Κάποιοι άνθρωποι, αυτές τις μέρες στη Δράμα, αποφάσισαν να εισβάλουν στο βουνό —όχι ως διαβάτες, όχι ως επισκέπτες της άγριας ζωής, αλλά ως θύτες. Μπήκαν στο φυσικό περιβάλλον μιας αρκούδας, ενός πλάσματος που δεν γνωρίζει από σύνορα, τίτλους και ιδιοκτησίες, και την εκτέλεσαν. Δεν την αντιμετώπισαν ως αυτό που είναι: ένα ζώο που απλώς ζει, αναπνέει, τρέφεται, μεγαλώνει μέσα στον δικό της χώρο. Μπήκαν εκεί που δεν τους αναλογεί, με όπλα —με τη ψυχρή βεβαιότητα πως η τεχνολογία της βίας τους δίνει και το δικαίωμα της βίας.

Η εθελοντική αιμοδοσία αποτελεί πράξη ανιδιοτελούς προσφοράς, μια φιλανθρωπία τυφλή και δίκαιη, αφού ο λήπτης της ευεργεσίας δεν προκαθορίζεται ούτε επιλέγεται με βάση την ταυτότητά του ή το ποιόν του. Μετουσιώνει ουσιαστικά το ευαγγελικό «σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ. 6,3).

Τρέχοντας στον κάμπο της Ορεστιάδας, εκεί που η γη ανασαίνει πλατιά και τα χόρτα ψιθυρίζουν σαν κάποια παλιά ευχή, το βλέμμα στάθηκε σε ένα δέντρο.

Πρόλογος

Η Παράδοση δεν είναι το παρελθόν. Δεν είναι η συνήθεια. Δεν είναι η επανάληψη. Δεν είναι η προσκόλληση σε τύπους.
Η Παράδοση είναι ζωή που παραδίδεται. Ζωή που βιώνεται. Ζωή που σώζει.
Είναι η αδιάκοπη διάσωση της αλήθειας του ανθρώπου μέσα στον χρόνο. Είναι η μνήμη της καταγωγής και του προορισμού του. Είναι η πορεία του ανθρώπου προς την κοινωνία με τον Θεό.
Και επειδή μόνο Εκείνος νίκησε τον θάνατο αυτοβούλως, κάθε αληθινή Παράδοση κορυφώνεται στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Παράδοση είναι ό,τι αντέχει στον θάνατο. Ό,τι νικάει τον θάνατο. Παράδοση είναι Αυτός που νίκησε τον θάνατο.
Και όσοι τον νικούν, τον νικούν κατά χάριν. Οι άγιοι.

Όπως μας πληροφορεί το «Ως γενναίον εν Μάρτυσιν», το προσόμοιο στιχηρών του αγίου Γεωργίου, ο αθλοφόρος μεγαλομάρτυς δέχθηκε από τον Θεό τον στέφανο του νικητή γιατί την διαδρομή εκπλήρωσε —τον δρόμον τετέλεκας, γιατί την πίστη κράτησε και διαφύλαξε —την πίστην τετήρηκας.

Μοιράζομαι τη χαρά!

Κυκλοφορεί από τις μερακλήδικες εκδόσεις manifesto και το επιδραστικότερο ιστολόγιο σε θέματα ορθοδόξου και ελληνικού πολιτισμού, Αντίφωνο ως Κοινωνία Προσώπων, ο συλλογικός τόμος

«Από τον καιάδα των σχέσεων στη μοναξιά του ινφλουένσερ».

(Ι΄ Κοινωνική Επιστολή)

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι, μεταξύ των οποίων και κάποιοι υπεράνω πάσης υποψίας, κάποιοι ανδρωμένοι στα μαζικά κινήματα και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, οι οποίοι, σαγηνευμένοι από την αν μη τι άλλο επιτηδευμένη ορμή του Κ. Μητσοτάκη και της κουστωδίας του με τα βαριά βιογραφικά, έσπευσαν να δηλώσουν πως η πολιτική Μητσοτάκη σημαίνει το τέλος του παρασιτισμού και της Μεταπολίτευσης.

Μια διδαχή, μια διαπίστωση, μια αναίρεση, μια δια-δήλωση
(Θ΄ Κοινωνική Επιστολή)

Διδαχή

Επειδή: Όπως η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη (Λουκ. 10, 30-37) δε διδάσκει απλά το ποιος είναι ο πλησίον, αλλά το πώς ανάγεσαι σε πλησίον, έτσι και ο «Σύλλογος Πληγέντων Δυστυχήματος Τέμπη 2023» δε διδάσκει απλά το ποιος είναι κυρίαρχος λαός, αλλά το πώς ανάγεσαι σε κυρίαρχο λαό. Διδαχή από την οποία, αν μη τι άλλο, οφείλει να αντλεί παράδειγμα ο κάθε της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας ελεγκτικός θεσμός…

Η απάντηση τόσο στις λανθάνουσες υπουργικές δηλώσεις που, αν δεν λένε την αλήθεια, σίγουρα αποκαλύπτουν συνειδησιακές πεποιθήσεις, όσο και στον εθνοκτόνο αθηνοκεντρισμό, έρχεται από το δρόμο της Ορεστιάδας που επιμένει να δημιουργεί Παραδοσιακά και να ορθοτομεί λόγο αληθείας:

1. Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Άγιον Όρος. Προ αμνημονεύτων ετών…Τότε που η πίστη μου ήταν ακόμη αγνή κι η προθυμία μου άφθονη.