Ο Άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε έλεγε ότι:

«…αυτός ο κόσμος, αυτοί οι κόσμοι, αυτό το σύμπαν, αυτά τα αναρίθμητα σύμπαντα είναι ο μεγαλοπρεπής ναός του Θεού και οι άνθρωποι το εικονοστάσι του […] Το ανθρώπινο γένος επί γης δεν είναι τίποτα άλλο από το πλουσιότερο εικονοστάσι του Θεού».

Κάθε μα κάθε άνθρωπος, λοιπόν, και εικόνα στο εικονοστάσι του Θεού.

Η Εικονομαχία (726-843 μ.Χ.), δεν ήταν απλά ή δεν ήταν μόνο μια συγκεκριμένη περίοδος πολιτικοθρησκευτικής διαμάχης που συντάραξε την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και απείλησε τη συνοχή της.

Η Εικονομαχία είναι μια κατάσταση που εισήχθη στη ζωή του ανθρώπου μεταπτωτικά, λόγω της αμαρτίας, η οποία αμαυρώνει την εικόνα του Θεού μέσα μας και αποκαθηλώνει την εικόνα μας από το προαναφερόμενο εικονοστάσι.

Βέβαια, η μεταπτωτική ζωή είναι και κάτι άλλο. Κάτι δυναμικό και ανώτερο. Είναι εργαστήρι αποκατάστασης της φθοράς των εικόνων, μέσω της μετάνοιας. Η ζωή της αγιότητας, της επαν-ένωσης με τον μόνο άγιο Ιησού Χριστό, είναι μια διαρκής και ατελεύτητη Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Είναι η διαρκής μέριμνα αναστήλωσης της εικόνας του Θεού μέσα μας και της αποκατάστασης του κοσμικού εικονοστασίου του μεγαλοπρεπούς ναού Του.