Σαν σήμερα, το 1987, έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Κυριακίδης — ένας άνθρωπος που δεν έτρεξε απλώς έναν μαραθώνιο, αλλά έτρεξε για να ξαναζήσει η ελπίδα. Ένας σύγχρονος Φειδιππίδης, ένας Έλληνας που μετέτρεψε το προσωπικό άθλημα σε πράξη εθνικής και ανθρώπινης υπέρβασης.

Ο Κυριακίδης δεν υπήρξε μόνο κορυφαίος αθλητής των μεγάλων αποστάσεων πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο· υπήρξε ένας άνθρωπος που έζησε τον αθλητισμό ως βαθύτερη ηθική στάση: ως άσκηση καρδιάς, συνείδησης και πίστης. Σε μια Ελλάδα που πεινούσε, που προσπαθούσε να σταθεί ξανά μετά από την Κατοχή, εκείνος αποφάσισε πως η νίκη δεν είναι πολυτέλεια — είναι μήνυμα.

Το 1946, πουλώντας τα λιγοστά του υπάρχοντα, ταξιδεύει στη Βοστώνη για να συμμετάσχει στον διεθνή μαραθώνιο. Φτάνει εκεί αδύναμος, σχεδόν εξαντλημένος, κουβαλώντας όχι μόνο τη δική του σωματική στέρηση αλλά και τη σιωπηλή αγωνία μιας ολόκληρης πατρίδας. Οι γιατροί προσπαθούν να τον αποτρέψουν· μα εκείνος γνωρίζει πως υπάρχουν αγώνες που δεν υπολογίζουν την κατάσταση του σώματος — μόνο την κατάσταση της ψυχής.

Και τότε, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, ενάντια στην ανθρώπινη εξάντληση, ενάντια στην ίδια την πιθανότητα, ο Στέλιος Κυριακίδης νικά τον μαραθώνιο της Βοστώνης. Μια νίκη που δεν ήταν προσωπικός θρίαμβος, αλλά κραυγή ελπίδας προς τον κόσμο.

Η συγκίνηση των Ελλήνων της Αμερικής γίνεται ποτάμι προσφοράς. Το θρυλικό «πακέτο Κυριακίδη» — τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα, χρήματα — φτάνει στην Ελλάδα και απαλύνει τον πόνο χιλιάδων οικογενειών. Ήταν μια ανθρωπιστική πράξη που γεννήθηκε όχι στα γραφεία, αλλά στον δρόμο ενός μαραθωνίου, εκεί όπου τα ανθρώπινα όρια δοκιμάζονται και ξαναχαράσσονται.

Γιατί ο Κυριακίδης δεν έτρεξε για την προσωπική του δόξα. Έτρεξε για έναν λαό που είχε ανάγκη να δει ότι, ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές εποχές, ο άνθρωπος μπορεί να σηκωθεί, να υπερβεί την αδυναμία του, να μετατρέψει την ανάγκη σε πρόταγμα ψυχής.

Γι’ αυτό και τιμήθηκε ως εθνικός ήρωας: όχι μόνο για το μετάλλιο που κέρδισε, αλλά για το φως που μετέφερε.

Ο Στέλιος Κυριακίδης υπενθυμίζει σε όλους μας πως η δύναμη της θέλησης δεν είναι ένα απλό πείσμα· είναι η βαθύτερη πίστη πως η αγάπη για τον άνθρωπο και η αγάπη για την πατρίδα μπορούν να μετατρέψουν το αδύνατο σε δυνατό και το δύσκολο σε θρίαμβο. Είναι η πραγματική απόσταση που καλείται να διανύσει ο καθένας μας: από το «δεν μπορώ» στο «θα προσπαθήσω», από τη σιωπή στην πράξη, από την ατομικότητα στην προσφορά.

Κι έτσι, κάθε φορά που μνημονεύουμε τον Στέλιο Κυριακίδη, δεν μιλάμε μόνο για έναν μεγάλο αθλητή. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έτρεξε με την καρδιά του και επανέφερε την ελπίδα σε έναν λαό κουρασμένο. Μιλάμε για το ελληνικό φρόνημα που επιμένει, που αντιστέκεται, που νικά — όχι με ισχύ, αλλά με ψυχή.

Αθόρυβος, σεμνός, ανιδιοτελής, ο Κυριακίδης συνεχίζει να τρέχει ακόμη μέσα μας: ως υπόσχεση ότι το ανθρώπινο μεγαλείο γεννιέται από την αγάπη και αντέχει χάρη σε αυτήν.