Η πασχαλιά, φυτό της άνοιξης και της Ανάστασης, φέρει στο όνομά της τη μνήμη του Πάσχα και την υπόσχεση της ζωής που νικά τον θάνατο. Όμως, στους ήπιους έως ανύπαρκτους χειμώνες των τελευταίων ετών, ανθίζει πρόωρα, εκτός εποχής, σαν να βιάζεται να αναγγείλει χαρμόσυνα νέα σε άδειες αυλές. Η χειμερινή της ανθοφορία, όσο κι αν συγκινεί, διαταράσσει την τάξη της κτίσης: χωρίς επικονιαστές, ο πολλαπλασιασμός της ματαιώνεται· ενώ η άκαιρη δαπάνη ζωής φτωχαίνει την κανονική ανοιξιάτικη άνθηση, στερώντας νέκταρ από τα έντομα που το έχουν ανάγκη.

Παρ’ όλα αυτά, μέσα στη χειμωνιά της φύσης και της κοινωνικοπολιτικής μας ζωής, αυτή η άκαιρη άνθηση γίνεται σιωπηλή παραβολή: μια υπενθύμιση ότι η ελπίδα δεν ακυρώνεται από τον χρόνο, του καιρού τα παράδοξα, την ανθρώπινη παρεμβατικότητα. Όπως ο Χριστός γεννά φως «εν νυκτί», έτσι και η πασχαλιά, ακόμη και παραπαίουσα, ψιθυρίζει Ανάσταση.