Τρέχοντας στον κάμπο της Ορεστιάδας, εκεί που η γη ανασαίνει πλατιά και τα χόρτα ψιθυρίζουν σαν κάποια παλιά ευχή, το βλέμμα μου στάθηκε σε ένα δέντρο.

Η καρδιά του ήταν ανοιχτή, σχισμένη κάθετα, σαν να είχε αφήσει κάποτε ο κεραυνός το αποτύπωμά του επάνω του.
Δεν είδα το χτύπημα· μα η πληγή έλεγε την ιστορία.
Και συλλογίστηκα πως ο ουρανός έχει τρόπους να γράφει πάνω στη γη όσα εμείς αργούμε να καταλάβουμε.

Έπειτα πέρασε από τον νου μου πως τα θεριά —είτε του δάσους είτε του ανθρώπινου κόσμου— δεν ημερεύουν με αγριότητα.
Την αγριότητα, αν την πολεμήσεις με αγριότητα, την πολλαπλασιάζεις.

Μόνο η αγιότητα τη δαμάζει.
Γιατί η αγιότητα δεν είναι σκληρότητα που νικήθηκε, αλλά καρδιά που άφησε τον θείο έρωτα να τη χτυπήσει.

Έτσι είναι· όταν ο θείος κεραυνός αγγίξει την καρδιά του ανθρώπου, δεν την κάνει στάχτη.
Την ανοίγει.
Κι απ’ αυτή την άνοιξη πηγάζει αγάπη ζωντανή, καθαρή, που ποτίζει ακόμη και τις άνυδρες ψυχές.
Και τότε τα θεριά —ζωικά και ανθρώπινα— βρίσκουν δίπλα στον άνθρωπο της Χάριτος μια απρόσμενη γαλήνη.
Όχι από φόβο, αλλά επειδή ένιωσαν το Φως που γλυκαίνει τα πάντα.

Αυτά σκέφτηκα εκείνη την ώρα, με τον κάμπο να μοιάζει σαν απλωμένα χέρια προς τον ουρανό.

Και είπα μέσα μου:
Ίσως πρέπει να σταματήσω να τρέχω.
Ή ίσως, πάλι, να τρέχω περισσότερο, ώσπου να με συναντήσει κι εμένα ο Κεραυνός της Αγάπης.

Δόξα σοι ο Θεός!

~

#gktasoudes

#runningexperiences

#runningworld

#runnersworld

#runningGreece