Δεν μπορείς να λέγεσαι Έλληνας, Χριστιανός, άνθρωπος και να συμβιβάζεσαι με το κακό και το άδικο. Ο ελληνισμός, ο χριστιανισμός και η ανθρωπιά είναι έννοιες ασυμβίβαστες με κάθε μορφή αδικίας. Είναι ανεπίτρεπτο και συνιστά διαστροφή της αλήθειας το να ιεραρχούνται οικονομικά συμφέροντα, διπλωματικές σχέσεις και αμυντικές συνεργασίες πάνω από τη δικαιοσύνη· «ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.» (Ματθ. 6, 33). Και όπως μας υπενθυμίζει ο Άγιος Παΐσιος, «η δικαιοσύνη του Θεού είναι η αγάπη, η μακροθυμία· δεν έχει καμμιά σχέση με την ανθρώπινη δικαιοσύνη» (Λόγοι Ε’, σ.223). Μια τέτοια δικαιοσύνη δεν είναι στάση ευκαιριακή, αλλά πίστη ακλόνητη που χαρίζει μακαριότητα και ειρήνη· «μακάριοι οι ποιούντες δικαιοσύνην εν παντί καιρώ» (Ψαλμ. 105, 3).

Έτσι, ξανατίθεται το ερώτημα: Με την Παλαιστίνη ή με το Ισραήλ; Στο επίπεδο των πολιτικών καθεστώτων, ούτε με το ένα ούτε με το άλλο. Με το Ισραηλινό καθεστώς όχι, όσο παραμένει υποχείριο της σιωνιστικής ιδεολογίας. Ούτε με το Παλαιστινιακό, ιδίως όσο η Χαμάς φλερτάρει με τον τζιχαντισμό. Με τον λαό της Παλαιστίνης, ναι — γιατί από το 1948 υφίσταται εκτοπισμό, εποικισμό, συστηματική βία. Αλλά και με τον λαό του Ισραήλ πρέπει να στεκόμαστε, έστω και για εντελώς διαφορετικούς λόγους: γιατί δεν ταυτίζεται σύσσωμος με τον σιωνισμό, και γιατί είναι και ο ίδιος θύμα φόβου, ιστορικών τραυμάτων, μιλιταρισμού και μιας παιδείας που συχνά τον συνηθίζει από παιδί στο μίσος προς το αραβικό στοιχείο.

Το ισραηλινό καθεστώς, στηριζόμενο από γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και βεβαίως από τις ΗΠΑ, αποδεικνύεται στυγνότερο ακόμη και από το απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής. Όσο δε η διεθνής κοινότητα δεν το αντιμετωπίζει ως κράτος–παρία, τόσο το ωθεί βαθύτερα στην ηθική και οντολογική του κατάρρευση. Αξίζει επίσης να θυμίσουμε ότι η απόφαση 3379 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1975 χαρακτήριζε τον σιωνισμό «μορφή ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων», ώσπου ανακλήθηκε το 1991 για πολιτικούς λόγους.

Μπροστά σε αυτή τη σύγχυση συμφερόντων και στρατοπέδων, ο Έλληνας, ο Χριστιανός, ο άνθρωπος δεν καλείται να επιλέξει παράταξη, αλλά να επιλέξει την αλήθεια· να σταθεί εκεί όπου στέκει η δικαιοσύνη του Θεού: στην αγάπη, στην ειρήνη, στο έλεος. Αν ξεχάσουμε ότι κάθε άνθρωπος, Ισραηλινός ή Παλαιστίνιος, είναι πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, τότε αυτοακυρωνόμαστε.

Ο Χριστός δεν μας δίδαξε να υποκλινόμαστε στο ισχυρότερο συμφέρον, αλλά να σκύβουμε πάνω στον πληγωμένο. Και σήμερα πληγωμένοι είναι και οι δύο λαοί: η Παλαιστίνη που αιμορραγεί επί δεκαετίες· ο λαός του Ισραήλ που, εξαντλημένος από τον φόβο και τη μνήμη των δικών του παθημάτων, παραδίδεται σε ηγεσίες που τρέφουν το μίσος αντί να θεραπεύουν το τραύμα.

Η αληθινή δικαιοσύνη —η δικαιοσύνη του Θεού, δηλαδή η αγάπη και η μακροθυμία— δεν επιτρέπει να νομιμοποιούμε καμία βία, καμία ιδεολογική μισανθρωπία, καμία σφαγή αθώων. Η αμεροληψία δεν σημαίνει ισοπέδωση· σημαίνει ότι κριτήριο είναι η αλήθεια και όχι οι συμμαχίες.

Ο Χριστιανός δεν ευλογεί την εκδίκηση, αλλά την ειρήνη.
Ο Έλληνας δεν σέβεται την ισχύ, αλλά την αξιοπρέπεια.
Ο άνθρωπος δεν ανέχεται την αδικία, αλλά αντιστέκεται με ανιδιοτέλεια και καθαρή καρδιά.

Γι’ αυτό, η μόνη θέση που δεν προδίδει τον άνθρωπο είναι: με τον άνθρωπο. Με το παιδί που χάνεται στα ερείπια, με τη μάνα που θρηνεί, με τον γέροντα που δεν προλαβαίνει να σωθεί, με τον στρατιώτη που έμαθε να μισεί επειδή κανείς δεν τον δίδαξε να αγαπά. Με αυτούς είμαστε.

Και προσευχόμαστε —όχι αφελώς, αλλά με πίστη— να έρθει η ημέρα που οι δύο λαοί θα βλέπουν ξανά ο ένας τον άλλον όχι ως απειλή, αλλά ως αδελφό. Γιατί μόνο τότε θα αρχίσει η θεραπεία της πληγής. Και μόνο τότε η δικαιοσύνη θα γίνει πράξη· όχι ως ανταπόδοση, αλλά ως αγάπη —  η μόνη δύναμη που μπορεί πραγματικά να αλλάξει τον κόσμο.