Η εποχή μας, παρά την αφθονία της πληροφορίας, παραμένει βαθιά διψασμένη. Ο άνθρωπος αναζητεί όχι απλώς απαντήσεις, αλλά νόημα· όχι ερεθίσματα, αλλά αλήθεια. Και αυτή η δίψα, όσο κι αν συγκαλύπτεται, στρέφεται πάντοτε προς το ίδιο σημείο αναφοράς: η Αλήθεια δεν είναι ιδέα ούτε σύστημα σκέψης· είναι Πρόσωπο. Είναι ο Ιησούς Χριστός.

Σήμερα ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με την Ορθοδοξία μέσα από το διαδίκτυο. Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σύντομα βίντεο, λόγοι ποιμαντικοί, εικόνες από τη λειτουργική ζωή και τη σιωπή των ναών γίνονται αφορμή μιας πρώτης αφύπνισης. Πριν ακόμη περάσουν το κατώφλι της Εκκλησίας, πολλοί διαισθάνονται ότι σ’ αυτή φυλάσσεται κάτι ανεκτίμητο: μια παράδοση ζωντανή, που δεν εξαντλείται σε λόγια, αλλά προσφέρεται ως ζωή.
Το ψηφιακό περιβάλλον μπορεί να λειτουργήσει ως προθάλαμος· χώρος πρώτης γνωριμίας, όχι τόπος εγκατάστασης, αλλά κάλεσμα πορείας. Με τη θεία χάρη, ακόμη και το διαδίκτυο —ανθρώπινο εργαλείο και κατασκεύασμα— δύναται να καταστεί επιδεκτικό αγιασμού, όταν η χρήση του είναι λογική, διακριτική, και σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Δεν αγιάζεται η τεχνολογία καθ’ εαυτήν· αγιάζεται η ανθρώπινη πρόθεση που τη διαχειρίζεται εν Χριστώ.
Η Εκκλησία δεν συγχέει ποτέ το μέσο με το μυστήριο. Το διαδίκτυο δεν αντικαθιστά την ενορία, δεν υποκαθιστά τον εκκλησιασμό, δεν μεταδίδει τη χάρη των Μυστηρίων. Η λειτουργική ζωή δεν βιώνεται σε οθόνες· βιώνεται σε ναούς, σε πρόσωπα, σε κοινότητες που συνάγονται «επί το αυτό» (Α΄ Κορ. 11:20). Εκεί όπου η πίστη παύει να είναι πληροφορία και γίνεται μετοχή.
Υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος μιας αυτάρκους, διαδικτυακής πνευματικότητας: μιας βίωσης αποσπασματικής, χωρίς εκκλησιαστικό σώμα, χωρίς πνευματική καθοδήγηση, χωρίς μυστήρια. Μιας πίστης που εξαντλείται στη γνώση και όχι στη σχέση. Αυτή η μορφή πνευματικής ζωής παραμένει λανθάνουσα· δεν οδηγεί στη σύναξη, αλλά στον εαυτό.
Κι όμως, όταν το ψηφιακό μέσο λειτουργεί σωστά, γίνεται πρόσκληση. Ένα «δεύτε και ίδετε» (Ψαλμ. 45:9) της εποχής μας. Από την πληροφορία στη συμμετοχή. Από την αναζήτηση στη ζωντανή κοινότητα. Από την οθόνη στο Άγιο Ποτήριο. Εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να είναι θεατής και γίνεται μέλος του Σώματος του Χριστού.
Η Ορθοδοξία δεν φοβάται την εποχή της. Ούτε την εξιδανικεύει, ούτε την απορρίπτει. Τη διακρίνει και τη φωτίζει. Και μαρτυρεί, με ήρεμη βεβαιότητα, ότι το Φως δεν γεννιέται από τον κόσμο — αλλά έρχεται στον κόσμο για να τον σώσει.

Επίμετρο

Το διαδίκτυο δεν σώζει. Μπορεί όμως να υπενθυμίσει ότι η σωτηρία υπάρχει. Μπορεί να κινήσει την καρδιά, να γεννήσει ερωτήματα που δεν χωρούν σε αλγορίθμους, να ανοίξει ρωγμές στο περίβλημα της αυτάρκειας. Κι αν ο άνθρωπος δεν μείνει εκεί, αλλά τολμήσει το βήμα προς τη σύναξη, προς την κοινότητα, προς το μυστήριο, τότε το ψηφιακό πέρασμα έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Η Εκκλησία δεν μεταφέρεται στην οθόνη· ο άνθρωπος καλείται να μετακινηθεί προς την Εκκλησία. Από τον λόγο στη σιωπή της προσευχής. Από την παρακολούθηση στη μετοχή. Από την αναζήτηση στη συνάντηση.
Κι αν σήμερα ο πρώτος ψίθυρος της κλήσης ακούγεται και μέσα από τα ψηφιακά μονοπάτια, αυτό δεν είναι ένδεια, αλλά έλεος. Γιατί το φως του Χριστού δεν δεσμεύεται από τόπους, μέσα ή εποχές. Φτάνει παντού — για να οδηγήσει εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να είναι μόνος και γίνεται μέλος ζωντανό του Σώματός Του.