρέπει η πίστη του ενώ ο άπιστος οπισθοχωρεί τόσο όσο του επιβάλλει η απιστία του.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] https://www.nytimes.com/…/coronavirus-new-york-times…

[2] https://www.thetoc.gr/…/apodokimasia-suriza-gia-tin…/

[3] Charles Taylor, Μια κοσμική εποχή, εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήνα 2015, σελ. 669. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η συνέχιση του σκεπτικού Taylor: «Τούτο γενικά σημαίνει ότι παρακινούνται με τις δράσεις κυβερνήσεων, εκκλησιαστικών ιεραρχιών και/ή ελίτ, όχι μόνο να υιοθετήσουν νέες δομές, αλλά επίσης ως ένα βαθμό να μεταβάλουν τα κοινωνικά φαντασιακά τους και το αίσθημα νομιμότητας, καθώς και την αίσθηση του τί είναι κρίσιμα σημαντικό στην ζωή τους ή την κοινωνία.»[4]https://antifono.gr/%ce%bf%ce%b4%ce%b5%cf%85%ce%bf%cf%85…/

[5] https://www.orthodoxianewsagency.gr/…/tramp-se…/

[6] Αναφέρομαι στην άποψη Ράμφου πως με την στάση της η Εκκλησία απέδειξε εμπράκτως ότι αποτελεί Κρατικό Θεσμό με μορφή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου.

07.06.2020

[ΠΕΡΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ Ή ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ]

Τεράστια προνομία η ιδρυτική σου διακήρυξη να μην συντάχθηκε από χείρα ανθρώπινη, ήγουν διαβλητή, αλλά να σου παραδόθηκε από τον ίδιο «δι ου τα πάντα εγένετο» [1].Τεράστια προνομία και ευεργεσία στην ιδρυτική σου διακήρυξη να αποκαλύπτονται άπαξ όλες Του οι αλήθειες, προκειμένου να καθίστανται αναλογικά μεθεκτές.Τεράστια προνομία και φιλανθρωπία η ιδρυτική σου διακήρυξη να ορίζει το χώρο εκδήλωσης της ευσπλαχνίας Του και πραγμάτωσης της απελευθέρωσής σου.Τεράστια προνομία και δύναμη ο πόθος και ο αγώνας του ανθρώπου για να αναχθεί από την εμαυτόν εκκλησία στην εν Χριστώ Εκκλησία [2], να επικουρείται από το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, τον Παράκλητο.Τεράστια προνομία και ευλογία η ιδρυτική σου διακήρυξη να εγκαινιάζει τη δυνατότητα του διαρκούς ανταμώματος μεταξύ ευμετάβλητου ανθρώπου και αμετάβλητα αγαπητικού Θεού, προς επίτευξη της κατά χάριν ατρεψίας.Τεράστια προνομία η ιδρυτική σου διακήρυξη να εμπεριέχει μέριμνες για όλη μα όλη την ανθρωπότητα• για τους πρώτους και κυρίως για τους έσχατους.Και τέλος, τι τεράστια προνομία με την ιδρυτική σου διακήρυξη να εκπληρώνεται κι ο λόγος της Κυριακής Προσευχής [3] του Κυρίου: «ελθέτο η βασιλεία Σου». Διότι η βασιλεία του Θεού δεν είναι άλλη από την έλευση του Αγίου Πνεύματος στην ναοποιημένη ύπαρξή μας [4].Πως λοιπόν να μην την πανηγυρίζεις.Γεώργιος Κ. Τασούδης7/6/20 ~ της Πεντηκοστής

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Το Σύμβολο της Πίστεως.

[2] Πρβλ. αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, Μυσταγωγία.

[3] Ματθ. 6:9-13.

[4] Πρβλ. αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, Σύντομη ερμηνεία στην προσευχή «Πάτερ Ημών».

01.08.2020

[ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ… ΔΗΜΟΣΙΑ]

Ένα δοκιμιακό έργο, πεζό, με ποιητικό όμως ύφος και ήθος. 50 σελίδες, 9 κεφάλαια. Από τον τίτλο γίνεται αντιληπτό τι προτείνει ο Τασούδης: την επιστροφή από την ιδιωτεία στον δημόσιο βίο. Γι’ αυτό γράφει ότι δεν αρκεί η προβολή του παρελθόντος αλλά «να επικεντρωθούμε στην αποκωδικοποίηση και επαναπρόσληψη της συγκεκριμένης συμπεριφοράς». Στην απορία του αναγνώστη γιατί να επαναπροσλάβουμε την προγονική συμπεριφορά απαντώ με ένα δικό μου παράδειγμα: η συν-περι-φορά των προγόνων είχε ως ιδιοσυστασιακό χαρακτηριστικό της το «συν» και το «περί». Σαν τον Οδυσσέα που περιτριγύρισε τον κόσμο, αλλά ποτέ δεν έχασε το «συν» που τον ένωνε με τους συντρόφους του και τη σύζυγό του Πηνελόπη στην Ιθάκη. Γι’ αυτό και οι Έλληνες γράφει ο Τασούδης «κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τη στενή ελλαδικότητα καθιστώντας την Ελληνικότητα πρόταση βίου οικουμενική». Έτσι, καταλήγει ο συγγραφέας, οι νέοι θα «ανδρωθούν και θα ανδρειωθούν» και θα αποτινάξουν τη σημερινή «ντροπιοσύνη». Δεν είναι τυχαίο ότι πολεοδομικό αποτύπωμα της Ρωμηοσύνης είναι η «εκκλησία και η πλατεία». Πρώτα ο άνθρωπος -συν Θεῷ- γίνεται άνθρωπος και μετά «διευρύνεται, πλαταίνει» και φτιάχνει πλατείες όπου γίνεται συνάνθρωπος. Όμως «η γειτονιά αποδυναμώθηκε, όπως και ο ουρανός» παρατηρεί ο συγγραφέας. Έγιναν οι Έλληνες αποδημητικά πουλιά. Θα είναι «καλοί πρέσβεις των δικαίων μας» αναρωτιέται ή θα γίνουν «Ελληνάρες του Αυγούστου» με «φραγκοδυτικίζουσα ιδιοσυστασία»;Κάθεται κάτω από μια ακακία, δέντρο με όνομα συμβολικό. Η ακακία γίνεται για τον συγγραφέα έμπνευση για μια αναδρομή στον τρόπο αντιμετώπισης της κακίας. Θυμάται τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας από τους Τούρκους. Τον Έλληνα της 28ης Οκτωβρίου του ’40 που «θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τη ιδιωτική καλοπέραση έλαβε την απόφαση να γίνει ένας άγνωστος στρατιώτης… λίπασμα για τις επερχόμενες γενεές. Και γι’ αυτήν την ακακία ακόμη». Γι’ αυτό και είναι κατά της καύσης των νεκρών: «θα μείνει αλίπαντη η γης η Ελληνική…». Πρέπει «ο καθείς να κατακρημνίσει το ικρίωμα της μετριότητας και της ποντοπιλάτειας απραξίας, προβάλλοντας την αξιοσύνη σε κοινή, δημόσια θέα». Έτσι θα σπάσει ο φαύλος κύκλος της ατομικής θεώρησης των πραγμάτων. Να σταματήσουμε να είμαστε πίθηκοι, να συνεννοηθούμε, «να βάλουμε τους ιδιωτικούς μας εγωισμούς στην άκρη, προβάλλοντας το συλλογικό μας τάλαντο», «να ομονοούμε υπό ενός κοινού σκοπού». «Προέχει, καταλήγει ο Τασούδης, το δημόσιο συμφέρον ως προσωπική ανάγκη».Φαντάζεται αδιάρρηκτη τη συνέχεια του Ελληνισμού στον χρόνο με τον άγνωστο στρατιώτη να περπατά τώρα στο κέντρο της Αθήνας με τον Κολοκοτρώνη. Βλέπει να λειτουργούν ο Γεννάδιος με τον Γρηγόριο Ε΄ και τον Χρυσόστομο Σμύρνης παρέα με τον Βατάτζη. Γύρω τους όλοι οι «άνεργοι και οι αποτρελαμένοι από την προδοσία και οι παρεξηγημένοι των καιρών».Γι’ αυτό ίσως στο επόμενο κεφάλαιο, λέει ότι «σύσσωμη η λαμπρότητα τούτης της αέναης εποχής εγκεντρίζεται στην ψυχή μου». Μιλά βέβαια για την εποχή της άνοιξης, αλλά «άνοιξη» για τον Ελληνισμό είναι η συνέχειά του. Είναι η κοινωνία μεταξύ του «δοτικού του ουρανού με το δεκτικό επίγειο». Αυτά είναι «πίδακες άφθονου κι άφθορου συνεκτικού υλικού». Είναι όμως και υλικό καθαρτήριο, όπως ο ασβέστης: «Η παστρική λαμπρότητα των γειτονιών, οδεύοντας στη Μεγαλοβδομάδα, χάριν στ’ απολυμαντικό της ιδιοσυστασίας μας: τον ασβέστη». Η Μεγάλη Εβδομάδα και ο ασβέστης είναι ένα από τα «βλαστήματα που μας συνέχουν ως όλον». Για κανέναν άλλο λαό ο Επιτάφιος θρήνος και η Ανάσταση δεν είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένα με τη ζώσα ιστορία του. Δεν είναι τυχαίο ότι η ανάσταση του Γένους εορτάσθηκε από τους απλούς ανθρώπους και με το ασβέστωμα των σπιτιών, κάτι που οι Τούρκοι απαγόρευαν στους ραγιάδες. Ο ασβέστης είναι και καυστικός αλλά και… α+σβεστός. Για τον κουρασμένο από τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα άνθρωπο γράφει ο Τασούδης ότι, άμα τα προσεγγίζουμε με την παρά του Θεού αισιοδοξία, θα δοξάζουμε την ύπαρξή τους. Τι θα συνέβαινε αν δεν είχαμε όλες αυτές τις υποχρεώσεις; Αν δεν είχαμε οικογένεια, εργασία; Η σκέψη αυτή του Τασούδη είναι αντίδοτο στην αχαριστία και στην «φιλαυτία την εαυτοκτόνο». Συμφωνώ απόλυτα μαζί του ότι η φιλαυτία ισούται με μίσος. Ο εγωισμός καταστρέφει την αγάπη, άρα αντίθετο της αγάπης είναι ο εγωισμός, όχι το μίσος. Το μίσος είναι παράγωγο του εγωισμού. Κι ο εγωισμός, καταλήγει ο συγγραφέας, θα χαθεί αν όντως αναστηθεί στις καρδιές μας -κι όχι μόνο στις λεκτικές ευχές μας- Αυτός που θυσίασε εαυτόν.Σε επόμενο κεφάλαιο υποστηρίζει τη σημασία της προσωπικότητας στην ιστορία. Είναι οι άνθρωποι που «διαθέτουν τις δυνάμεις εκείνες με τις οποίες μετατρέπονται οι αξίες και τα ιδανικά σε πράγματα, σε πράξεις, σε ευλογημένη καθημερινότητα». Είναι αυτός που «δίνει στο λαό τον οποίο άρχει, ένα ιδανικό, μια κατεύθυνση προκειμένου να βαδίσει προς την κοινωνική, αλλά κυρίως ηθική ολοκλήρωσή του ως σύνολο, ως έθνος». Εξοβελισμένη σήμερα η λέξη «έθνος», φίλε Γιώργο.Και κύριες προσωπικότητες για αυτό είναι, όπως γράφει παρακάτω, οι γονείς και οι διδάσκαλοι. Οι πρώτοι με το αγαπητικό τους παράδειγμα και οι δεύτεροι με τον ενθουσιασμό τους θα θέσουν τις «βάσεις μιας υγιούς και ολοκληρωμένης προσωπικότητας, ενώ ξεκινάει να γεννιέται ελπίδα και για κοινωνική ανασυγκρότηση». Προϋπόθεση βέβαια της αγάπης και του ενθουσιασμού είναι «τα εθνικά, ηρωικά και άγια ιδανικά μας».Μιλά υπέρ της θεονομίας, όπου η ηθική ευθύνη κι όχι μόνο ο νόμος γίνεται ο γνώμονας της συμπεριφοράς. Διότι νόμοι μπορεί να υπάρχουν άδικοι. Και η ηθική μας είναι προϊόν της ελληνορθόδοξης πορείας μας. Γι’ αυτό και επισημαίνει ότι: «Η ηθική συναρμογή, η σύγκραση Ελληνισμού και Ορθόδοξου ηθικού κώδικα» πρέπει να χρωματίζει τη θέσπιση αλλά και την τήρηση των νόμων. Έτσι, για να βάλω ένα δικό μου παράδειγμα, ο όντως Έλλην δεν θα θορυβεί και εκτός ωρών κοινής ησυχίας. Απλά από φιλότιμο.Φιλότιμος και φιλόπονος εργάτης του πνεύματος και του συναισθήματος ο φίλος Γεώργιος Τασούδης. Αυτό και μόνο αρκεί για να τον διαβάσεις. Εκτός κι αν θεωρείς το φιλότιμο… άτιμο. Επίκαιρος και διαχρονικός έρχεται σε μια αφιλότιμη και άτιμη εποχή να μας δείξει την άνοιξη. Η άνοιξη όμως δεν έρχεται· τη φέρνουμε. Κι αν δεν έρθει, νίκη θα είναι, που έστω προσπαθήσαμε. Γι’ αυτό και στην ιδιόχειρη αφιέρωση στο εσώφυλλο μου γράφει ο Γιώργος: «θα νικήσουμε».

Γιάννης Σ. Καργάκος

Σκέψεις για το βιβλίο «τα ιδωτικά για τα… δημόσια», Έκδοση: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Διδυμοτείχου, 2017

12.10.2020

Πολλά και σημαντικά ειπώθηκαν με αφορμή την Τετάρτη της 7ης Οκτωβρίου 2020 και την δικαστική καταδίκη της νεοναζιστικής Χ.Α. ως εγκληματική οργάνωση. Κρατώ δυο πράγματα μόνο:

1ον
Την (καινοφανή και χαροποιό) ταύτιση δικαστικής και λαϊκής ετυμηγορίας, με τη δεύτερη να έχει προηγηθεί της πρώτης από καιρό. Στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, η Χρυσή Αυγή ήταν εδώ και χρόνια συνυφασμένη με την εγκληματικότητα, το ρατσισμό, το μισανθρωπισμό, την πατριδοκαπηλεία, τη θεομπαιξία, το δωδεκαθεϊσμό, το σατανικό (νέο)ναζισμό. Η δικαστική εξουσία, λοιπόν, ήρθε να επιβεβαιώσει την –και προσφάτως εκλογικά διατυπωμένη- λαϊκή αίσθηση.

2ον
Τις επιφυλάξεις μου. Η Χ.Α. αποδείχθηκε κόμμα δομημένο με δομικά πολιτικά απομεινάρια άκρως συστημικά. Είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα της κομματοκρατίας. Γεγονός ομολογημένο και καταγεγραμμένο. Οι ανάγκες επιβιωσιμότητας αφενός και αναστολής των λαϊκών αντιδράσεων λόγω της άσκησης ακραίας αντιλαϊκής και εθνικά μειοδοτικής πολιτικής αφετέρου, ήταν που ώθησαν την κομματική λοιμική της αστικής μας Δημοκρατίας να την ανασύρει από την αφάνεια του υπονόμου, αγνοώντας τις επικίνδυνα μολυσματικές επιπτώσεις για την κοινωνία. Οι ίδιες ή παρεμφερείς ανάγκες πιθανόν να της απονείμουν συγχωροχάρτι, ρίχνοντάς την στα «μαλακά» ή να την αναστήσουν εκ νέου, αυτούσια ή μεταμορφωμένη σε κάτι άλλο.
Το βαθύ πολιτικοκοινωνικό μας πρόβλημα συνίσταται στο γεγονός ότι οι ηθικοί αυτουργοί είναι εντέλει και οι πραγματικοί αυτουργοί. Και αναφέρομαι στις κομματικές, μιντιακές και οικονομικές ελίτ του τόπου οι οποίες συγχέονται και ταυτίζονται μεταξύ τους με σχέσεις διαπλοκής κι όχι μόνο.
Δεν ξέρω αν η καταδίκη της Χ.Α. αποτελεί νίκη λαϊκή, συνειδητή δηλαδή ανταπόκριση της πολιτικής εξουσίας στην λαϊκή απαίτηση για απόδοση δικαιοσύνης ή απλά μια εποχιακή παραχώρηση. Ήτοι συγγενική της εξιλαστήριας/θυσιαστικής καταδίκης Τσοχατζόπουλου ή Παπαντωνίου. Και οι πανηγυρισμοί έξω από το δικαστήριο, πόσο θύμισαν τους αντίστοιχους της βραδιάς του Δημοψηφίσματος… Έπειτα, όμως, ο λογαριασμός ήρθε από αριστερά, προοδευτικά και ήταν δυσβάσταχτος.

Ακόμη και η στάση της δικαστικής εξουσίας αντιμετωπίζεται επιφυλακτικά. Ήταν συνειδητή, αναλαμπή ή συμβιβαστική; Οι αμφιβολίες εδράζονται στην ανύπαρκτη στάση της σε άλλες μεγαλύτερες χαίνουσες πληγές μας. Αναφέρονται ενδεικτικά: οι νεκροί της Marfin, τα σκάνδαλα τύπου Χρηματιστηρίου, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Siemens, Novartis κ.ο.κ., οι πασης φύσεως μίζες (στα εξοπλιστικά, τα δημόσια έργα, την υγεία κ.α.), τα χαμένα usb sticks, το μνημονιακό κουρέλιασμα του Συντάγματος, οι μειοδοτικές και εθνικά επιζήμιες διεθνείς συμφωνίες, το σεγκοντάρισμα στις συμφωνίες τύπου Δουβλίνο ΙΙ, Μαράκες που κατέστησαν τη χώρα μας αποθήκη ψυχών, οι αναρχοαριστερές «αυτοδικίες» τύπου Ρουβίκωνα κ.ο.κ.

Κλείνω επαναλαμβανόμενος. Το βαθύ πολιτικοκοινωνικό μας πρόβλημα συνίσταται στο γεγονός ότι οι ηθικοί αυτουργοί είναι εντέλει και οι πραγματικοί αυτουργοί. Κι ότι η δικαστική εξουσία είναι από καιρό λαβωμένη. Ο ποιητής το είχε επισημάνει:

«Ποιος θα ζητήσει εδώ συγγνώμη
για βέβηλες πράξεις και παραλείψεις;
Ποιον να εμπιστευθούμε αμερόληπτο δικαστή
να κατονομάσει πρωτίστως
τον ηθικό αυτουργό;*»

Άραγε ποιος; Άραγε ποιον;

Γεώργιος Κ. Τασούδης/10 Οκτωβρίου 2020

*Απόσπασμα από το ποίημα «Ξαφνική αμηχανία» στο Σ. Σ. Χαρκιανάκης, Σκεύη Κεραμέως, εκδόσεις Δόμος, Αθήνα 2006, σελ. 15.

12.10.2020

Στο μεταξύ…

Για την Αμμόχωστο ούτε δάκρυ.

Για την εν γένει τουρκική προκλητικότητα ουδεμία κινητοποίηση.

Μια πορεία στην τουρκική Πρεσβεία, στα τουρκικά Προξενεία. Κάποια διαμαρτυρία. Κάποιος ξεσηκωμός. Λίγος θόρυβος. Λίγη υστερία. Ένα logo στα προφίλ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: «Είναι ένοχοι γενοκτονιών/εθνοκαθάρσεων/αποικισμού/καταπάτησης δικαιωμάτων», «Οι εισβολείς στη Χάγη», «Δεν είναι αθώοι – εγκληματούν εις βάρος της ανθρωπότητας», «Είναι διεθνείς και συστηματικοί παραπτωματίες» κ.ο.κ.

Τίποτα. Και σιγή και σιωπή. Καμιά πίεση στους αρμόδιους ντόπιους θεσμούς. Καμιά καταγγελία των διεθνών για σεγκοντάρισμα, για ολιγωρία, για ανοχή.

Δεν απειλείται η -προσφάτως κεκαθαρμένη- Δημοκρατία μας, άλλωστε.

Δεν επωφελείται η δημοτικότητά μας.

Δεν εμπίπτει στις ιδεολογικές και ιδεοληπτικές μας αρχές.

Ε, ίσως εντέλει και να κείται μακράν η Κύπρος.

Ε, δε βαριέσαι…

Ουαί και μη χειρότερα!

30.10.2020

Η κοινή γνώμη δεν πρέπει να έχει γνώμη. Κι αν πάλι έχει, οφείλει να μην την εκφέρει. Κι αν τέλος πάντων είναι να την εκφέρει να φροντίζει, πρωτίστως κι απαρεγκλίτως, να την εναρμονίζει με το κυρίαρχο αφήγημα, όπως ελεύθερα και αφειδώς εκπέμπεται διαχεόμενο από τους δημοσιολογούντες, τους δημοσιογράφους, τους διανοούμενους. Οι δε δημοσιολογούντες, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι παρακαλούνται όπως με τη σειρά τους εκφέρουν γνώμη, αφού προηγουμένως έχουν συμβουλευθεί την εγκυρότατη Γραμματεία Ενημέρωσης και τους ειδήμονες υπαλλήλους της. Δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να λησμονούν το κρατικοδίαιτο παρελθόν ή παρόν τους, μήτε βεβαίως να πάψουν να ελπίζουν σε ένα κρατικοδίαιτο μέλλον. Εσείς καναλάρχες / κατασκευαστές / καραβοκύρηδες ήδη γνωρίζεται πως «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Μην ξεχνάτε, λοιπόν, τις διαφημίσεις, τις κρατικές επιχορηγήσεις, τις ανταποδοτικές νομοθετικές μας εκδουλεύσεις που καρπώνεστε χάριν της ευρύτητας του πνεύματός σας, της συνεργασίας σας, της αλληλοκατανόησης, αλλά και των παχυλών σας χορηγιών, για την ευρωστία του κόμματος, την τελεσφόρηση του προεκλογικού αγώνα. Η πελατειακότητα χορεύεται κυκλικά.

Η κοινή γνώμη δικαιούται να μην πολιτικολογεί. Κι αν το κάνει να μην παρεκκλίνει της κομματικής γραμμής και πειθαρχίας. Μην κλονίζετε τη δημοκρατία. Μην αμφισβητείτε την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση. Μην εχθρεύεστε το Κράτος.

Η κοινή γνώμη οφείλει να μην ελέγχει την επιστήμη. Να μην της θέτει ηθικά διλήμματα. Η επιστήμη γνωρίζει τα πάντα. Και επιστήμη που γνωρίζει τα πάντα, είναι η επιστήμη που συμπλέει με την πολιτική ορθότητα. Οι λοιποί της επιστημονικής κοινότητας που λοξοδρομείτε, απλά φλερτάρετε με τον κομπογιαννιτισμό. Συνέλθετε, επιστρέψτε, ασπασθείτε την ορθότητα της πολιτικής ορθότητας. Ηθικό λόγο δικαιούνται να εκφέρουν οι ακαδημαϊκοί κι οι καθηγητάδες, μόνο. Δίχως κι αυτοί να λησμονούν πως άνευ το «τηλεφώνημα» και τις ημέτερες συστάσεις, η αξία τους δεν έχει απολύτως καμία αξία, μήτε επαγωγικά η ευμένεια μόνιμο χαρακτήρα.

Η κοινή γνώμη οφείλει να συμβουλεύεται τους ανθρώπους του «πνεύματος». Λογοτέχνες, μουσικούς, διανόηση. Γι’ αυτό εφιστούμε στους τελευταίους την προσοχή. Η ευθύνη σας είναι μεγάλη. Έχετε ήδη βραβευθεί με βραβεία κρατικά. Έπονται κι άλλα. Έχετε επιχορηγηθεί με γαλαντομία. Κι οι λοιποί, μήπως δεν επιθυμείτε να δείτε το όνομά σας σε κάποια μακρά ή βραχεία λίστα; Δεν ενδιαφέρεστε για το Μέγαρο Μουσικής, το Ηρώδειο, κάποιο χαρτζιλίκι ή κάποια μισθοδοτούμενη θεσούλα σε κριτική επιτροπή talent show; Ασκηθείτε στο χάρισμα της σιωπής. Γίνετε οικονόμοι: τα (λάθος) λόγια είναι φτώχια.

Η κοινή γνώμη οφείλει να μην αγανακτεί. Κι αν πάλι δεν αντέχει, ας απευθυνθεί σε κάποια από τις πιστοποιημένες συνεργάτιδές μας: στην Μίνα, τη Τζίνα, την Ασημίνα.  Φαγωθείτε άφοβα μεταξύ σας. Free your mind. Έχουμε μπόλικα σκουπίδια για να το μπουκώσουμε. Πείτε τον πόνο σας στα ΜΚΔ. Κάντε τα όλα μύλο, γης μαδιάμ. Πιστέψτε στα πάντα, μα μην πιστεύετε σε τίποτα. Κοιμηθείτε και θα ξεχαστείτε. Όλα είναι αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει αλήθεια. Γίνετε μέτοχοί της. Συμβάλλετε στην ανάδειξη και στον εμπλουτισμό της. Βιώστε την μοναδική εμπειρία της αντίδρασης εκ πληκτρολογίου και καναπέ. Κρατήστε αποστάσεις. Ζήστε ασφαλείς.

Τέλος, η κοινή γνώμη δεν πρέπει να έχει φρόνημα –φτου κακά!-. Αυτό που πρέπει, όμως, είναι να διάγει έναν βίο φρόνιμο και πειθαρχημένο. Αφεθείτε. Είμαστε εμείς εδώ να σας διδάξουμε τον τρόπο, να σας τον εμπεδώσουμε. Χάριν της νομιμοποίησης που μας παρέχετε με την ψήφο σας, γίνονται εφικτά τα ανέφικτα. Σας ευχαριστούμε και, να είστε σίγουροι, ότι θα σας το ανταποδώσουμε, πολλαπλασίως. Απλά… αφεθείτε!

Εκ του διευθυντηρίου

31.10.2020

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είναι που συναντιούνται όλου του κόσμου οι φασισμοί: ναζιστικοί, χουντικοί, αριστεροί, αναρχικοί. Σ’ αυτήν ακριβώς την εκδήλωση νοοτροπίας εξομοιώνονται: στον Μηδενισμό της Καταστροφής (βλ. το «Μηδενιστές όλου του κόσμου, ενωθείτε!») που στην έσχατή του μορφή, στην ακραία του δαιμονικότητα, στρέφεται πια εναντίον ό,τι πιο ιερού διαθέτει ο άνθρωπος: την μοναδικότητα και την αξιοπρέπεια του προσώπου του, που είναι εικόνα Θεού.

Με αφορμή, λοιπόν, τον άθλιο, θλιβερό και εξοργιστικό προπηλακισμό του Πρύτανη της ΑΣΟΟΕ, επαναφέρω το ερώτημα που έθεσα προ ημερών με αφορμή την καταδίκη της Χ.Α.: «Μετά την Χ.Α., τι;» (12.10.2020). Και απολογούμαι αν κάποτε σύγκρινα την κατάντια μας με κεινη των υποσαχάριων χωρών. Αποδεικνυόμαστε τρις χειρότεροι. Τελειώσαμε ως Χώρα. Ελλάδα, τέλος. Ευτυχώς, ίσως πουν κάποιοι. Και δε θα διαφωνήσω.