1. Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Άγιον Όρος. Προ αμνημονεύτων ετών…Τότε που η πίστη μου ήταν ακόμη αγνή κι η προθυμία μου άφθονη.

Ότι τελείωνα μια διακονία, με πλησιάζει ένας από τους μοναχούς και μου τραγουδάει τους παρακάτω στίχους:

«Υπάρχουν και καλά παιδιάστη κοινωνία μέσα/που έχουνε φιλότιμο, αισθήματα και μπέσα»*

Του χαμογέλασα. Δεν γνώριζα το τραγούδι, αλλά πριν προλάβω να ζητήσω λεπτομέρειες, ο μοναχός αποκρίθηκε λακωνικά: Καζαντζίδης. Και απομακρυνόμενος έπιασε τον παρακάτω σκοπό:

«Οι μισοί καλοί/Σε μοναστηριού κελί/Κι οι άλλοι στο τρελάδικο/Από κακό κι απ’ άδικο»**

Πού κολλάει ο Καζαντζίδης στον μοναχισμό, διερωτήθηκα σιωπηλά ο νεαρός αφελής.

Πλέον θαρρώ πως ξέρω.

~

2. Κοτύωρα/Ορντού, Πόντος. Ποιός ξέρει, ίσως… Λέω ίσως… Ο Χαράλαμπος Καζαντζίδης, πατέρας του Στέλιου, ίσως και να ψώνιζε από το παντοπωλείο του Κοσμά Ευθυμιάδη (του προπάππου μου), πριν η άγρια στροφή της ιστορίας οδηγήσει τον μεν Χαράλαμπο στη Ν. Ιωνία, για να γεννηθεί ο Στέλιος, τον δε Κοσμά στην Δράμα, για να γεννηθούν η Δέσποινα, ο Κοσμάς, η μετριότητά μου.

~

* Χρήστου Κολοκοτρώνη

** Άκη Πάνου