Ο χειμώνας δεν είναι απουσία ζωής· είναι η πιο ειλικρινής της μορφή.
Το χιόνι σκεπάζει ό,τι προϋπήρχε με μια σχεδόν ευλαβική σιωπή, και το παγωμένο νερό, καθώς στερεοποιείται στον αέρα, μοιάζει να χαράσσει κατακόρυφες γραμμές χρόνου. Τίποτε δεν μένει ακίνητο, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν παγωμένα. Είναι η εποχή που η φύση δεν κολακεύει· μιλά καθαρά.

Το ψύχος, όσο κι αν δοκιμάζει, παιδαγωγεί. Συγκρατεί, συσπειρώνει, επαναφέρει το μέτρο. Οι βοριάδες, σκληροί και αμείλικτοι, καθαρίζουν την ατμόσφαιρα από τα περιττά και τα φθαρμένα. Μπορεί να ταράζουν τις θάλασσες, μα το κάνουν όπως η αλήθεια ταράζει την ψυχή: όχι για να τη διαλύσει, αλλά για να τη λυτρώσει από τα βάρη της. Μετά απ’ αυτούς, ο κόσμος προβάλλει πιο διαυγής, πιο ειλικρινής, πιο ανεκτός στο φως.

Έτσι, ο ερχομός της άνοιξης δεν είναι απλώς μια αλλαγή εποχής· είναι ανταμοιβή. Δεν θα ήταν τόσο θελκτική αν δεν είχε προηγηθεί η στέρηση, η αναμονή, η σιωπή. Όπως και στην ανθρώπινη ύπαρξη: η χαρά δεν γεννιέται από τη διαρκή ευκολία, αλλά από τη δοκιμασία που απέκτησε νόημα.

Μέσα σε αυτή τη χειμερινή λιτότητα διακρίνεται ένας σιωπηλός χριστοκεντρισμός. Όχι επιδεικτικός, ούτε διδακτικός. Ένας Χριστός της αναμονής, της ταπείνωσης, της φάτνης. Ένας Θεός που δεν υπόσχεται άμεση άνοιξη, αλλά συνοδοιπορεί με τον άνθρωπο στον χειμώνα του. Και μόνο αυτή η παρουσία αρκεί για να επαναφέρει την εσωτερική ισορροπία.

Όταν ο άνθρωπος αποδεχθεί τον χειμώνα —τον εξωτερικό και τον εσωτερικό— μεταβάλλεται η σχέση του με το άμεσο και το γενικότερο περιβάλλον του, με τους άλλους, με τον ίδιο του τον εαυτό. Μαθαίνει να μη ζητά διαρκή ανθοφορία, να σέβεται τους κύκλους, να εμπιστεύεται πως κάτω από το παγωμένο έδαφος εργάζεται ήδη η ζωή.

Ίσως τελικά ο χειμώνας να μην είναι η πιο σκληρή εποχή, αλλά η πιο τίμια. Εκείνη που, αν την αφουγκραστείς, σε προετοιμάζει να αγαπήσεις βαθύτερα την άνοιξη — και τον άνθρωπο.

#χειμώνας
#σιωπή
#δοκιμή
#κάθαρση
#πνευματικότητα
#στοχασμός
#ανθρώπινηύπαρξη
#εποχέςτηςψυχής
#προσωπικόιστολόγιο