Αγαπητέ φίλε του πασατέμπου,

Ο Αύγουστος, εκτός από μήνας της Παναγιάς μας, είναι και μήνας της συγκομιδής του κολοκυθιού, η επιστημονική ονομασία του οποίου είναι Cucurbita pepo, cucurbitaceae.

Με τη συγκομιδή του από τα χωράφια, το κολοκύθι υφίσταται μια ειδική, μηχανική επεξεργασία, μέσω της οποίας διαχωρίζεται ο κολοκυθόσπορος από το σώμα του κολοκυθιού. Κατόπιν, ο κολοκυθόσπορος, καθότι νωπός, απλώνεται σε δρόμους και δρομάκια, συνήθως πλησίον της οικείας του γεωργού —το γιατί θα εξηγηθεί ευθύς αμέσως—, προκειμένου να στεγνώσει με φυσικό τρόπο, ήτοι με την επίδραση του αέρα και του ήλιου.
Ο αγρότης με τη συνδρομή κυρίως μελών της οικογενείας του, αλλά ενίοτε φίλων ή εργατών, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, «χτενίζει» τους σπόρους με ειδικές ξύλινες τσουγκράνες, ώστε το στέγνωμά τους να πραγματοποιηθεί με ομοιόμορφο τρόπο.
Μέχρι το στέγνωμα και το μάζεμα των σπόρων σε σακιά, ο αγρότης βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση, κυριολεκτικά επαγρυπνά τηρώντας σε ετοιμότητα, ευμεγέθη πλαστικά σκέπαστρα, για πιθανή εκδήλωση βροχόπτωσης, η οποία μπορεί να απαξιώσει τη σοδειά, καθόσον η επαφή των σπόρων με το νερό της βροχής τους μαυρίζει, συνέπεια διόλου επιθυμητή αφενός για την εμφάνισή τους, αφετέρου για την περαιτέρω εμπορική τους αξιοποίηση.
Αφού, λοιπόν, οι σπόροι στεγνώσουν και συναχθούν σε σακιά, παραδίδονται στον έμπορο και τη βιοτεχνία ξηρών καρπών, όπου ψήνονται, αλατίζονται και συσκευάζονται. Ο γνωστός σε όλους μας (και αγαπημένος σου) πασατέμπος, είναι έτοιμος να διοχετευθεί στην αγορά.
Η επίμονη κι ίσως κουραστική παράθεση λεπτομερειών επί της παραγωγικής διαδικασίας, αφορά κυρίως σε δύο λόγους. Πρώτον, στο να καταστεί σαφές ότι η παραγωγή αγροτικών προϊόντων είναι έργο ανθρώπων, έργο ψυχοσωματικής έντασης, έργο ιερό. Κι ότι τα προϊόντα —όχι!— δε φύονται μαγικά πίσω από τη μαύρη κουρτίνα, δεν είναι είδος αυτοφυές των ραφιών των «αγίων» super markets.
Δεύτερον, γιατί αποτελεί βαθύτατη πεποίθησή μου, ότι η γνώση των διαδικασιών ενεργοποιεί και οξύνει την συμπάθεια, τη διάθεση υπεράσπισης, την ευγνωμοσύνη, το ευχαριστιακό πνεύμα. Κι όλα αυτά τα ενάρετα συναισθήματα θαρρώ πως καθιστούν τον άνθρωπο… άνθρωπο. Τον εξανθρωπίζουν. Η αφύπνιση αυτών των ευγενών ψυχικών διαθέσεων, θέτει τις αρχικές προϋποθέσεις, δημιουργεί τις ευνοϊκές εκείνες συνθήκες, για την αποκατάσταση της διαρρηγμένης ενότητας μεταξύ θείου – ανθρώπου/συνανθρώπου – κτίσης. Πραγματώνει το «ίνα ώσιν εν» (Ιω. 71:22), με τη διάρρηξη της ατομικής εξασφάλισης που απομονώνει, χάριν της διακινδύνευσης του νοιαξίματος, που επαναθέτει σε λειτουργία το γεγονός της αλήθειας, ως τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης. Στο σακουλάκι πασατέμπος που κρατάς στα χέρια σου, ανταμώνουν η λαχτάρα σου να τα γευθείς, με την αγωνία και τον κάματο του αγρότη, τη δοτικότητα της κτίσης, την εργασία των εργατών στο χωράφι, στη βιοτεχνία, του διανομέα τροφίμων, του περιπτερά, και τελικά με την θεία ευδοκίμηση. Στο σακουλάκι πασατέμπος που κρατάς στα χέρια σου, το πιστεύω ακράδαντα, ανασταίνεται η ιερή κοσμολογία.
Να τα ευχαριστηθείς ευχαριστιακά!

Ταπεινά δικός σου,

Γιώργος