Δεν μπορείς να λέγεσαι Έλληνας, Χριστιανός, άνθρωπος και να συμβιβάζεσαι με το κακό και το άδικο.
Ο ελληνισμός, ο χριστιανισμός, η ανθρωπιά είναι έννοιες ασύμβατες κι ασυμβίβαστες με το κακό και το άδικο.
Είναι ανεπίτρεπτο και διαστροφή της αλήθειας, τα οικονομικά συμφερόντα, οι διπλωματικές σχέσεις, οι αμυντικές συνεργασίες κ.ο.κ. να ιεραρχούνται πάνω από την δικαιοσύνη· «ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.» (Ματθ. 6, 33)
«Η δικαιοσύνη του Θεού είναι η αγάπη, η μακροθυμία· δεν έχει καμμιά σχέση με την ανθρώπινη δικαιοσύνη.» (Άγιος Παΐσιος, Λόγοι Ε’, σ. 223).
Και αυτών των ποιοτικών χαρακτηριστικών η δικαιοσύνη δεν είναι στάση ευκαιριακή, αλλά πίστη ακλόνητη, που χαρίζει στην ανθρώπινη ύπαρξη τη μακαριότητα, την ειρήνη· «μακάριοι οι ποιούντες δικαιοσύνην εν παντί καιρώ» (Ψαλμ. 105, 3)

Ξανατίθεται, λοιπόν, το ερώτημα;
Με την Παλαιστίνη ή με το Ισραήλ;
Σε επίπεδο πολιτικού καθεστώτος, ούτε με τη μεν, ούτε με το δε. Με το Ισραηλινό σίγουρα όχι, τουλάχιστον όσο άγεται και φέρεται από την σιωνιστική ιδεολογία. Ούτε με το Παλαιστινιακό (αναφέρομαι κυρίως στη Χαμάς) όσο φλερτάρει με τον τζιχαντισμό.
Με τον λαό της Παλαιστίνης, ξεκάθαρα ναι, λόγω δικαιοσύνης που, τουλάχιστον από το 1948, υφίσταται από το Ισραηλινό καθεστώς, μεθοδικά και ανελέητα, τις εγκληματικές ενέργειες του εκτοπισμού, του εποικισμού, της γενοκτονίας.
Αλλά και με τον λαό του Ισραήλ, για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Αφενός γιατί δεν ασπάζεται σύσσωμος τη σιωνιστική ιδεολογία. Αφετέρου λόγω οίκτου, λύπησης. Γιατί ο λαός του Ισραήλ κατατρύχεται από τη μειονεξία της ιστορίας του και γιατί κακοποιείται από τον ασίγαστο μιλιταρισμό, την παρατεταμένη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και μια μισάνθρωπη, ρατσιστική παιδεία που από παιδική ηλικία τον μυεί στο να μισεί και να ακυρώνει μέσα του κάθε τι αραβικό. Γι’ αυτό και το ‘χει εύκολο να τραβάει τη σκανδάλη αδιακρίτως.

Το καθεστώς του Ισραήλ, στηριζόμενο από γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και βεβαίως από τις Η.Π.Α., αποδεικνύεται στυγνότερο του απαρτχάιντ της Ν. Αφρίκης. Κι όσο η διεθνής κοινότητα και η κοινή γνώμη δεν το περιθωριοποιούν ως κράτος – παρία, ενέργεια που ίσως το αφυπνίσει, τόσο το ωθούν στην ηθική και οντολογική του κατάρρευση.

~

Κάτι που πολλοί ίσως και να μη το γνωρίζουν. Η απόφαση 3379 της Γ.Σ. του ΟΗΕ το 1975, με τον τίτλο «Εξάλειψη κάθε μορφής ρατσιστικών διακρίσεων», ανέφερε ότι «Ο Σιωνισμός είναι μια μορφή ρατσισμού και ρατσιστικών διακρίσεων». Η απόφαση ανακλήθηκε το 1991, λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων.

~

Για όσους δεν εξαρτούν την ενημέρωσή τους από τα ΜΜΕ, τις ιστοσελίδες κ.λπ., παραθέτω μια λίστα από βιβλία που φωτίζουν τις βασικότερες πτυχές του «Παλαιστινιακού»:

1. Στεφάν Εζέλ – Ελάις Σανμπάρ, Ο επιζήσας και ο εξόριστος. Ισραήλ-Παλαιστίνη: ένα αίτημα δικαιοσύνης (μτφρ. Σώτη Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκη).

2. Σωτήρης Ρούσσος, Επανάσταση και εξέγερση στη Μέση Ανατολή (εκδ. Gutenberg).

3. Τάνυα Ράινχαρτ, Ισραήλ-Παλαιστίνη. Πώς να δώσουμε τέλος στον πόλεμο του 1948 (μτφρ. Αλέξης Καζάζης, εκδ. Πατάκη).

4. Χρήστος Χαλαζιάς, Παλαιστίνη – Η πρώτη ήττα του αυτοκράτορα (εκδ. Παπαζήση).

5. Ζέεβ Στέρνχελ, Η καταγωγή του Ισραήλ: Μεταξύ εθνικισμού και σοσιαλισμού (μτφρ. Αθανάσιος Κατσικερός).

6. Έντουαρντ Σάιντ, Ζωή εκτός τόπου (μτφρ. Ελένη Λούση, εκδ. Μεταίχμιο).

7. Άλμπερτ Χουρανί, Η ιστορία του Αραβικού κόσμου (μτφρ. Θεοδώρα Δαρβίρη, εκδ. Ψυχογιός).

8. Αμίρα Χας, Ανταπόκριση από τη Ραμάλα (μτφρ. Λυδία Τρύφωνα, εκδ. Αιόλος).

9. Τιμ Μάρσαλ, Υψώνοντας τείχη (μτφρ. Σπύρος Κατσούλας, εκδ. Διόπτρα).

10. Γιάννη Σακκά, Το Παλαιστινιακό – μέρος α΄: ο σιωνισμός, οι Άραβες και ο διεθνής παράγοντας, 1882 – 1948.

11. Raja Shehadeh, Τι φοβάται το Ισραήλ από την Παλαιστίνη;, (μτφρ. Στέφανος Καβαλιεράκης, εκδ. Μεταίχμιο).

12. Αναστάσης Ι. Γκίκας, Το Παλαιστινιακό Ζήτημα – Ιστορική αναδρομή στις ρίζες και την εξέλιξή του, (εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ).

13. Chomsky Noam, Ilan Pappe, Για την Παλαιστίνη, (μτφρ. Μιχάλης Λαλιώτης, εκδ. ΣΑΛΤΟ).

14. Ilan Pappe, Μικρή ιστορία της σύγκρουσης Ισραήλ – Παλαιστίνης (μτφρ. Φώτης Τερζάκης, εκδ. ΣΑΛΤΟ).